Devri

Recherche '"dibourc'h"...' : 4 mots trouvés

Page 1 : de dibourch-1 (1) à dibourc_her (4) :
  • dibourc'h .1
    dibourc'h .1

    adj. Dépouillé.

    (1876) TDE.BF 117a. Dibourc'h adj., tr. «Dépouillé par des malfaiteurs.»

    (1927) GERI.Ern 101. dibourc'h adj., tr. «dépouillé.»

  • dibourc'h .2
    dibourc'h .2

    m. Dépouille.

    (1876) TDE.BF 117a. dibourc'h, s. m., tr. «Vêtements de toutes sortes que laisse un individu à sa mort.»

    (1927) GERI.Ern 101. dibourc'h m., tr. «dépouille.»

  • dibourc'hañ
    dibourc'hañ

    v. tr. d. Dépouiller.

    (1732) GReg 269b. Depouiller, ôter les habits à quelqu'un, tr. «dibourc'ho ur re. pr. dibourc'het

    (1866) FHB 96/347b. peb greg a c'houlenno digant he amezeghez ha digant he hostizez listri arc'hant ha re aour, ha dillad deread evit al lid ; ho lakaat a reot var ghein ha (lire : ho) paotred hag ho merc'hed, hag e tibourc'hot ann Ejipsianed. ●(1876) TDE.BF 117a. Dibourc'ha, v. a., tr. «Dépouiller quelqu'un de ses vêtements pour le voler.» ●(1890) MOA 86. Dibourc'ha, tr. «dépouiller quelqu'un de ses vêtements, pour le voler.»

    (1927) GERI.Ern 101. dibourc'ha v. a., tr. «dépouiller, dévêtir.»

  • dibourc'her
    dibourc'her

    m. –ion Spoliateur.

    (1847) FVR 234. Doue a fallaz d'ezhan en em venji war ann dibourc'herien-ze.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...