Devri

Recherche 'difi...' : 44 mots trouvés

Page 1 : de difi (1) à difizius (44) :
  • difi
    difi

    voir difiañ

  • difi .1
    difi .1

    m. –où

    (1) Défi.

    (1732) GReg 138a. Cartel de defy, pour se battre en duel, tr. «Dify dre scrid, evit èn em gafout da drouc'ha an acqüilhetenn.» ●256a. Defi, appel au combat, tr. «Defy. dify. p. ou

    (2) (?) m. ou adj. (?) Méfiant ou méfiance (?).

    (c.1825-1830) AJC 4329. beed bepred defÿ.

  • difi .2
    difi .2

    m.

    (1) Effilage.

    (1927) GERI.Ern 104. difi V[annetais] m., tr. «effilage.»

    (2) Tiretaine.

    (1927) GERI.Ern 104. difi V[annetais] m., tr. «tiretaine.»

  • difiadeg
    difiadeg

    f. Défi.

    (1869) SAG 32. A setu-aman pe sort difiadeg a rea dezo.

  • difial / difiout
    difial / difiout

    v.

    (1) V. tr. d. Défier.

    (1659) SCger 37b. defier quelqu'vn, tr. «defial, p. defiet.» ●(1732) GReg 256a. Defier, appeler son ennemi au combat singulier, tr. «Difyal an advsersour.»

    (1860) BAL 64. Ar pec'heur, eme an Aotrou-Doue, a deu d'am difiout dirazon. ●(1872) ROU 76b. Braver, tr. «Diffiout

    (2) V. pron. réfl. En em zifiiñ : se défier.

    (17--) TE 124. hum zéfiein a hanamb hun hunan. ●225. er Roué e hum zéfiai bras ne vezai bet un droyèl-benac cuhét idan er péh e gleuai.

  • difiañ / difi
    difiañ / difi

    v. tr. d. Effiler, défaire de la laine tricotée.

    (1927) GERI.Ern 104. difi v. a., tr. «effiler.» ●(1982) PBLS 108. (Langoned) difi, tr. «défaire de la laine déjà tricotée.»

  • difiañs
    difiañs

    f. Défiance.

    (17--) TE 330. Ne oai quêt en défiance nac er guriosité e rai dehi en interrogein.

    (1891) CLM 68. hemp defianç erbet.

  • difich .1
    difich .1

    adj. Sans bouger.

    (1939) RIBA 126. Fardellet e oè é harz ur hleu, difich ha dilabour. ●(1955) STBJ 78. difich kaer an daou lôn outañ.

  • difich .2
    difich .2

    adv. Fich-difich : qui change sans arrêt de toilette.

    (1977) PBDZ 783. (Douarnenez) fich-difich, tr. «qui passe son temps à changer de robe, de parure.»

  • dificherezh
    dificherezh

    m. Petite mercerie.

    (1952) LLMM 32-33/132. (Douarnenez) Dificherezh, tr. «petite mercerie.» ●O werzhiñ dificherezh war ar blasenn.

  • difidel .1
    difidel .1

    adj. Infidèle.

    (1790) MG 367. deusto ma hon difidel.

    (1839) BESquil 147. mar d'omb difidel. ●(1855) BDE 822. er servitour difidél-hont. ●(18--) SAQ I 193. he vugale difidel.

    (1904) DBFV 50a. difidel, adj., tr. «infidèle.»

  • difidel .2
    difidel .2

    m. –ed Infidèle.

    (1744) L'Arm 246a. Mosquée, tr. «Tample sacrilège enn Turquétt ou Difidelétt

    (1904) LZBg Mae 114. er péh e hra en difidéled. ●(1904) DBFV 50a. difidel, m., pl. ed, tr. «infidèle.»

  • difidelded
    difidelded

    f. Infidélité.

    (1904) DBFV 50a. difidelded, m., tr. «infidèlité.»

  • difienn
    difienn

    f. –où (tissage) Fil cassé dans la trame d'une toile.

