Devri

Recherche 'didailh...' : 3 mots trouvés

Page 1 : de didailh-1 (1) à didailh-3 (3) :
  • didailh .1
    didailh .1

    adj.

    (1) Sans payer d'impôts.

    (1790/94) PC I 214. Mevellou c'hui didail e choumot.

    (1850) MOY 150. En douar a Gessen ez int etablisset, / Didaill, hep nep tribut.

    (2) Non-imposable.

    (1790/94) PC I 214. Didail e choumo ganeoc'h an inchou.

  • didailh .2
    didailh .2

    adj.

    (1) Non taillé.

    (1904) DBFV 49a. didailh, adj., tr. «(pierre) non taillée, brute.» ●(1934) BRUS 147. Non taillé (pierre brute), tr. «didaill

    (2) Informe.

    (1732) GReg 213b. Corps contrefait naturellement, tr. «corf didailh

    (1904) BMSB 58. ho Touéou didailh groet a dôliou bouc'hal. ●(1907) DIHU 24/404. jau didaill.

    (3) (Personne) qui ne sait pas se tenir.

    (1876) TDE.BF 120a. Didaill, adj., tr. «Qui a de mauvaises façons.»

    (1904) DBFV 49a. didailh, adj., tr. «(homme) impoli, qui n'a pas de tenue.» ●(1934) BRUS 165. Sans tenue, tr. «didaill

    (4) (Enfant) dissipé.

    (1904) DBFV 49a. didailh, adj., tr. «(enfant) dissipé.»

  • didailh .3
    didailh .3

    adj.

    (1) Fainéant.

    (1976) LIMO 19 juin. un tammig éma didaill. ●Didaill, tr. «fainéant.»

    (2) Qui ne tient pas en place.

    (1980) LIMO 15 mars. jao didaill. ●Didaill, tr. «dissipé, qui ne se tient pas.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...