Devri

Recherche 'difonn...' : 6 mots trouvés

Page 1 : de difonn (1) à difonnus (6) :
  • difonn
    difonn

    adj.

    (1) (en plt de propos) Vide de sens.

    (1894) BUZmornik 106. ne vez gantho, p'en em velont, nemed kaoziou difoun ha goullou !

    (2) (en plt d'un terrain) Qui ralentit la marche.

    (1919) LZBl Genver 33. eur vro kaer kenan da velet, mez tenn ha difounn d'ar bale.

    (3) (en plt de qqn) Bezañ difonn da : faire qqc. lentement.

    (1944) EURW I 10. difounn da zeski.

    (4) (en plt de nourriture) Peu rassasiant, peu nourrissant.

    (1732) GReg 621b. Mets qui ne rassasient point, tr. «Meujou difoun. boëd difoun

    (1857) CBF 10. Ar Vretoned ne garont ket ar bouedou difoun, tr. «Les Bretons n'aiment que les mets substantiels.» ●(1867) MGK 97. tri damm ha n'int difoun.

    (1909) BROU 223. (Eusa) Eur boued difounn eo, tr. «cela nourrit peu.»

    (5) (en plt d'un travail d'une action) Lent.

    (1904) DBFV 50b. difonn, adj., tr. «(travail) lent.» ●(1931) GUBI 30. A baseu bèr ha difonnik.

    (6) Peu abondant, rare.

    (1838) OVD 285. m'en dé diffon er péh e hroa a œvreu mad.

    (1906-1907) EVENnot 27. (Plougouskant) Avalo-douar fonnuz ec'h euz aze. Ya ar re man a zo mad awalc'h ; setu aze avad re all hag a zo difonn ie.

  • difonnaat
    difonnaat

    v. intr. Ralentir.

    (1907) VBFV.fb 83b. ralentir, tr. «difonnat.» ●(1944) EURW I 111. Difounaat a ra al lestr.

  • difonnañ
    difonnañ

    v. tr. d. Rendre moins substantiel.

    (1949) KROB 10/1. n'hor boa ket a c'hoant da zifounna niverenn Nedeleg.

  • difonnder
    difonnder

    m. Lenteur.

    (1907) BOBL 05 janvier 119/2e. daoust da zifonder pe da vuander ar benvek.

  • difonnet
    difonnet

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Bout difonnet : travailler avec moins de rendement.

    (c.1718) CHal.ms iv. Voila un homme qui trauailloit bien dans sa Ieunesse mais Il diminue, tr. «chetu un deen a daulé foun en e yaoanctis pe oüé de labourat, maes difonnet é brema.»

    (2) (en plt de qqc.) Bezañ difonnet : qui est moins abondant, qui rend moins.

    (1926) FHAB Genver 27. Ma vez laket dour re domm er ribot gand an dienn e vezo skaotet an amam (lire : amann) ha difounnet.

  • difonnus
    difonnus

    adj. (en plt de qqn) Lent dans son travail.

    (c.1718) CHal.ms i. Il n'auance pas, tr. «diffonnus é le moing [= Mr Le Moing].»

    (1904) DBFV 50b. difonnus, adj., tr. «(ouvrier) lent, qui n'avance pas.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...