Devri

Recherche '"dibluskañ"...' : 1 mots trouvés

Page 1 : de dibluskan-dibluskin (1) à dibluskan-dibluskin (1) :
  • dibluskañ / dibluskiñ
    dibluskañ / dibluskiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    A.

    (1) Peler, éplucher (un fruit).

    ●(1659) SCger 52b. eplucher, tr. «diblusca.» ●90a. peler, tr. «diblusqua.» ●142a. diblusqua, tr. «eplucher.» ●(1732) GReg 708b. Peler du fruit, tr. «Diblusqa. pr. diblusqet.»

    ●(1876) TDE.BF 116a. Dibluska, v. a., tr. «Eplucher, peler les fruits.» ●(1897) EST 85. hemb ou dibluskein.

    ●(1903) MBJJ 300. dibluskan (...) kakaouet. ●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «gratter, éplucher, ôter la peau, peler.» ●(1921) PGAZ 69. keit ha ma vezent o tibluzka ho c'havadenn [kraon-kelvez].

    (2) Écorcer.

    ●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «ôter l'écorce, écorcer.»

    (3) Écailler.

    ●(1744) L'Arm 120b. Ecailler du poisson, tr. «Diblussquein.. pp. quétt.»

    ●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «ôter l'écaille, écailler.»

    (4) Décortiquer (coquillages).

    ●(1867) FHB 124/159a. Hen-es a oar diblusca eur ialc'h eguiz ma tiblusc eur c'hrouadur eur bigorn

    (5) Écaler.

    ●(1876) TDE.BF 116a. Dibluska, v. a., tr. «écaler.»

    ●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «ôter la coque, écaler.»

    (6) Écosser.

    ●(1876) TDE.BF 116a. Dibluska, v. a., tr. «écosser.»

    ●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «écosser.»

    (7) Teiller.

    ●(1659) SCger 116a. teiller, tr. «diblusca.»

    B. sens fig.

    (1) Éplucher, examiner (les défauts, etc.).

    ●(1861) BSJ 103. Diblusquein e hra perhuéh mad en distérran si e spurmant én én nessan.

    (2) Éplucher (un texte).

    ●(1935) BREI 439/3c. Lenn ha dibluska pennadou-skrid a zibab. ●(1958) BAHE 14/5. e tiblusken diouzh va gwellaig ul llenor kembraek.

    (3) Dibluskañ ur yalc'h : vider une bourse.

    ●(1867) FHB 124/159a. Hen-es a oar diblusca eur ialc'h eguiz ma tiblusc eur c'hrouadur eur bigorn gant eur spillen.

    II. V. intr.

    (1) S'éplucher, s'écorcer.

    ●(1897) EST 50. Eit ma torrou hemb poén, ma tibluskou ésoh [er hoarh].

    ●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. n., tr. «perdre sa coque, son écorce, etc.»

    (2) Éclore.

    ●(1659) SCger 47b. eclore, tr. «diblusca.»

    ●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. n., tr. «éclore.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...