Devri

Recherche 'difur...' : 13 mots trouvés

Page 1 : de difur (1) à difurmus (13) :
  • difur
    difur

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Imprudent.

    ●(1557) B I 392. Diffur ve, tr. «ce qui serait de la folie.»

    ●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. Difur, tr. «insensé.» ●(1939) RIBA 36. Ul labous difur oh hui.

    (2) (en plt de qqc.) Qui n'est pas modéré ; insensé.

    ●(1941) DIHU 357/222. sonjeu ken difur. ●(1942) DHKN 73. er brasan hag en difuran frankiz.

    II. Loc. adv. Fur-difur : plus ou moins sage.

    ●(1977) PBDZ 783. (Douarnenez) fur-difur, tr. «(enfant) qui n'est jamais bien sage.»

  • difuraat
    difuraat

    v. intr. Devenir insensé.

    ●(1932) BRTG 179. Difurat e hra hou chonj hui, tu !

  • difurch
    difurch

    adv. Furch-difurch : qui est toujours en train de chercher.

    ●(1867) BBZ 448. Piou zo furch difurch dre ann ti ? tr. «qui furète et furète dans la maison ?»

  • difurchal
    difurchal

    v. tr. d. Furchal ha difurchal : chercher partout.

    ●(1870) MBR 274. Ma oe furchet ha difurchet ar gampr, tr. «Si bien que l'on fouilla et refouilla dans la chambre.»

    ●(1906) KANngalon C'hwevrer 46. digeri dorojou hon arbellou (...) evit beza furchet ha difurchet.

    ►absol.

    ●(1941) ARVR 23/4a. Kaer a oa bet furchal ha difurchal.

  • difurchañ
    difurchañ

    voir difourchañ

  • difuriet
    difuriet

    adj. Calmé.

    ●(1904) LZBg Gouere 160. Er mor e zou difuriet.

  • difurlu
    difurlu

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Débraillé.

    ●(1900) KZVr 105. eur jolfa a zo eur plac'h difurlu, gwisket fall ha digempenn ha hi, koulskoude, dilhadet-mad. ●(1927) GERI.Ern 103. difarle (et T[régor] L[éon] difurlu, V[annetais] diferle, diferli(n)k) adj., tr. «Débraillé, (poitrine) mal couverte.» ●(1942) VALLsup 97b. Inélégant, tr. «difarle, difurlu plus forts (débraillé).» ●(1955) VBRU 30. c'hwiltouzed rok ha difurlu.

    (2) (météorologie) Très mauvais.

    ●(1982) PBLS 152. (Langoned) difurlu, tr. «(temps) déchaîné.»

    (3) Mal fait.

    ●(1937) BREI 29 Eost. hanoiou difurlu war dier-hanv an estranjourien.

    II. Adv. (en plt d'un travail) Mal fait.

    ●(1935) BREI 400/3c. o douarou, – a oa bet betek neuze, temzet difurlu. ●(1935) BREI 402/2b. reuz al lezennou graet difurlu.

  • difurm .1
    difurm .1

    adj. Difforme.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 167). Difurm, difforme. ●(1499) Ca 62a. Diffurm. g. de laide forme ou mal formez.

    ●(1732) GReg 425a. Sans forme, tr. «Difurm.»

    ●(1872) ROU 80a. Déformé, tr. «Difurm. (défiguré par la maladie...).» ●(1890) MOA 205a. Défiguré, tr. «difurm.»

    ●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. Difurm, tr. «difforme.»

  • difurm .2
    difurm .2

    f. Difformité.

    ●(1791) GErard 37. en em vodeli var difurm ur Roue, tr. «prendre modèle sur la difformité d'un roi.» (d'après GMB 167).

  • difurmañ / difurmiñ
    difurmañ / difurmiñ

    v.

    (1) V. tr. d. Déformer.

    ●(1732) GReg 288b. Difformer, ôter la forme, tr. «Difurmi. pr. et.»

    ●(1869) SAG 290. hen difurmi, her freuza. ●(1872) ROU 80a. Défigurer, tr. «Difurma, disevelebi.» ●(1890) MOA 205a. Défigurer, tr. «difurmi.»

    ●(1904) DBFV 50a. difeurmin, a. a., tr. «déformer.»

    (2) V. intr. Se déformer.

    ●(1732) GReg 425a. Perdre la forme, tr. «difurmi. pr. difurmet.»

  • difurmet
    difurmet

    adj. Déformé.

    ●(1935) LZBl Gwengolo/Here 159. O dremmou a vez difurmet holl en hevelep doare iskis.

  • difurmiñ
    difurmiñ

    voir difurmañ

  • difurmus
    difurmus

    adj. Déformant.

    ●(1575) M 2372. Prefuet disneuz euzic, louidic ha figus : / Eno ho debro sur : gant laur diffurmus, tr. «Des vers hideux, affreux, sales et gourmands, / Là les mangerons sûrement, avec douleur qui enlaidit.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...