Recherche 'difi...' : 44 mots trouvés
Page 1 : de difi (1) à difizius (44) :- difidifi
voir difiañ
- difi .1
- difi .2
- difiadeg
- difial / difioutdifial / difiout
v.
(1) V. tr. d. Défier.
●(1659) SCger 37b. defier quelqu'vn, tr. «defial, p. defiet.» ●(1732) GReg 256a. Defier, appeler son ennemi au combat singulier, tr. «Difyal an advsersour.»
●(1860) BAL 64. Ar pec'heur, eme an Aotrou-Doue, a deu d'am difiout dirazon. ●(1872) ROU 76b. Braver, tr. «Diffiout.»
(2) V. pron. réfl. En em zifiiñ : se défier.
●(17--) TE 124. hum zéfiein a hanamb hun hunan. ●225. er Roué e hum zéfiai bras ne vezai bet un droyèl-benac cuhét idan er péh e gleuai.
- difiañ / difi
- difiañs
- difich .1
- difich .2difich .2
adv. Fich-difich : qui change sans arrêt de toilette.
●(1977) PBDZ 783. (Douarnenez) fich-difich, tr. «qui passe son temps à changer de robe, de parure.»
- dificherezhdificherezh
m. Petite mercerie.
●(1952) LLMM 32-33/132. (Douarnenez) Dificherezh, tr. «petite mercerie.» ●O werzhiñ dificherezh war ar blasenn.
- difidel .1
- difidel .2
- difidelded
- difienn
- difiennajdifiennaj
m. (textile) Tiretaine, droguet (étoffe grossière).
●(1927) GERI.Ern 104. difiennaj V[annetais], tr. «tiretaine, droguet.»
- difienniñ
- difier
- difigur
- difiguretdifiguret
adj. Défiguré.
●(1710) IN I 47. d'e c'horf pehini so steanet ha melenet, diffiguret ha flerius.
- difigus
- difikultedifikulte
f. –où Difficulté.
●(1612) Cnf 6a. me cred à tra certen pa na vé mez, em lacquahent ouz an taul Pascal hep nep difficultez. ●(1621) Mc 94. cals à difficulteou all. ●(1633) Nom 258a. Auditus grauitas, tarditas aurium : difficulté de l'ouye : difficultè ves an cleufuet, pounner á cleufuet. ●259a. Difficultas spirandi, difficultas spiritus : difficulté d'haleine : difficultè á halan, berr-halan.
●(1834) SIM 134. istre an difficulte da laqat e guemer.
- difiliañ / difiliiñ
- difiliiñdifiliiñ
voir difiliañ
- difin .1
- difin .2difin .2
f., prép. & adv.
I. F.
(1) Fin.
●(1727) HB 252. abarz diffin an nos.
●(1890) BSS 5. pe seurt difin e d'oe o beach.
(2) Fin de vie.
●(1530) Pm 262. Mar quaffe deffyn crymynal, tr. «S'il trouvait une fin criminelle.»
●(1869) SAG 84. petra 'vezo ho difin, va mignouned ? (…) Enem laza !
(3) Conclusion, résultat, conséquence.
●(1854) MMM 348. Cetu a-ze an difin eus a dregont vloas a labour. ●(1869) SAG 11. netra ebet sur ne hell kaout eun difin goassoc'h pe guelloc'h. ●70. An difin euz an traou-man oll a zo evellhen : (…).
II. Loc. prép. En difin : à l'issue de.
●(1732) GReg 549a. A l'issuë du dîné, tr. «En difin a lein.» ●(17--) EN 2674. a trohed [din] ma fen en defin ma bue, tr. «et ma tête tranchée à la fin de ma vie.»
●(1869) KTB.ms 14 p 282. en definn koan. ●(18--) KTB.ms 14 p 187. En definn ar pred.
III. Loc. adv.
(1) En difin : en fin de compte, finalement.
●(1904) SKRS I 98. en difin koulzkoude, petra raïo eun den gant deskadurez ha gouziegez, ma ne c'hoar ket an doare da c'hounit ar baradoz ?
(2) D'an difin : à la fin.
●(1904) SKRS I 159. D'an difin, goude gedal epad tri dervez, setu digouezet ar voest promettet dezhi var lizer he mamm.
(3) War difin : à la fin de.
●(1732) GReg 804a. Roazoun. Roazon. Roéson. Roaon. Roëon. Roazonn a yoa peus-losqet oll var difin ar bloaz uguent, ha seitecq cant.
- difinañ
- difindaoniñ
- difiniañ
- difinision
- difinusdifinus
adj. Définitif.
