Devri

Recherche 'difonn...' : 6 mots trouvés

Page 1 : de difonn (1) à difonnus (6) :
  • difonn
    difonn

    adj.

    (1) (en plt de propos) Vide de sens.

    ●(1894) BUZmornik 106. ne vez gantho, p'en em velont, nemed kaoziou difoun ha goullou !

    (2) (en plt d'un terrain) Qui ralentit la marche.

    ●(1919) LZBl Genver 33. eur vro kaer kenan da velet, mez tenn ha difounn d'ar bale.

    (3) (en plt de qqn) Bezañ difonn da : faire qqc. lentement.

    ●(1944) EURW I 10. difounn da zeski.

    (4) (en plt de nourriture) Peu rassasiant, peu nourrissant.

    ●(1732) GReg 621b. Mets qui ne rassasient point, tr. «Meujou difoun. boëd difoun.»

    ●(1857) CBF 10. Ar Vretoned ne garont ket ar bouedou difoun, tr. «Les Bretons n'aiment que les mets substantiels.» ●(1867) MGK 97. tri damm ha n'int difoun.

    ●(1909) BROU 223. (Eusa) Eur boued difounn eo, tr. «cela nourrit peu.»

    (5) (en plt d'un travail d'une action) Lent.

    ●(1904) DBFV 50b. difonn, adj., tr. «(travail) lent.» ●(1931) GUBI 30. A baseu bèr ha difonnik.

    (6) Peu abondant, rare.

    ●(1838) OVD 285. m'en dé diffon er péh e hroa a œvreu mad.

    ●(1906-1907) EVENnot 27. (Plougouskant) Avalo-douar fonnuz ec'h euz aze. Ya ar re man a zo mad awalc'h ; setu aze avad re all hag a zo difonn ie.

  • difonnaat
    difonnaat

    v. intr. Ralentir.

    ●(1907) VBFV.fb 83b. ralentir, tr. «difonnat.» ●(1944) EURW I 111. Difounaat a ra al lestr.

  • difonnañ
    difonnañ

    v. tr. d. Rendre moins substantiel.

    ●(1949) KROB 10/1. n'hor boa ket a c'hoant da zifounna niverenn Nedeleg.

  • difonnder
    difonnder

    m. Lenteur.

    ●(1907) BOBL 05 janvier 119/2e. daoust da zifonder pe da vuander ar benvek.

  • difonnet
    difonnet

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Bout difonnet : travailler avec moins de rendement.

    ●(c.1718) CHal.ms iv. Voila un homme qui trauailloit bien dans sa Ieunesse mais Il diminue, tr. «chetu un deen a daulé foun en e yaoanctis pe oüé de labourat, maes difonnet é brema.»

    (2) (en plt de qqc.) Bezañ difonnet : qui est moins abondant, qui rend moins.

    ●(1926) FHAB Genver 27. Ma vez laket dour re domm er ribot gand an dienn e vezo skaotet an amam (lire : amann) ha difounnet.

  • difonnus
    difonnus

    adj. (en plt de qqn) Lent dans son travail.

    ●(c.1718) CHal.ms i. Il n'auance pas, tr. «diffonnus é le moing [= Mr Le Moing].»

    ●(1904) DBFV 50b. difonnus, adj., tr. «(ouvrier) lent, qui n'avance pas.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...