Recherche '"diblantañ"...' : 1 mots trouvés

Page 1 : de diblantan-diblantin (1) à diblantan-diblantin (1) :

• diblantañ / diblantiñ
  diblantañ / diblantiñ

  v. tr. d.

  (1) Déplanter.

  ●(1499) Ca 60b. Diblantaff. g. esracher. ●63b. Diplantaff.

  ●(1732) GReg 268b. Deplanter, tr. «Van[netois] diblanteiñ.» ●(17--) TE 133. ean e sàuas hac e avanças beèd en or ag er Guær (…) ean hé diblantas guet hé houarnage ha pilerieu.

  ●(1876) TDE.BF 116a. Diblanta, v. a., tr. «Déplanter.»

  ●(1904) DBFV 47b. diblantein, v. a., tr. «déplanter.» ●(1907) VBFV.bf 14a. diblantein, v. a., tr. «déplanter.»

  (2) Déterrer.

  ●(1975) YABA 29.03. chetu ean oeit de ziblantein laor é dad.

  (3) =

  ●(18--) PEN 92/63. Robard euret zo diblantet / gant an archer iaouank eo garottet.