●(1732) GReg 256b. Definitif, ive, tr. «difinus.» ●Une Sentance deffinitive, tr. «Ur Setançz difinus.»
- difiñvdifiñv
adj.
(1) Immobile.
●(1925) FHAB Genver 13. Al loen a chomas eur pennadig difinv, chouchet, prest da gregi. ●(1931) VALL 375a. Immobile, tr. «difiñv.» ●(1932) FHAB kerzu 434. Ken bec'hiet e oa bet ar varlonkez ma chomas eur pennad mat eno difiñv evel badaouet d'ezi. ●(1963) LLMM 99/264. O vezañ ma vane Vasili souezhet krenn ha difiñv e-kreizig ar straed. ●(1964) ABRO 18. War-lerc'h ar stokadenn e chomas eno [al lestr], houbet ha difiñv dindan an tarzhioù divent a zisac'he warnañ.
(2) Lakaat difiñv : immobiliser.
●(1931) VALL 375a. Immobiliser, tr. «lakaat difiñv.»
- difinvezh
- difioutdifiout
voir difial
- difisildifisil
adj.
(1) Difficile.
●(1499) Ca 61b. Difficil. g. difficile ou grief. ●(1612) Cnf 1b. lesell à greomp à costez an casyou difficil. ●(1621) Mc 86. difficil ha contrel. ●(1633) Nom 9a. Ænigma, scrupus, griphus : question obscure ou double : quistion obscur, difficil da coumpreniff.
(2) Difficile sur la nourriture, etc.
●(1710) IN I 273-274. beza difficil hep caout jamæs e ve netra preparet mat.
●(1957) ADBr lxiv 4/453. (An Ospital-Kammfroud) Difisil : adj. – Difisil : transposition du français «difficile», très fortement accentué sur la deuxième syllabe. Ne s'emploie guère qu'en parlant d'une personne aux goûts excessivement délicats (un bec fin) ou très tatillonne sur la toilette : eur vaouez difisil war he boued ha war he dilhad.
- difisilamantdifisilamant
adv. Difficilement.
●(1621) Mc 93-94. goude ez rencquy difficilamant anduriff brassoch poan.
- difisilius
- difistoul
- difisturdifistur
voir difestur
- difiz
- difiziañsdifiziañs
f. Méfiance (?) défiance (?).
●(1688) MD I 17. gant eun diffizians ac'hanomp on unan. ●(1732) GReg 256a. Defiance, soupçon, crainte, tr. «Van[netois] difyançz. p. ëu.»
●(1854) PSA I 187. cresquein hé difiance.
●(1902) MBKJ 185. ar re a c'helfe kaout difizians euz he vadelez. ●(1904) DBFV 50a. difians, f., tr. «défiance.» ●(1907) PERS 147. kaout difizianz ouz Doue. ●(1907) KANngalon Meurzh 343. Lod o devez re a zifizianz. ●(1915) HBPR 63. an Departamant hen doa difizians deuz konsaillerien district Lesneven. ●(1920) AMJV 100. Aotrou 'n eskop Autun en deus atao eun tamik difizians ac'hanoump. ●(1922) EOVD 218. ur merch a zifians. ●(1957) ADBr lxiv 4/453. (An Ospital-Kammfroud) Difiziañs : n. f. – Défiance : difiziañs am-eus en den-ze.
- difiziañsus
- difiziant
- difizioutdifiziout
v.
I. V. tr. i.
(1) Difiziout a : se méfier de.
●(1839) BSI xii. ezeus abusionou da zifiziout anezo. ●(1860) BAL 89. difiziout eus trugarez Doue, refiziout.
●(1915) MMED 362. Ursul a oue difiziet anezi da genta, ha da c'houde taolet er prizoun.
(2) Difiziout e : se méfier de.
●(c.1894) IJB.ms I 37. Oh ! deut atao ne bakoc'h ket ac'hanoun me ken rac me a zifficho enoc'h er vech all.
II. V. tr. d. Défier, braver.
●(1659) SCger 142b. diffiziout, tr. «desfier.»
●(1872) ROU 76b. Braver, tr. «Diffiout.»
III. V. pron. réfl. En em zifiziout.
(1) Désespérer.
●(17--) ST 24. Ret eo kemer kalon, n'en em zifiziet ket, tr. «il faut prendre courage, ne désespérez point.»
(2) Se défier.
●(1659) SC 102. oc'h en em diffiziout ahanoc'h oc'h vnan.
●(1904) DBFV 50a. hum zifieien, hum zefieien, v. pron., tr. «se défier.»
- difizius