Recherche 'difronk...' : 9 mots trouvés
Page 1 : de difronk (1) à difronkl (9) :- difronkdifronk
m. & adv.
(1) M. Sanglot(s).
●(1866) LZBt Du 202. stardet ma c'halon gant an difronk. ●(1867) LZBt Genver 233. ha kerkent huanado ha difronk a beurz ma c'hristenien gaez. ●(1867) FHB 133/229a. Daelou druz, mes didrouz, eb cri na difronc, a red euz daoulagad an oll. ●(1867) BUE 63. hag an holl e save difronk enn iliz gant-he. ●135. Klevet a red difronk hag hirvoudo ar bevien.
●(1927) GERI.Ern 105. difronk m., tr. «Sanglot.»
(2) Loc. adv. A-zifronk-marc'h : à étripe cheval.
●(1744) L'Arm 441b. A étripe de cheval, tr. «A ziffroncle marh.»
●(1904) DBFV 51a. a zifronkl marh, adv., tr. «à étripe de cheval, de façon à crever un cheval (l'A.).»
- difronkadeg
- difronkadenn
- difronkaldifronkal
voir difronkañ
- difronkañ / difronkal / difronkiñ / difronkl-difronkañ / difronkal / difronkiñ / difronkl-
v.
I. V. intr.
(1) (en plt d'un liquide) Jaillir (sang, larmes).
●(1866) SEV 44. ma tifrunkaz ann daelou euz he zaoulagad. ●110. skei gant kement a nerz, ma tifrunke ar goad dre ho genou. ●(1870) MBR 290. lip da c'houliou hag ef da c'hoad a zifrunk anezho, tr. «lèches tes blessures et bois le sang qui en jaillit.» ●(1876) TDE.BF 125b. Difruñka, v. n., tr. «Jaillir, parlant du sang, des larmes.» ●(1879) BMN 122. an daëlou a zifrunke hag a goueze puill-puill euz he zaoulagad.
●(1919) BUBR 9/237. e zaerou o tifronka. ●(1927) GERI.Ern 104. difrunka, tr. «jaillir, couler avec force.»
(2) Sangloter.
●(1861) BSJ 184. Marthe (…) e yas a ridèc én arben dehou é tifronqual guet hé halonad chagrin. ●(1876) TDE.BF 125b. Difronkal, v. n., tr. «Sangloter.» ●(1878) EKG II 52. vouela a rea ken a zifrunke.
●(1902) PIGO I 160. An hini goz a ouele dru hag a zifronke. ●(1904) DBFV 51a. difronkal, difronkein, v. n., tr. «sangloter.» ●(1908) PIGO II 27. Ne glevet ket anean o tifronkal ? ●(1926) FHAB Du 431. an holl a lenve hag a zifronke.
(3) Écumer (de rage).
●(1792) CAg 73. Guet rage ind ë ziffronclai.
●(1904) DBFV 51a. difronkal, difronkein, v. n., tr. «écumer (de rage).»
(4) S'ébrouer.
●(1904) DBFV 51a. difronkal, difronkein, v. n., tr. «s'ébrouer.»
II. V. tr. d.
(1) Écarquiller.
●(1924) ZAMA 193. Kaer en doa difronka e zaoulagad.
(2) Arracher (des branches).
●(1879) ERNsup 151. difronkañ, arracher (des branches, des arbres) sans les couper, Trév[érec].
(3) Dire, prononcer.
●(1939) RIBA 157-158. na gir erbet n'hé doé difronket aveit ou dioal.
►absol.
●(1934) BRUS 133. Il (elle) na pas soufflé mot, tr. «n'en (n'hé) des ket difronket.» ●(1934) DIHU 275/69. En aral n'en devoè ket difronket. ●(1938) DIHU 322/49. lakaat Guenediz de blegein, hep difronkal, d'er skritur keméret getè.
- difronkerdifronker
m. –ion Homme qui sanglote.
●(1732) GReg 843b. Celui qui sanglotte, tr. «Difroncqèr. p. yen.»
- difronket
- difronkiñdifronkiñ
voir difronkañ
- difronkl-difronkl-
voir difronkañ