Devri

Recherche 'digalon...' : 13 mots trouvés

Page 1 : de digalon-1 (1) à digalonus (13) :
  • digalon .1
    digalon .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqn)

    (1) Sans cœur, cruel.

    ●(1902) PIGO I 219. an den digalon a oa o ren warnoc'h. ●(1904) DBFV 51a. digalon, adj., tr. «sans cœur.»

    (2) Lâche.

    ●(1659) SCger 32b. couard, tr. «digalon.» ●94b. poltron, tr. «digalon.» ●(1732) GReg 224a. Sans courage, qui n'a point de courage, tr. «digaloun.» ●557a. Lâche, qui n'a point de cœur, tr. «Digalon.»

    ●(1867) MGK 61. Evit-han da vout digaloun, / A lakea ann holl da grena. ●(1868) FHB 175/146b. tud digalon pa lezent evelse didama ho rouantelez. ●(1880) SAB 88. ar bobl dizantel, digalon ha dizacred.

    ●(1904) DBFV 51a. digalon, adj., tr. «lâche.»

    B. (en plt de qqc.) fait par qqn sans cœur.

    ●(1878) EKG II 212. pa gomzan a draou ker kriz, ken digaloun ha maro ar paour keaz koueriad.

    II. Adv. À contre-cœur.

    ●(1939) RIBA 139. ha monet e hra getè digalon kaer.

  • digalon .2
    digalon .2

    f.

    (1) Découragement.

    ●(1732) GReg 252a. Il est tombé dans le découragement, tr. «an digaloun a so gand-hâ.»

    ●(1847) FVR 368. ma teuaz enn eunn taol, e 1812, ar skourn, ann dienez, ann emgannou, ann digaloun da goll, e gweleac'hiou ien ar Rusia, ar c'haera arme a oa biskoaz gwelet war droad. ●(1866) LZBt Ebrel 105. e oa ar gristenien-geaz enn eunn digalon ar brasan.

    (2) Lâcheté.

    ●(1931) VALL 414b. Lâcheté, tr. «digalon m.»

  • digalon .3
    digalon .3

    m. Personne lâche.

    ●(1880) SAB 48-49. An digalon-se ne benglinas ket evel ar re all da adori mister an Incarnasion. ●(1883) IMP 47. An digalon !

  • digalondeb
    digalondeb

    s. Désespoir, découragement.

    ●(1921) LABR iii. Meit ne badé ket pél er goéhat-se a zigalondeb.

  • digalonder
    digalonder

    m. Lâcheté.

    ●(1919) MVRO 7/4d. digalonder an dud.

  • digalonegezh
    digalonegezh

    f.

    (1) Découragement.

    ●(1924) FHAB C'hwevrer 76. Oh ! n'eo ket dre aon na digalonegez an hini eo. ●(1976) LLMM 176/201. an digalonegezh a zeue d'o c'hrignañ bep ur mare.

    (2) Lâcheté.

    ●(1931) VALL 414b. Lâcheté, tr. «digalonegez f.»

  • digalonek
    digalonek

    adj.

    (1) Lâche, sans courage.

    ●(1732) GReg 557a. Lâche, qui n'a point de cœur, tr. «digalounecq.»

    (2) Qui manque de cœur, faible.

    ●(1838) OVD 276. ur médecinour péhani e grihua un dén digalonnêc é rein dehou d'ivet a certæn deur mad de gonfortein er galon.

  • digalonekaat
    digalonekaat

    v.

    (1) V. intr. Perdre courage, se décourager.

    ●(1876) TDE.BF 126a. Digalounekaat, v. n., tr. «Perdre courage.» ●(1878) EKG II 87. n'em boa ket a c'hoant da zigalounekaat. ●122. eur penn kalet, ne zigalouneka jamez.

    ●(1903) MBJJ 205. N'int ket dare kennebeut da zigalonekât.

    (2) V. pron. réfl. En em zigalonekaat : perdre courage, se décourager.

    ●(1862) JKS 31. Arabad eo eta d'e-omp en em zigalounekaat. ●109. ne dle ket koll fisians nag en em zigalounekaat.

  • digalonekaet
    digalonekaet

    adj. Découragé.

    ●(1878) EKG II 107. n'omp ket digalounkeat.

  • digalonekaus
    digalonekaus

    adj. Décourageant, désespérant.

    ●(1931) VALL 189b. Décourageant, tr. «digalonekaüs.» ●208b. Désespérant, tr. «digalonekaüs.»

  • digaloniezh
    digaloniezh

    f. Couardise.

    ●(1732) GReg 218b. Couardise, tr. «digalounyez.»

    ●(1931) VALL 159b. Couardise, tr. «digal n oniez f.»

  • digaloniñ
    digaloniñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Décourager.

    ●(17--) TE 246. eit ou lorhein hac ou digalonein.

    ●(1928) LEAN 94. An tammigou trubuilh-ze o dije digalonet marteze re all.

    (2) Digaloniñ (ub.) ouzh udb. : faire perdre l'envie de.

    ●(1838) OVD 270. ne glasque nameit hou yennein hac hou tigalonein doh en œvreu mad.

    II. V. intr. Perdre courage.

    ●(1864) SMM 85. Dioual da zigaloni. ●139. Hoc'h ene, gant an anken, a ve poulzet da zigaloni.

    III. V. pron. réfl. En em zigaloniñ : se décourager.

    ●(1907) BSPD I 81. lod aral, spontet é huélet en tourmanteu blaoèhus é oent eit gouzanv, hum zigaloné. ●159. el lakat d'hum zigalonein.

  • digalonus
    digalonus

    adj. Décourageant.

    ●(1877) BSA 293. Goude eur respont ken digalounuz.

    ●(1931) VALL 189b. Décourageant, tr. «digalonus.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...