Recherche 'dibilh...' : 6 mots trouvés
Page 1 : de dibilh (1) à dibilhonan (6) :- dibilhdibilh
adj.
I.
(1) Attr./Épith. Vif, leste, agile, alerte.
●(1876) TDE.BF 115b. Dibill, adj. C[ornouaille], tr. «Ingambe, leste, agile.»
●(1919) DBFVsup 15a. dibi (B[as] v[annetais], adj., tr. «alerte, gai, actif.» ●(1927) GERI.Ern 101. dibilh adj., tr. «Ingambe, leste, agile.» ●(1929) DIHU 215/270. Dibi hag ampert é Rozali. ●(1934) BRUS 92. Alerte, tr. «dibi.» ●(1942) DHKN 101. Ampart e oè hoah ha dibi. ●(1954) BGUE 32/5. dibi avel melion. ●(1982) PBLS 108. (Langoned) dibilh, tr. «vif, rapide au travail.»
(2) Adv. Rapidement, vite.
●(1921) GRSA 289. tostat dibi tremazé. ●337. Kaer ou des bet labourat dibi. ●(1927) GERI.Ern 101. dibilh adv., tr. «vite.» ●(1929) MKRN 81. Ken prim ha ken dibilh e c'hoarie Job gant e nado. ●177. (Gourin, ar Faoued, Skaer) Dibilh, tr. «Leste, rapide.» ●(1939) KOLM 54. Kerh dibi d'er hloh !
II. Dibilh evel merion : voir merien.
- dibilhadurdibilhadur
m. Émondes.
●(c.1718) CHal.ms i. branchage, brancag', tr. «dibilladur, ce dernier signifie des emondes.» ●(1732) GReg 333a. Emondes, branches coupées, tr. «Van[netois] dibilhadur.»
●(1904) DBFV 47b. dibilhadur, m. pl. eu, tr. «émondes, branchages.» ●(1931) VALL 250a. Émondes, tr. «V[annetais] dibilhadur m.»
- dibilher
- dibilhiñ .1dibilhiñ .1
v. tr. d.
(1) Émonder.
●(1849) LLB 973-974. Réral ged ou houtel, pé ged dent ou hechen, / E zibill gué iouank, ou zroh hag ou diben. ●(1878) BAY 22. Dibill, tr. «dépouiller, ébrancher.» ●(1879) GDI 149. hui e zou é tibil coêd én un herhuéen, hou pohal e achap a zré hou teourn hag e lah en hani e zou idan d'oh.
●(1904) DBFV 47b. dibilhein, v. a., tr. «émonder.» ●(1931) VALL 250a. Émonder, tr. «V[annetais] dibilhein.»
(2) Enlever (les fruits, etc.) d'une branche.
●(1919) DBFVsup 15a. dibill, dibillein, v. a., tr. «enlever ce qui tient à une tige (branches, cosses, fruits), teiller.» ●(1921) GRSA 216. douget get Tad er geu de zibillein fréh er uéen dihuennet get Doué. Ha hi de zifloskein ur bar é tibillein er fréh.
- dibilhiñ .2dibilhiñ .2
v.
(1) V. intr. Se dépêcher.
●(1919) DBFVsup 15a. dibillein, v., tr. «se hâter, se presser.» ●(1921) GRSA 123. hag éan dibiein de zistag ur vohallad ar er barnour. ●290. n'arvaret ket a sentein : dibiet kentoh.
(2) V. tr. d. (?) Tirer qqn d'affaire rapidement (?).
●(1932) BRTG 129. Bout e zo treu hag hou tibiehè fonapl ; met gellout e hrant kol hou stu aveit mâd.
- dibilhonañdibilhonañ
v. pron. réfl. En em zibilhonañ : se démener pour faire aboutir qqc.
●(1659) SCger 42a. se demener, tr. «en em dibillõna. ●143a. en em dimillõna, tr. «se demener.» ●(1732) GReg 263b. Se demener, se tremousser pour faire réüssir quelque affaire, tr. «èn hem dibilhona. pr. èn em dibilhonet.» ●(17--) FGab 135. Tost dar merc'hedigou, en hom dimillounén.
●(1876) TDE.BF 116a. Dibillona C[ornouaille] En em zibillona, tr. «se démener.» ●(1890) MOA 208a. Démener (Se), tr. «En em zibillonna (C[ornouaille]).»
●(1927) GERI.Ern 101. dibilhona v. réfl. : en em zibilhona, tr. «se démener (fam.).»