Recherche 'digalon...' : 13 mots trouvés
Page 1 : de digalon-1 (1) à digalonus (13) :- digalon .1digalon .1
adj.
I. Attr./Épith.
A. (en plt de qqn)
(1) Sans cœur, cruel.
●(1902) PIGO I 219. an den digalon a oa o ren warnoc'h. ●(1904) DBFV 51a. digalon, adj., tr. «sans cœur.»
(2) Lâche.
●(1659) SCger 32b. couard, tr. «digalon.» ●94b. poltron, tr. «digalon.» ●(1732) GReg 224a. Sans courage, qui n'a point de courage, tr. «digaloun.» ●557a. Lâche, qui n'a point de cœur, tr. «Digalon.»
●(1867) MGK 61. Evit-han da vout digaloun, / A lakea ann holl da grena. ●(1868) FHB 175/146b. tud digalon pa lezent evelse didama ho rouantelez. ●(1880) SAB 88. ar bobl dizantel, digalon ha dizacred.
●(1904) DBFV 51a. digalon, adj., tr. «lâche.»
B. (en plt de qqc.) fait par qqn sans cœur.
●(1878) EKG II 212. pa gomzan a draou ker kriz, ken digaloun ha maro ar paour keaz koueriad.
II. Adv. À contre-cœur.
●(1939) RIBA 139. ha monet e hra getè digalon kaer.
- digalon .2digalon .2
f.
(1) Découragement.
●(1732) GReg 252a. Il est tombé dans le découragement, tr. «an digaloun a so gand-hâ.»
●(1847) FVR 368. ma teuaz enn eunn taol, e 1812, ar skourn, ann dienez, ann emgannou, ann digaloun da goll, e gweleac'hiou ien ar Rusia, ar c'haera arme a oa biskoaz gwelet war droad. ●(1866) LZBt Ebrel 105. e oa ar gristenien-geaz enn eunn digalon ar brasan.
(2) Lâcheté.
●(1931) VALL 414b. Lâcheté, tr. «digalon m.»
- digalon .3
- digalondebdigalondeb
s. Désespoir, découragement.
●(1921) LABR iii. Meit ne badé ket pél er goéhat-se a zigalondeb.
- digalonder
- digalonegezh
- digalonek
- digalonekaatdigalonekaat
v.
(1) V. intr. Perdre courage, se décourager.
●(1876) TDE.BF 126a. Digalounekaat, v. n., tr. «Perdre courage.» ●(1878) EKG II 87. n'em boa ket a c'hoant da zigalounekaat. ●122. eur penn kalet, ne zigalouneka jamez.
●(1903) MBJJ 205. N'int ket dare kennebeut da zigalonekât.
(2) V. pron. réfl. En em zigalonekaat : perdre courage, se décourager.
●(1862) JKS 31. Arabad eo eta d'e-omp en em zigalounekaat. ●109. ne dle ket koll fisians nag en em zigalounekaat.
- digalonekaet
- digalonekausdigalonekaus
adj. Décourageant, désespérant.
●(1931) VALL 189b. Décourageant, tr. «digalonekaüs.» ●208b. Désespérant, tr. «digalonekaüs.»
- digaloniezh
- digaloniñdigaloniñ
v.
I. V. tr. d.
(1) Décourager.
●(17--) TE 246. eit ou lorhein hac ou digalonein.
●(1928) LEAN 94. An tammigou trubuilh-ze o dije digalonet marteze re all.
(2) Digaloniñ (ub.) ouzh udb. : faire perdre l'envie de.
●(1838) OVD 270. ne glasque nameit hou yennein hac hou tigalonein doh en œvreu mad.
II. V. intr. Perdre courage.
●(1864) SMM 85. Dioual da zigaloni. ●139. Hoc'h ene, gant an anken, a ve poulzet da zigaloni.
III. V. pron. réfl. En em zigaloniñ : se décourager.
●(1907) BSPD I 81. lod aral, spontet é huélet en tourmanteu blaoèhus é oent eit gouzanv, hum zigaloné. ●159. el lakat d'hum zigalonein.
- digalonus