    (c.1820) COF 28. E velo enni neudennou bris / Souillet, goal great ar bevennou, / Perzier gollo diffiennou.

    (1927) GERI.Ern 104. difienn L[éon] f., tr. «fil cassé dans la trame de toile.»

  • difiennaj
    difiennaj

    m. (textile) Tiretaine, droguet (étoffe grossière).

    (1927) GERI.Ern 104. difiennaj V[annetais], tr. «tiretaine, droguet.»

  • difienniñ
    difienniñ

    v. = (?) Défaire (de la laine) (?).

    (1914) DIHU 103//14. é korn en toull e zifienné glan.

  • difier
    difier

    adj. Pas fier.

    (1905) HFBI 524. eur plac'h yaouanc difier é voa…

  • difigur
    difigur

    adj. Défiguré, difforme.

    (1575) M 2393-2394. Ha vision euzic : tristidic difigur, / Cruel an drouc Ælez, tr. «Et la vision affreuse, triste, difforme / Cruelle, des mauvais anges.»

    (1732) GReg 488a. Have, maigre, pâle, défiguré, tr. « Diffigur. dishevelebet. ».

  • difiguret
    difiguret

    adj. Défiguré.

    (1710) IN I 47. d'e c'horf pehini so steanet ha melenet, diffiguret ha flerius.

  • difigus
    difigus

    adj.

    (1) Attr./Épith. Qui n'est pas difficile sur la nourriture.

    (1925) FHAB Ebrel 146. daoust pegen difigus e oa ar C'heinec, n'oa ket evid e voued.

    (2) Adv. Sans être difficile sur la nourriture.

    (1905) BOBL 15 juillet 43/3e. eur frouezen a zebrer difigus.

  • difikulte
    difikulte

    f. –où Difficulté.

    (1612) Cnf 6a. me cred à tra certen pa na vé mez, em lacquahent ouz an taul Pascal hep nep difficultez. ●(1621) Mc 94. cals à difficulteou all. ●(1633) Nom 258a. Auditus grauitas, tarditas aurium : difficulté de l'ouye : difficultè ves an cleufuet, pounner á cleufuet. ●259a. Difficultas spirandi, difficultas spiritus : difficulté d'haleine : difficultè á halan, berr-halan.

    (1834) SIM 134. istre an difficulte da laqat e guemer.

  • difiliañ / difiliiñ
    difiliañ / difiliiñ

    v.

    (1) V. tr. d. Détortiller.

    (1904) DBFV 50a. difiliein, v. a., tr. «détortiller (l'A.).»

    (2) V. intr. =

    (1905) BOBL 21 janvier 18/1b. pa zifillio eun neuden hepken, ar gwiad holl a ielo da heul.

  • difiliiñ
    difiliiñ

    voir difiliañ

  • difin .1
    difin .1

    adj. Sot.

    (1944) VKST Genver 22. Ar mevel difin n'ouzon ket ha santout a reas ar flipad.

  • difin .2
    difin .2

    f., prép. & adv.

    I. F.

    (1) Fin.

    (1727) HB 252. abarz diffin an nos.

    (1890) BSS 5. pe seurt difin e d'oe o beach.

    (2) Fin de vie.

    (1530) Pm 262. Mar quaffe deffyn crymynal, tr. «S'il trouvait une fin criminelle.»

    (1869) SAG 84. petra 'vezo ho difin, va mignouned ? (…) Enem laza !

    (3) Conclusion, résultat, conséquence.

    (1854) MMM 348. Cetu a-ze an difin eus a dregont vloas a labour. ●(1869) SAG 11. netra ebet sur ne hell kaout eun difin goassoc'h pe guelloc'h. ●70. An difin euz an traou-man oll a zo evellhen : (…).

    II. Loc. prép. En difin : à l'issue de.

    (1732) GReg 549a. A l'issuë du dîné, tr. «En difin a lein.» ●(17--) EN 2674. a trohed [din] ma fen en defin ma bue, tr. «et ma tête tranchée à la fin de ma vie.»

