Recherche 'didan...' : 8 mots trouvés

Page 1 : de didan (1) à didantan (8) :

• didan
  didan

  adj.

  (1) Sans feu, sans chaleur.

  ●(1903) MBJJ 220. lampo a zo e-pign ouz ar volz, mes didan ec'h int holl. ●(1954) LLMM 42/13. Bez’ eus en e benn daoulagad didan ha hiraezhus evel re ur c’hozhiad. ●(1955) VBRU 126. e kaven skedusoc’h c’hoazh ar sapr o lugerniñ dindan heol didan miz Genver.

  (2) Attr. Frais.

  ●(1872) ROU 86a. Sous cet arbre on trouve le frais, tr. «Dindan ar vezenn-ma eo didan beza.»

  ●(1911) BUAZperrot 779. e vije didanoc'h d'ezan.

• didanailhañ
  didanailhañ

  v. tr. d. Soulager.

  ●(1936) BREI 460/1b. eun damskeud eus ar baradoz dudius, a zidanailh ar galon eus poaniou ha trubuilhou pemdeziek traouienn an daerou.

• didanailhet
  didanailhet

  adj. (en plt d'une douleur qui brûle) Désenflammé.

  ●(1964) LLMM 107/418. Ha didanailhet eo deoc'h ?

• didanañ
  didanañ

  v.

  I. V. tr. d.

  A.

  (1) Éteindre.

  ●(1659) SCger 142a. didana, tr. «oster le feu.»

  (2) Didanañ raz : éteindre la chaux.

  ●(1857) CBF 106. Didana raz, tr. «Eteindre la chaux.» ●(1876) TDE.BF 120b. Didana, v. a., tr. «éteindre la chaux.»

  B. sens fig.

  (1) Rafraîchir.

  ●(1867) FHB 126/173a. na yunont morse nemet pa renkont didana ho c'horf dious ar boesson ! ●(1868) FHB 196/319b. ar gozaked a ieaz en ti da zidana pe da entana ho gouzougou.

  (2) Calmer (un mal).

  ●(1876) TDE.BF 120b. Didana, v. a., tr. «Calmer un mal.»

  II. V. intr. Refroidir.

  ●(1958) BLBR 112/10. tennet euz ar 'forn ha lakeet (...) da zidana.

  III. V. pron. réfl. En em zidanañ : se rafraîchir.

  ●(1988) TOKO 119. Deh oan bet en ôd o 'n em didanañ.

• didaner
  didaner

  m. –ioù (cuisine) Plaque qu'on met entre le feu et le récipient de cuisson.

  ●(1904) DBFV 49b. didañnér, m., tr. «instrument que l'on met sous le bassin pour l'empêcher de brûler.» ●(1932) BRTG 78. Saùet un tammig hou spi diar hou tidañnérieu.

• didanet
  didanet

  adj. Refroidi.

  ●(1958) BLBR 113/12. Ar hig ha fars a vo douetuz didanet.

• didanfoestrañ
  didanfoestrañ

  v. tr. d. Jeter avec force.

  ●(1868) FHB 201/358a. Didanfouestret eo neusé en eur gauter.

• didantañ
  didantañ

  v. tr. d. Entrebailler. cf. (?) dizantañ (?)

  ●(1970) BHAF 43. an nor a wigouras hag a oe damzigoret, med just didantet. ●(1980) VLTH 51. Didantit an nor hepken.