Devri

Recherche 'difur...' : 13 mots trouvés

Page 1 : de difur (1) à difurmus (13) :
  • difur
    difur

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Imprudent.

    (1557) B I 392. Diffur ve, tr. «ce qui serait de la folie.»

    (1919) KZVr 355 - 21/12/19. Difur, tr. «insensé.» ●(1939) RIBA 36. Ul labous difur oh hui.

    (2) (en plt de qqc.) Qui n'est pas modéré ; insensé.

    (1941) DIHU 357/222. sonjeu ken difur. ●(1942) DHKN 73. er brasan hag en difuran frankiz.

    II. Loc. adv. Fur-difur : plus ou moins sage.

    (1977) PBDZ 783. (Douarnenez) fur-difur, tr. «(enfant) qui n'est jamais bien sage.»

  • difuraat
    difuraat

    v. intr. Devenir insensé.

    (1932) BRTG 179. Difurat e hra hou chonj hui, tu !

  • difurch
    difurch

    adv. Furch-difurch : qui est toujours en train de chercher.

    (1867) BBZ 448. Piou zo furch difurch dre ann ti ? tr. «qui furète et furète dans la maison ?»

  • difurchal
    difurchal

    v. tr. d. Furchal ha difurchal : chercher partout.

    (1870) MBR 274. Ma oe furchet ha difurchet ar gampr, tr. «Si bien que l'on fouilla et refouilla dans la chambre.»

    (1906) KANngalon C'hwevrer 46. digeri dorojou hon arbellou (...) evit beza furchet ha difurchet.

    ►absol.

    (1941) ARVR 23/4a. Kaer a oa bet furchal ha difurchal.

  • difurchañ
    difurchañ

    voir difourchañ

  • difuriet
    difuriet

    adj. Calmé.

    (1904) LZBg Gouere 160. Er mor e zou difuriet.

  • difurlu
    difurlu

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Débraillé.

    (1900) KZVr 105. eur jolfa a zo eur plac'h difurlu, gwisket fall ha digempenn ha hi, koulskoude, dilhadet-mad. ●(1927) GERI.Ern 103. difarle (et T[régor] L[éon] difurlu, V[annetais] diferle, diferli(n)k) adj., tr. «Débraillé, (poitrine) mal couverte.» ●(1942) VALLsup 97b. Inélégant, tr. «difarle, difurlu plus forts (débraillé).» ●(1955) VBRU 30. c'hwiltouzed rok ha difurlu.

    (2) (météorologie) Très mauvais.

    (1982) PBLS 152. (Langoned) difurlu, tr. «(temps) déchaîné.»

    (3) Mal fait.

    (1937) BREI 29 Eost. hanoiou difurlu war dier-hanv an estranjourien.

    II. Adv. (en plt d'un travail) Mal fait.

    (1935) BREI 400/3c. o douarou, – a oa bet betek neuze, temzet difurlu. ●(1935) BREI 402/2b. reuz al lezennou graet difurlu.

  • difurm .1
    difurm .1

    adj. Difforme.

    (1464) Cms (d’après GMB 167). Difurm, difforme. ●(1499) Ca 62a. Diffurm. g. de laide forme ou mal formez.

    (1732) GReg 425a. Sans forme, tr. «Difurm

    (1872) ROU 80a. Déformé, tr. «Difurm. (défiguré par la maladie...).» ●(1890) MOA 205a. Défiguré, tr. «difurm

    (1919) KZVr 355 - 21/12/19. Difurm, tr. «difforme.»

  • difurm .2
    difurm .2

    f. Difformité.

    (1791) GErard 37. en em vodeli var difurm ur Roue, tr. «prendre modèle sur la difformité d'un roi.» (d'après GMB 167).

  • difurmañ / difurmiñ
    difurmañ / difurmiñ

    v.

    (1) V. tr. d. Déformer.

    (1732) GReg 288b. Difformer, ôter la forme, tr. «Difurmi. pr. et

    (1869) SAG 290. hen difurmi, her freuza. ●(1872) ROU 80a. Défigurer, tr. «Difurma, disevelebi.» ●(1890) MOA 205a. Défigurer, tr. «difurmi

    (1904) DBFV 50a. difeurmin, a. a., tr. «déformer.»

    (2) V. intr. Se déformer.

    (1732) GReg 425a. Perdre la forme, tr. «difurmi. pr. difurmet

  • difurmet
    difurmet

    adj. Déformé.

    (1935) LZBl Gwengolo/Here 159. O dremmou a vez difurmet holl en hevelep doare iskis.

  • difurmiñ
    difurmiñ

    voir difurmañ

  • difurmus
    difurmus

    adj. Déformant.

    (1575) M 2372. Prefuet disneuz euzic, louidic ha figus : / Eno ho debro sur : gant laur diffurmus, tr. «Des vers hideux, affreux, sales et gourmands, / Là les mangerons sûrement, avec douleur qui enlaidit.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...