    (1869) KTB.ms 14 p 282. en definn koan. ●(18--) KTB.ms 14 p 187. En definn ar pred.

    III. Loc. adv.

    (1) En difin : en fin de compte, finalement.

    (1904) SKRS I 98. en difin koulzkoude, petra raïo eun den gant deskadurez ha gouziegez, ma ne c'hoar ket an doare da c'hounit ar baradoz ?

    (2) D'an difin : à la fin.

    (1904) SKRS I 159. D'an difin, goude gedal epad tri dervez, setu digouezet ar voest promettet dezhi var lizer he mamm.

    (3) War difin : à la fin de.

    (1732) GReg 804a. Roazoun. Roazon. Roéson. Roaon. Roëon. Roazonn a yoa peus-losqet oll var difin ar bloaz uguent, ha seitecq cant.

  • difinañ
    difinañ

    v. int.

    (1) Tirer à sa fin.

    (1732) GReg 256b. Definer, être près de la fin, tr. «Difina. pr. difinet

    (2) Conclure.

    (1869) SAG 240. evit difin var ar poent-man.

  • difindaoniñ
    difindaoniñ

    v. tr. d.

    (1) Détruire, mettre en pièces.

    (1954) VAZA 10. pet bragoù am eus difindaonet. ●(1967) BAHE 52/16. difindaoniñ kement kleuz 'zo en-dro da gement park.

    (2) Donner (un coup).

    (1939) CDFi 6 mai. a glaske an tu da zifindaoni eur mestaol ouz egile.

  • difiniañ
    difiniañ

    v. tr. d. Définir, déterminer.

    (1499) Ca 62a. Diffiniaff. g. diffinier ou determiner.

  • difinision
    difinision

    f. –où Définition.

    (1499) Ca 62a. Diffinition. g. idem.

  • difinus
    difinus

    adj. Définitif.

    (1732) GReg 256b. Definitif, ive, tr. «difinus.» ●Une Sentance deffinitive, tr. «Ur Setançz difinus

  • difiñv
    difiñv

    adj.

    (1) Immobile.

    (1925) FHAB Genver 13. Al loen a chomas eur pennadig difinv, chouchet, prest da gregi. ●(1931) VALL 375a. Immobile, tr. «difiñv.» ●(1932) FHAB kerzu 434. Ken bec'hiet e oa bet ar varlonkez ma chomas eur pennad mat eno difiñv evel badaouet d'ezi. ●(1963) LLMM 99/264. O vezañ ma vane Vasili souezhet krenn ha difiñv e-kreizig ar straed. ●(1964) ABRO 18. War-lerc'h ar stokadenn e chomas eno [al lestr], houbet ha difiñv dindan an tarzhioù divent a zisac'he warnañ.

    (2) Lakaat difiñv : immobiliser.

    (1931) VALL 375a. Immobiliser, tr. «lakaat difiñv

  • difinvezh
    difinvezh

    f. =

    (1859) SAVes 47. difinves.

  • difiout
    difiout

    voir difial

  • difisil
    difisil

    adj.

    (1) Difficile.

    (1499) Ca 61b. Difficil. g. difficile ou grief. ●(1612) Cnf 1b. lesell à greomp à costez an casyou difficil. ●(1621) Mc 86. difficil ha contrel. ●(1633) Nom 9a. Ænigma, scrupus, griphus : question obscure ou double : quistion obscur, difficil da coumpreniff.

    (2) Difficile sur la nourriture, etc.

    (1710) IN I 273-274. beza difficil hep caout jamæs e ve netra preparet mat.

    (1957) ADBr lxiv 4/453. (An Ospital-Kammfroud) Difisil : adj. – Difisil : transposition du français «difficile», très fortement accentué sur la deuxième syllabe. Ne s'emploie guère qu'en parlant d'une personne aux goûts excessivement délicats (un bec fin) ou très tatillonne sur la toilette : eur vaouez difisil war he boued ha war he dilhad.

