Recherche 'diflak...' : 4 mots trouvés
Page 1 : de diflak (1) à diflaket (4) :- diflakdiflak
adj. Essoufflé, haletant.
●(1867) BBZ 303. Ken diflak hag eun iourc'h war goll ? tr. «aussi essoufflé qu'un chevreuil aux abois ?»
- diflakaldiflakal
voir diflakañ
- diflakañ / diflakaldiflakañ / diflakal
v.
I. V. intr.
(1) Haleter.
●(1938) WDAP 2/106. o tiflaka gant ar verr-anal. ●(1955) STBJ 73. Diflaka a ree pa erruas er porz. ●(1982) PBLS 75. (Langoned) diflakal, tr. «être hors d'haleine.»
(2) Tomber de faiblesse, s'affaiblir.
●(1939) MGGD 57. dare da ziflaka gant an naonegez. ●(1964) ABRO 71. ur mell bouc'h kozh o tiflakañ hag o stourm ouzh ar marv. ●77. Diflakañ a rae er (lire : ar ) paour kêzh loen.
(3)
●(1959) TGPB 99. Ha gwir, gant un dourni fromus e tiflakas an doenn gentañ dreist ar speurenn.
II. V. tr. d. Efflanquer.
●(1914) DFBP 110a. efflanquer, tr. «Diflaka.»
- diflaketdiflaket
adj.
(1) Efflanqué.
●(1838) CGK 6. Distruch, casty, diflacquet, foulet e nem dreina.
●(1914) DFBP 110a. efflanqué, tr. «Diflaket.» ●(1920) FHAB C'hwevrer 244. Diflaket, disliou.
(2) (Chapeau) claque oreille.
●(1732) GReg 172a. Claque-oreille, chapeau qui baisse les bords, tr. «tocq diflancqet, diflaqet.»
(3) Embrouillés.
●(1876) TDE.BF 124a. Diflaket, adj., tr. «En désordre, parlant des cheveux.» ●(1890) MOA 214a. Cheveux en désordre, tr. «bleo diflaket.»