Devri

Recherche 'digarg...' : 7 mots trouvés

Page 1 : de digarg-1 (1) à digargusennin (7) :
  • digarg .1
    digarg .1

    adj. Déchargé d'un fardeau moral.

    ●(1787) BI 188. guet unn isprit houah dilouï, guet ur galon houah digarg, guet unn attantion houah sonnoh. ●(1790) MG 111. ha hui e grèd é vehait digarg é couciance ? (...) Perag ne vehèn digarg, me hoær, a pe zacorein dehai quemènd èl en doai ou zad prestét deign.

    ●(1904) DBFV 51a. digarg, adj., tr. «débarrassé, qui n'a pas la charge (a, de).»

  • digarg .2
    digarg .2

    m. Décharge.

    ●(1904) DBFV 51a. digarg m. pl. eu, tr. «décharge.»

  • digarg .3
    digarg .3

    voir digargiñ

  • digargatenniñ
    digargatenniñ

    v.

    (1) V. tr. d. Écailler.

    ●(c.1718) CHal.ms i. Ecailler, tr. «diglorennein, digargatenein, quelque fois dibluchein.»

    ●(1904) DBFV 51a. digargatennein, v. a., tr. «écailler (Ch. ms.).»

    (2) V. intr. S'égosiller.

    ●(c.1718) CHal.ms i. s'esgosiller, tr. «crial a boüis e ben digargatennein, him zigargatennein.»

    (3) V. pron. réfl. En em zigargatenniñ : s'égosiller.

    ●(c.1718) CHal.ms i. s'esgosiller, tr. «crial a boüis e ben digargatennein, him zigargatennein.» ●Ie m'esgosille a force de uous appeller, tr. «him zigargatennein aran doh hou guerüel, casi collet er goms din dre hou guerüel a bouis me fen.»

    ●(1904) DBFV 51a-b. digargatennein, v. réfl. hum zigargatennein, tr. «s'égosiller (l'A).»

  • digarger
    digarger

    m. –ion Déchargeur.

    ●(1904) DBFV 51b. digargour, m., tr. «déchargeur.»

  • digargiñ / digarg
    digargiñ / digarg

    v. tr. d.

    I. Décharger, vider, désemplir.

    ●(1904) DBFV 51a. digarg, digargein, v. a., tr. «décharger, désemplir.»

    II. sens fig.

    (1) Digargañ e galon : décharger son cœur.

    ●(1790) MG 193. Me hum gavai soulagét bras, a pe zigarguèn èl-ce me halon.

    (2) Digargañ e gousiañs : décharger, soulager sa consciense.

    ●(1790) MG 209. rét vou deoh neoah, coustéet e gousto, digarg hou couciance.

    (3) Digargañ e goler : décharger sa colère.

    ●(17--) TE 143. é hoai prest en Eutru-Doué de zigarg é golèr. ●239. quênt digarg é golèr.

    (4) =

    ●(1838) OVD 49. eit hé digargue ag er péhed.

    (5) Vomir.

    ●(1790) MG 246. un aral e zigarguai é govad d'er moh.

    (6) Digargañ ub. : décharger qqn (d'une accusation).

    ●(1790) MG 215. Clasq e rér en tu de zigarguein er guærènt, en amièt, ur hompær ; ha turel e rér er samm ar ur-rébenac, a béré é clasquér hum vangein.

    (7) Digargañ un taol : asséner un coup.

    ●(1854) PSA I 127. ean e gueméras ur vah hag e zigargas ur piquol taul ar ziscoai en doctor bras-hont.

  • digargusenniñ
    digargusenniñ

    v. pron. réfl. En em zigargusenniñ : s'égosiller.

    ●(1904) DBFV 51b. digargusennein, v. réfl. hum zigargusennein, tr. «s'égosiller.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...