Devri

Recherche 'dibourvez...' : 4 mots trouvés

Page 1 : de dibourvez (1) à dibourvezin (4) :
  • dibourvez
    dibourvez

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Qui est dépourvu, démuni (de).

    (1464) Cms (d’après GMB 174). Dipouruoe, v. i. dibourue. ●(1499) Ca 60b. Dibouruae. g. non pourueux. ●63b. Dipouruae. g. despourueu.

    (1659) SCger 142a. dibouruaë, tr. «deporueu.» ●(1752) BS 669. ne gonsist quet o veza dibourvez eus a vadou ar bed. ●(1787) BI 4. dibourvé a bep-tra ar en-doar. ●(17--) BSbi 456. Car èr barraes e zou dibourvae à berson. ●(17--) TE 81. dibourvai a beb sort armage.

    (1864) SMM 154. ep labour, dibourvez a bep tra.

    (1904) DBFV 48a. dibourvé, adj., tr. «dépourvu (a, de).» ●(1904) SKRS I 185. ato emeuz bevet paour ha dibourve. ●(1907) PERS 16-17. dibourve a bep tra.

    (2) Démuni, sans confort.

    (1907) AVKA 125. Ar lec'h-ma a zo dibourve, hag an noz a goueo hep dale.

    (3) Au dépourvu.

    (1904) DBFV 48a. dibourvé, adj., tr. «au dépourvu.»

    II. Adv. Dépourvuement, au dépourvu.

    (1904) DBFV 48a. dibourvé, adv., tr. «dépourvu.»

  • dibourvezañs
    dibourvezañs

    f. Dénument.

    (1839) BESquil 346. Erech, deit goudé de vout Roué e Bretagne arlerh marhue Audren, é dad, ne vennas quet lezel er houvand-cé én un dibourvæance quer bras, hac e gueméras er résolution d'en argouvrein.

  • dibourvezet
    dibourvezet

    adj. Que l'on a dépourvu (de).

    (1732) GReg 269b. Depourvu, tr. «Dibourvezet

  • dibourveziñ
    dibourveziñ

    v. tr. d. Dépourvoir.

    (1732) GReg 269b. Depourvoir, ôter les provisions, tr. «Dibourvezi. pr. dibourvezet. Van[netois] dibourveëiñ. pr. et

    (1904) DBFV 48a. dibourvéein, v. a., tr. «démunir, dégarnir, épuiser, priver (a, de).»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...