Devri

Recherche 'digas...' : 12 mots trouvés

Page 1 : de digas-1 (1) à digastret (12) :
  • digas .1
    digas .1

    adj.

    (1) Insouciant.

    ●(1839) BSI 39. qen digaz ha quer pounner-benn da zisqi eus o religion ar pez a zo necesser. ●(1857) GUG 51. péhour digas.

    ●(1904) DBFV 51b. digaz, adj., tr. «indifférent, nonchalant, sans zèle.» ●(1923) DIHU 139/193. É ti ur peizant digâs é ha rah er suliérad gran get er rahed hag er logod.

    (2) Sans haine.

    ●(1962) EGRH I 57. digas a., tr. « sans haine. »

    (3) Mal élevé, cruel.

    ●(1904) DBFV 51b. digaz, adj., tr. «mal élevé, cruel.»

    (4) Digas ouzh, e-keñver ub., udb. : insensible à qqn, qqc.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. Vous estes Insensible a mes maus, tr. «me Zrebuilleu, n'oura poen er bet dech, digas och doh me fouenieu.»

    ●(1904) DBFV 51b. digaz, adj., tr. «insensible (doh, a).» ●(1906) HIVL 161. Betag nezé Gargam e oé perpet chomet digaz é kevér Doué hag er relijion. ●(1910) ISBR i. bout biùet digas dohti. ●(1921) BUFA 16. na digaset é en dud é kevér en Eutru Doué. ●(1939) KOLM 68. Roanteleh Leinster ne chom ket digâs doh madeleh Kolmkel.

  • digas .2
    digas .2

    m. Kas-digas : allées et venues.

    ●(1857) CBF 55. Petra eo ar c'has-digas a zo a-hont gant ann dud ? tr. «Qu'est-ce que ce va-et-vient que je vois là-bas.»

    ●(1977) PBDZ 784. (Douarnenez) kas-digas, tr. «trafic, allées et venues.»

  • digas .3
    digas .3

    v. tr. d.

    (1) Renvoyer.

    ●(1659) SCger 101a. ramener, tr. «digacç.» ●103a. ramener, tr. «dicacç.»

    ●(1868) KMM 277. ac en em lacaas da drei ha distrei e fenn, da finval e zreid o cass ac o tigass anezo. ●(1878) EKG II 134. An avel a c'houeze a dreuz-vor hag am c'hase hag am digase euz an habter-noz d'ar c'hreisteiz, hag eus ar c'hreisteiz d'an hanter-noz. ●(1889) ISV 454. Ar benduen a zo hejet / bransellet, caset, digaset.

    (2) Kas ha digas : mener et ramener.

    ●(1659) SCger 78a. mener & ramener, tr. «cacç ha digacç.»

  • digasaat
    digasaat

    v.

    (1) V. intr. Digasaat ouzh ub., udb. : se détacher, devenir insouciant, insensible à l'égard de qqn, de qqc.

    ●(1910) ISBR 151. Ag er bléieu ketan en doé hum lakeit de zigasat doh eskobed, béléan ha meneh Breih. ●174. é tigâsat doh ou bro. ●(1925) DIHU 165/235. Kement-sé e lakas lod kaer a Nañnediz de zigasat doh Iehann Montfort.

    (2) V. pron. réci. En em zigasaat : se détacher, devenir insouciant, insensible à l'égard l'un de l'autre.

    ●(1910-15) CTPV I 150. Komans e hra en deu zén ieank, komans e hra n'em zigasat, tr. «Les deux jeunes gens commencent à s'ignorer.»

  • digaset
    digaset

    adj.

    (1) Kaset ha digaset : ballotté.

    ●(c.1825-1830) AJC 6450. a boe ma hon evel hen quased ha digased.

    (2) Bout digaset e gaz : avoir perdu de sa haine.

    ●(c.1718) CHal.ms iii. Ie Croyois sa haine Eteinte, mais elle se reueille de Iour en iour plus que Iamais, tr. «me songé eoüe digasset é gass', maes a him zisco pamdé biuoh aueit quent.»

  • digasoni
    digasoni

    f. Absence de haine.

    ●(1910) ISBR 181. digasoni Iehann é kevér mabed Charl.

  • digasted
    digasted

    f. Insouciance.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. insensibilité, tr. «digastet.»

    ●(1856) GRD 239. Pardonnet-t'ein me yeinnion ha digastæt passet.

    ●(1904) DBFV 51b. digasted, s., tr. «insensibilité.» ●(1910) ISBR i. klanù get kousked en digasted doh ou bro. ●286. Biùein e hré en darn muian ag er veneh én digasted doh Doué. ●(1921) BUFA 44. Er Brér Jil oe oé soéhet hag ankinet é huélet kement a zigasted é mesk er grechénion. ●169. digasted en dud é kevér en Eutru-Doué. ●(1922) BUPU 12. ma n'hun es diskoeit meit digasted ha diléz, allas ! na huerùet fréh e vou é hortoz hun inean !

  • digastezh
    digastezh

    f. Insouciance.

    ●(1925) SFKH 30. ken glaharet él hé goaz pé muioh a zivout digasteh hé bugalé.

  • digastimant
    digastimant

    m. Impunité.

    ●(1904) DBFV 51b. digastimant, m., tr. «impunité.»

  • digastiz
    digastiz

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Impuni.

    ●(1867) MGK 111. Biskoaz digastiz ne lezaz / Nag ar muntrer, nag ar iuzaz. ●(1876) TDE.BF 126b. Digastiz, adj., tr. «impuni, non châtié.»

    ●(1908) FHAB Meurzh 86. Eun dra ken iskiz ne c'helle ket chom digastiz.

    (2) par ext. Immortifié.

    ●(1876) TDE.BF 126b. Digastiz, adj., tr. «par extension, immortifié.»

    II Adv. Impunément.

    ●(1876) TDE.BF 126b. Digastiz, adj., tr. «cet adjectif s'emploie aussi comme adverbe au sens de impunément.»

  • digastrañ
    digastrañ

    v. tr. d. Châtrer.

    ●(1931) VALL 115a. Châtrer, tr. «digastra T[régor].»

  • digastret
    digastret

    adj. Châtré.

    ●(1633) Nom 33b. Maialis : porc chastré : ouch spaz, digastret.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...