Devri

Recherche 'diblaen...' : 1 mots trouvés

Page 1 : de diblaen (1) à diblaen (1) :
  • diblaen
    diblaen

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) (en plt d'un lieu) Qui n'est pas plat, qui monte et descend, accidenté.

    ●(1891) CLM 23. én ur vro diblein bras.

    ●(1904) DBFV 48a. diblén, adj., tr. «qui n'est pas plain, inégal, non uni.» ●(1904) CDFi janvier-février. Kompezit an hentou diblaen. (d'après KBSA 27). ●(1906) HIVL 22. En hent e zou diés ha diblén. ●(1919) BSUF 34. dré henteu skosellek ha diblén.

    (2) sens fig. Chaotique.

    ●(1905) IMJK 268. er béh ag er vuhé diblen men. ●(1928) DIHU 201/43. Buhé mab-dén ar en doar-men e zou diblén ha skosellek.

    (3) (en plt d'un habit) Qui ne va pas bien.

    ●(1849) LLB 243. Neoah é oé diblein, rak Lueiz hé hemener / N'en des chet un troh mat, ne houi ket é vivhér.

    ●(1904) DBFV 48a. diblén, adj., tr. «(habit) qui ne va pas bien (L. el l ; 28.»

    II. Adv.

    (1) Titubant.

    ●(1909) DIHU 46/254. me ia diblén d'er gér.

    (2) Inégalement, irrégulièrement.

    ●(1941) DIHU 365/363. hag ataù é tegoeh diblén hol lihérieu genemb.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...