  • difisilamant
    difisilamant

    adv. Difficilement.

    (1621) Mc 93-94. goude ez rencquy difficilamant anduriff brassoch poan.

  • difisilius
    difisilius

    adj. =

    (1710) IN I 214. mar douc'h difficilius ha penvers da oboissa.

  • difistoul
    difistoul

    adj. Immobile.

    (1911) RIBR 67. e leze e lost difistoul da gousket war leuren an iliz.

  • difistur
    difistur

    voir difestur

  • difiz
    difiz

    adj. Méfiant.

    (17--) EN 1261. huy fad a sou dify, tr. «vous êtes bien défiante.» ●3145. beed bepred defy, tr. «soyez toujours défiant.»

    (1962) EGRH I 56. difiz a., tr. « sans confiance. »

  • difiziañs
    difiziañs

    f. Méfiance (?) défiance (?).

    (1688) MD I 17. gant eun diffizians ac'hanomp on unan. ●(1732) GReg 256a. Defiance, soupçon, crainte, tr. «Van[netois] difyançz. p. ëu

    (1854) PSA I 187. cresquein hé difiance.

    (1902) MBKJ 185. ar re a c'helfe kaout difizians euz he vadelez. ●(1904) DBFV 50a. difians, f., tr. «défiance.» ●(1907) PERS 147. kaout difizianz ouz Doue. ●(1907) KANngalon Meurzh 343. Lod o devez re a zifizianz. ●(1915) HBPR 63. an Departamant hen doa difizians deuz konsaillerien district Lesneven. ●(1920) AMJV 100. Aotrou 'n eskop Autun en deus atao eun tamik difizians ac'hanoump. ●(1922) EOVD 218. ur merch a zifians. ●(1957) ADBr lxiv 4/453. (An Ospital-Kammfroud) Difiziañs : n. f. – Défiance : difiziañs am-eus en den-ze.

  • difiziañsus
    difiziañsus

    adj. Méfiant.

    (1887) LZBg 45et blezad-3e lodenn 160. Guet n'emb-ni é ma difiançus.

  • difiziant
    difiziant

    adj. Méfiant.

    (1904) DBFV 50a. difiant, adj., tr. «défiant.» ●(1922) EOVD 264. mar chomamb difiant doh er ré-ral.

  • difiziout
    difiziout

    v.

    I. V. tr. i.

    (1) Difiziout a : se méfier de.

    (1839) BSI xii. ezeus abusionou da zifiziout anezo. ●(1860) BAL 89. difiziout eus trugarez Doue, refiziout.

    (1915) MMED 362. Ursul a oue difiziet anezi da genta, ha da c'houde taolet er prizoun.

    (2) Difiziout e : se méfier de.

    (c.1894) IJB.ms I 37. Oh ! deut atao ne bakoc'h ket ac'hanoun me ken rac me a zifficho enoc'h er vech all.

    II. V. tr. d. Défier, braver.

    (1659) SCger 142b. diffiziout, tr. «desfier.»

    (1872) ROU 76b. Braver, tr. «Diffiout

    III. V. pron. réfl. En em zifiziout.

    (1) Désespérer.

    (17--) ST 24. Ret eo kemer kalon, n'en em zifiziet ket, tr. «il faut prendre courage, ne désespérez point.»

    (2) Se défier.

    (1659) SC 102. oc'h en em diffiziout ahanoc'h oc'h vnan.

    (1904) DBFV 50a. hum zifieien, hum zefieien, v. pron., tr. «se défier.»

  • difizius
    difizius

    adj. Méfiant.

    (1872) ROU 80a. Défiant, tr. «Difiziuz.» ●(1872) GAM 8. Eur suner arc'hant ! a lavaro, marteze, unan bennag difiziuz en ho touez.

    (1904) DBFV 50a. difius, adj., tr. «défiant.» ●(1911) RIBR 28. Tostaat a eure difizius.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...