Devri

Recherche 'dibarfet...' : 2 mots trouvés

Page 1 : de dibarfet (1) à dibarfetaat (2) :
  • dibarfet
    dibarfet

    adj.

    (1) Qui n'est pas sérieux.

    ●(c.1802-1825) APS 49. en ol gesteu dibarfæt. ●68. er chongeu dibarfæt. ●(1821) SST 229. en hantiss a dut yoancq debauchet dé dibarfait. ●(1860) BAL 192. ur mab all deza, bete neuze scanv ha dibarfet.

    (2) Inattentif, distrait.

    ●(1790) MG 35. ni e grèd bout dibarfæt dirac-t'ou, ha laquat hur chonge guet treu-aral ! ●(1790) PEdenneu 82. Mar doh oueit én Ilis guet un isprit dibarfæt.

    ●(1876) TDE.BF 115a. Dibarfed, adj. C[ornouaille], tr. «Distrait, inconstant, chancelant.» ●Dibarfed enn he bedennou, tr. «distrait pendant ses prières.» ●(1882) BAR 218. tremenet calz amzer o vressa eur maread pedenou gant eur speret dibarfet. ●(1890) MOA 127b. Peu attentif (évaporé), tr. «dibarfet.»

    ●(1904) SKRS I 23. skambenn ha dibarfet en iliz. ●(1907) VBFV.fb 32a. distrait, tr. «dibarfet.» ●(1909) BROU 223. (Eusa) Dibarfet e vezan em fedennou. ●(1920) AMJV 23. daoust m'oa dibarfetoc'h egetho !

    (3) Imparfait, défectueux.

    ●(1659) SCger 68b. imparfait, tr. «diparfet.» ●(1732) GReg 255a. Defectueux, euse, tr. «dibarfed.»

  • dibarfetaat
    dibarfetaat

    v. intr. Devenir un peu fou.

    ●(1904) DBFV 47a. dibarfétat, dibarfétein, v. n., tr. «s'égarer, devenir un peu fou.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...