Recherche 'didud...' : 3 mots trouvés

Page 1 : de didud (1) à didudet (3) :

• didud
  didud

  adj.

  (1) (en plt d'un lieu) Inhabité.

  ●(1870) FHB 306/355a. eun enezen a bell ha didud. ●(1889) ISV 151. er meneziou didud-ze.

  ●(1903) MBJJ 105. dre ar vro didud ec'h omp enni breman. ●(1927) FHAB Gouere 140b. Mont a reas dre vroiou noaz ha didud. ●(1957) AMAH 245. Met o vezañ ma’z oa manet didud ar siklud-se e-pad ur pennad brav, e veze tremen diaes bevañ ennañ.

  (2) (en plt de qqn) Sans famille.

  ●(1862) BBR 6. C'houi ziwallo va mab (…) Na fell ket d'hec'h e ve didud, tr. «vous ne voudriez pas qu'il fut sans famille.»

• didudañ
  didudañ

  v. tr. d. Dépeupler.

  ●(1866) FHB 58/43a. An enezi Markiz a voue, evel ar re all, didudet gant al laeron-vor-ze.

  ●(1955) SKOL 3/18a. didudañ v., tr. «dépeupler.»

• didudet
  didudet

  adj. Dépeuplé.

  ●(1870) FHB 299/304a. Mar deo eun dra bennak dinerzet ha didudet ar Frans, ar Prus a zo didudet muioc'h c'hoas.

  ●(1942) DRAN 94. Gant skrapadeg dichipot ar yer dre ar vourc’h, didudet en derc’hent.