Devri

Recherche 'didou...' : 13 mots trouvés

Page 1 : de didou (1) à didoumpi (13) :
  • didou
    didou

    adj. (histoire ; en plt du clergé) Insermenté.

    ●(1847) FVR 25. ar veleien didou.

    ●(1914) FHAB C'hwevrer 42. ar veleien didou. ●(1914) FHAB Meurzh 77. voti evit beleien didou.

  • didouchañ
    didouchañ

    v. intr. (marine) = (?).

    ●(1978) BZNZ 65. (Lilia-Plougernev) Hag ez ea batimañchoù eno gant mogidell hag e tidouchent pa en em gave ar mor ijel. Pa deue ar mor da war-laez e tidouchent, seac'h ar fri hag an adreñv a-flod.

  • didouell
    didouell

    adj. Sans feinte.

    ●(1931) VALL 297b. sans feinte, tr. «didouell.»

  • didouellañ / didouelliñ
    didouellañ / didouelliñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Désabuser.

    ●(1931) VALL 205b. Désabuser, tr. «didouella.»

    (2) Détromper.

    ●(1931) VALL 213a. Détromper, tr. «didouella.»

    II. V. intr. Se détromper.

    ●(1931) VALL 213a. se détromper, tr. «didouelli.» ●(1932) ANDOgwal 45. Spontus eo didouella, Iribe, ha dihuni eur mintinvez o kavout ez eur aet koz.

    III. V. pron. réfl. En em zidouellañ : se détrromper.

    ●(1931) VALL 213a. se détromper, tr. «en em zidouella.»

  • didouellet
    didouellet

    adj. Désabusé.

    ●(1970) BRUD 35-36/146. Evid Jakez Riou, an noz a zo mare ar parfetiz, ar preder, an eveziadennou didouellet diwar-benn tonkadur mabden.

  • didouelliñ
    didouelliñ

    voir didouellañ

  • didouezañ
    didouezañ

    voir didoueziañ

  • didoueziañ / didouezañ
    didoueziañ / didouezañ

    v. tr. d.

    (1) Trier.

    ●(1876) TDE.BF 121a. Didouesia (didoue-sia), v. a. Trier ; p. didouesiet (didoue-siet). Ce mot composé est des plus remarquables. Il est formé de la particule extractive di, et de la préposition touez, parmi ; c'est comme si l'on disait extraire de parmi ; didouesia greun dre ma'z iñt bet toueziet mesk-e-mesk, trier des grains parce qu'ils ont été mélangés pêle-mêle. ●(1890) MOA 86. didouesia, tr. «trier.»

    ●(1923) KNOL 102. An hini 'vo mab kaer d'in, a ranko, en eur penn-devez, didoueza holl ar greun-ze ha lakaat pep-hini en e vern. ●(1962) EGRH I 55. didoueziañ v., tr. « trier, séparer. »

    (2) Didoueziañ diouzh : trier de, séparer de.

    ●(1927) FHAB Gouere 146b. didouezia ar greun diouz ar c'holo hag ar pell.

  • didoull .1
    didoull .1

    adj.

    (1) Adj. Qui n'est pas percé.

    ●(1774) AC 55. Mar deo ar vagin didoul, tr. «Si le vagin est imperforé.»

    (2) Loc. adv. Toull-didoull : percé de toutes parts.

    ●(1977) PBDZ 783. (Douarnenez) toull-didoull, tr. «tout percé, qui n'est que trous.»

  • didoull .2
    didoull .2

    m. Place de travail libre.

    ●(1933) OALD 45/197. Red e vije gortoz eur plas goullanter e pad 5 miz. Ha me d'an Hâvr da glask ambarki. Na oa ket moïen da gaout didoull a-bed.

  • didoullañ
    didoullañ

    v.

    I. V. tr. d.

    A.

    (1) Boucher (un trou) à.

    ●(1872) ROU 98a. Raccommoder, tr. «didoulla.» ●(1876) TDE.BF 121a. Didoulla, v. a., tr. «Il s'entend, en style familier, au sens de raccommoder, parlant des vêtements, d'un plancher, etc. : didoullit he vragez, raccommodez sa culotte.»

    ●(1922) EMAR 51. Aboue 'm eus graet meur a dôenn, / D'eleiz didoullet o lochenn.

    ►[empl. comme subst.]

    ●(1872) ROU 100a. Réparation, locatives. An didoulla, m. à m. faire qu'il n'y ait pas de trous.

    (2) Repriser, rapiécer.

    ●(1867) FHB 134/239a. da zidoulla bragheïer.

    ●(1985) AMRZ 297. didoulla on loereier.

    B.

    (1) Chasser, faire quitter (un lieu).

    ●(1867) MGK 34. Eur c'haz (…) / A zidoulle ker brao ar razed a bep korn.

    ●(1924) FHAB Here 382. Ar Vretoned a skoas ker kalet warno ma teujont a-benn d'o didoulla ac'hano.

    (2) Faire quitter (la prison) à qqn.

    ●(1914) LSAV 36. P'arruas ar c'houls da veza didoullet.

    II. V. intr.

    (1) Sortir d'un troù.

    ●(1982) HYZH 147/12. (Treboull) e-giz-se vient ket pell o tidoullañ [ar skrilhed].

    (2) sens fig. Se lever (du lit).

    ●(1910) MAKE 28. daoust ha n'eo ket poent c'hoaz didoulla alese ?

  • didoullet
    didoullet

    adj. Reprisé, rapiécé.

    ●(1977) PBDZ 771. (Douarnenez) didoullet, tr. «reprisé.»

  • didoumpi
    didoumpi

    s. Vacarme. cf. toumpi

    ●(1919) MVRO 14/d. Eno a vezo didompi.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...