Recherche 'difur...' : 13 mots trouvés
Page 1 : de difur (1) à difurmus (13) :- difurdifur
adj.
I. Attr./Épith.
(1) Imprudent.
●(1557) B I 392. Diffur ve, tr. «ce qui serait de la folie.»
●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. Difur, tr. «insensé.» ●(1939) RIBA 36. Ul labous difur oh hui.
(2) (en plt de qqc.) Qui n'est pas modéré ; insensé.
●(1941) DIHU 357/222. sonjeu ken difur. ●(1942) DHKN 73. er brasan hag en difuran frankiz.
II. Loc. adv. Fur-difur : plus ou moins sage.
●(1977) PBDZ 783. (Douarnenez) fur-difur, tr. «(enfant) qui n'est jamais bien sage.»
- difuraat
- difurchdifurch
adv. Furch-difurch : qui est toujours en train de chercher.
●(1867) BBZ 448. Piou zo furch difurch dre ann ti ? tr. «qui furète et furète dans la maison ?»
- difurchaldifurchal
v. tr. d. Furchal ha difurchal : chercher partout.
●(1870) MBR 274. Ma oe furchet ha difurchet ar gampr, tr. «Si bien que l'on fouilla et refouilla dans la chambre.»
●(1906) KANngalon C'hwevrer 46. digeri dorojou hon arbellou (...) evit beza furchet ha difurchet.
►absol.
●(1941) ARVR 23/4a. Kaer a oa bet furchal ha difurchal.
- difurchañdifurchañ
voir difourchañ
- difuriet
- difurludifurlu
adj.
I. Attr./Épith.
(1) Débraillé.
●(1900) KZVr 105. eur jolfa a zo eur plac'h difurlu, gwisket fall ha digempenn ha hi, koulskoude, dilhadet-mad. ●(1927) GERI.Ern 103. difarle (et T[régor] L[éon] difurlu, V[annetais] diferle, diferli(n)k) adj., tr. «Débraillé, (poitrine) mal couverte.» ●(1942) VALLsup 97b. Inélégant, tr. «difarle, difurlu plus forts (débraillé).» ●(1955) VBRU 30. c'hwiltouzed rok ha difurlu.
(2) (météorologie) Très mauvais.
●(1982) PBLS 152. (Langoned) difurlu, tr. «(temps) déchaîné.»
(3) Mal fait.
●(1937) BREI 29 Eost. hanoiou difurlu war dier-hanv an estranjourien.
II. Adv. (en plt d'un travail) Mal fait.
●(1935) BREI 400/3c. o douarou, – a oa bet betek neuze, temzet difurlu. ●(1935) BREI 402/2b. reuz al lezennou graet difurlu.
- difurm .1difurm .1
adj. Difforme.
●(1464) Cms (d’après GMB 167). Difurm, difforme. ●(1499) Ca 62a. Diffurm. g. de laide forme ou mal formez.
●(1732) GReg 425a. Sans forme, tr. «Difurm.»
●(1872) ROU 80a. Déformé, tr. «Difurm. (défiguré par la maladie...).» ●(1890) MOA 205a. Défiguré, tr. «difurm.»
●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. Difurm, tr. «difforme.»
- difurm .2difurm .2
f. Difformité.
●(1791) GErard 37. en em vodeli var difurm ur Roue, tr. «prendre modèle sur la difformité d'un roi.» (d'après GMB 167).
- difurmañ / difurmiñdifurmañ / difurmiñ
v.
(1) V. tr. d. Déformer.
●(1732) GReg 288b. Difformer, ôter la forme, tr. «Difurmi. pr. et.»
●(1869) SAG 290. hen difurmi, her freuza. ●(1872) ROU 80a. Défigurer, tr. «Difurma, disevelebi.» ●(1890) MOA 205a. Défigurer, tr. «difurmi.»
●(1904) DBFV 50a. difeurmin, a. a., tr. «déformer.»
(2) V. intr. Se déformer.
●(1732) GReg 425a. Perdre la forme, tr. «difurmi. pr. difurmet.»
- difurmetdifurmet
adj. Déformé.
●(1935) LZBl Gwengolo/Here 159. O dremmou a vez difurmet holl en hevelep doare iskis.
- difurmiñdifurmiñ
voir difurmañ
- difurmusdifurmus
adj. Déformant.
●(1575) M 2372. Prefuet disneuz euzic, louidic ha figus : / Eno ho debro sur : gant laur diffurmus, tr. «Des vers hideux, affreux, sales et gourmands, / Là les mangerons sûrement, avec douleur qui enlaidit.»