Devri

Recherche 'digalon...' : 13 mots trouvés

Page 1 : de digalon-1 (1) à digalonus (13) :
  • digalon .1
    digalon .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqn)

    (1) Sans cœur, cruel.

    (1902) PIGO I 219. an den digalon a oa o ren warnoc'h. ●(1904) DBFV 51a. digalon, adj., tr. «sans cœur.»

    (2) Lâche.

    (1659) SCger 32b. couard, tr. «digalon.» ●94b. poltron, tr. «digalon.» ●(1732) GReg 224a. Sans courage, qui n'a point de courage, tr. «digaloun.» ●557a. Lâche, qui n'a point de cœur, tr. «Digalon

    (1867) MGK 61. Evit-han da vout digaloun, / A lakea ann holl da grena. ●(1868) FHB 175/146b. tud digalon pa lezent evelse didama ho rouantelez. ●(1880) SAB 88. ar bobl dizantel, digalon ha dizacred.

    (1904) DBFV 51a. digalon, adj., tr. «lâche.»

    B. (en plt de qqc.) fait par qqn sans cœur.

    (1878) EKG II 212. pa gomzan a draou ker kriz, ken digaloun ha maro ar paour keaz koueriad.

    II. Adv. À contre-cœur.

    (1939) RIBA 139. ha monet e hra getè digalon kaer.

  • digalon .2
    digalon .2

    f.

    (1) Découragement.

    (1732) GReg 252a. Il est tombé dans le découragement, tr. «an digaloun a so gand-hâ.»

    (1847) FVR 368. ma teuaz enn eunn taol, e 1812, ar skourn, ann dienez, ann emgannou, ann digaloun da goll, e gweleac'hiou ien ar Rusia, ar c'haera arme a oa biskoaz gwelet war droad. ●(1866) LZBt Ebrel 105. e oa ar gristenien-geaz enn eunn digalon ar brasan.

    (2) Lâcheté.

    (1931) VALL 414b. Lâcheté, tr. «digalon m.»

  • digalon .3
    digalon .3

    m. Personne lâche.

    (1880) SAB 48-49. An digalon-se ne benglinas ket evel ar re all da adori mister an Incarnasion. ●(1883) IMP 47. An digalon !

  • digalondeb
    digalondeb

    s. Désespoir, découragement.

    (1921) LABR iii. Meit ne badé ket pél er goéhat-se a zigalondeb.

  • digalonder
    digalonder

    m. Lâcheté.

    (1919) MVRO 7/4d. digalonder an dud.

  • digalonegezh
    digalonegezh

    f.

    (1) Découragement.

    (1924) FHAB C'hwevrer 76. Oh ! n'eo ket dre aon na digalonegez an hini eo. ●(1976) LLMM 176/201. an digalonegezh a zeue d'o c'hrignañ bep ur mare.

    (2) Lâcheté.

    (1931) VALL 414b. Lâcheté, tr. «digalonegez f.»

  • digalonek
    digalonek

    adj.

    (1) Lâche, sans courage.

    (1732) GReg 557a. Lâche, qui n'a point de cœur, tr. «digalounecq

    (2) Qui manque de cœur, faible.

    (1838) OVD 276. ur médecinour péhani e grihua un dén digalonnêc é rein dehou d'ivet a certæn deur mad de gonfortein er galon.

  • digalonekaat
    digalonekaat

    v.

    (1) V. intr. Perdre courage, se décourager.

    (1876) TDE.BF 126a. Digalounekaat, v. n., tr. «Perdre courage.» ●(1878) EKG II 87. n'em boa ket a c'hoant da zigalounekaat. ●122. eur penn kalet, ne zigalouneka jamez.

    (1903) MBJJ 205. N'int ket dare kennebeut da zigalonekât.

    (2) V. pron. réfl. En em zigalonekaat : perdre courage, se décourager.

    (1862) JKS 31. Arabad eo eta d'e-omp en em zigalounekaat. ●109. ne dle ket koll fisians nag en em zigalounekaat.

  • digalonekaet
    digalonekaet

    adj. Découragé.

    (1878) EKG II 107. n'omp ket digalounkeat.

  • digalonekaus
    digalonekaus

    adj. Décourageant, désespérant.

    (1931) VALL 189b. Décourageant, tr. «digalonekaüs.» ●208b. Désespérant, tr. «digalonekaüs

  • digaloniezh
    digaloniezh

    f. Couardise.

    (1732) GReg 218b. Couardise, tr. «digalounyez

    (1931) VALL 159b. Couardise, tr. «digal n oniez f.»

  • digaloniñ
    digaloniñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Décourager.

    (17--) TE 246. eit ou lorhein hac ou digalonein.

    (1928) LEAN 94. An tammigou trubuilh-ze o dije digalonet marteze re all.

    (2) Digaloniñ (ub.) ouzh udb. : faire perdre l'envie de.

    (1838) OVD 270. ne glasque nameit hou yennein hac hou tigalonein doh en œvreu mad.

    II. V. intr. Perdre courage.

    (1864) SMM 85. Dioual da zigaloni. ●139. Hoc'h ene, gant an anken, a ve poulzet da zigaloni.

    III. V. pron. réfl. En em zigaloniñ : se décourager.

    (1907) BSPD I 81. lod aral, spontet é huélet en tourmanteu blaoèhus é oent eit gouzanv, hum zigaloné. ●159. el lakat d'hum zigalonein.

  • digalonus
    digalonus

    adj. Décourageant.

    (1877) BSA 293. Goude eur respont ken digalounuz.

    (1931) VALL 189b. Décourageant, tr. «digalonus

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...