Devri

Recherche 'digempenn...' : 8 mots trouvés

Page 1 : de digempenn-1 (1) à digempennin-digempenn (8) :
  • digempenn .1
    digempenn .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqn, d'un animal)

    (1) Dévergondé, dissolu.

    ●(c.1718) CHal.ms i. dereglé, tr. «dibordet, disordrennet digampen.» ●(1790) MG 127-128. ur prièd digampèn.

    ●(1857) GUG 12. Mar d'on bet scan ha digampen. ●(1897) EST 57. Er bautred n'en dint bet jaméz disolitoh. Nag er merhed iouank digampennoh tr. «Jamais les jeunes gens n'ont été plus dissolus, ni les jeunes filles plus dévergondées.»

    ●(1904) DBFV 51a. diganpen, adj., tr. «dévergondé.» ●(1925) DIHU 171/325. Kuhet hou krohen, / Merhed digampenn… ●(1939) RIBA 76. Deu chistraour brein ha digampen.

    (2) Indocile.

    ●(1749) AP 70-71. bugalé disséent ha digampen. ●(1790) MG 139. Bout-ç'ou memb bugalé quen digampèn, ma rehènt goab ag ur bénigèn pehani ne rehai quet a zroug dehai.

    ●(1904) DBFV 51a. diganpen, adj., tr. «indocile, dévergondé.»

    (3) Sale.

    ●(1932) BRTG 138. Karget é é greu de Latira a vuohed negañnus ha digampen.

    (4) (en plt d'un cheval) Fringant.

    ●(1904) DBFV 51a. diganpen, adj., tr. «(cheval) fringant.»

    B. (en plt de qqc.)

    (1) Désordonné, en désordre.

    ●(1732) GReg 677b. Qui est en sans ordre, tr. «Diguempen.» ●(17--) TE 1. ur yoh danné diforge ha digampèn é creis un diffourniss tihouél ha blaouahus.

    ●(1882) BAR vii. eur boket (…) daoust dezhan da veza ken dister, ken paour ha ken digempenn. ●266. ti an Intron-Varia ken digempenn, hanter zisto, dibrenest ha discloz. ●(1896) HIS 6. er péh en doé krouéet a getañ, ne oé nameit ur iohad digampen keij-meij é kreiz en tihoélded.

    ●(1904) DBFV 51a. diganpen, adj., tr. «informe, sans ordre, âpre, incongru.»

    (2) Déréglé, immodéré.

    ●(1790) MG 350. guet hé devotioneu digampèn.

    ●(1804) RPF 192. ur youanctis fol ha digampein. ●(1838) OVD 70. dihoallet ne zehé tregasse digampèn er bed de zivarchein hou calon. ●(1854) PSA I 12. el libertinage fol ha diganpen.

    ●(1904) DBFV 51a. diganpen, adj., tr. «immodéré, (vie) déréglée.»

    (3) Inconvenant.

    ●(1922) EOVD 100. disklérien é kovézion ur geu distér, ur gonz un tammig diganpen.

    (4) (en plt du vent) Violent.

    ●(1849) LLB 637. En amzer e zou kri, en ahuel digampen.

    ●(1904) DBFV 51a. diganpen, adj., tr. «(vent) violent.»

    (5) (en plt d'un chemin) Accidenté.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. montueus rabouteus, tr. «digampen rabottus.»

    ●(1838) OVD 112. haval doh tud péré e bressér de vontein a haste ar lein ur manné ihuél dré un hènt digampen.

    II. Adv.

    (1) (Vivre) d'une manière dissolue, dissolument.

    ●(1900) LZBg 57 blezad-1añ lodenn 17. en danjér e zou é viùein digampen.

    (2) D'une manière désordonnée.

    ●(1904) DBFV 51a. diganpen, adv., tr. «de façon déréglée, à la débandade.» ●(1904) LZBg Gouere 147. er lestr e gomans monet diganpen èl un dén mèu.

  • digempenn .2
    digempenn .2

    m. Désordre.

    ●(1931) VALL 204a. Dérangement, tr. «digempenn m.» ●209b. Désordre, tr. «digempenn m.»

  • digempenn .3
    digempenn .3

    voir digempenniñ

  • digempennadur
    digempennadur

    m. Dérèglement.

    ●(1904) DBFV 51a. diganpennadur, m., tr. «indocilité, dérèglement, excès.»

  • digempennadurezh
    digempennadurezh

    f.

    (1) Malpropreté.

    ●(1732) GReg 597a. Malpropreté, saleté, ordure, tr. «diguempennadurez. p. ou.»

    ●(1857) CBF 85. Diwarbenn ar gempennadurez hag an digempennadurez, tr. «sur la propreté et la malpropreté.» ●(1876) TDE.BF 127a. Digempennadurez, s. f., tr. «Malpropreté, dérangement.»

    (2) Désordre.

    ●(1931) VALL 209b. Désordre, tr. «digempennadurez f.»

  • digempennaj
    digempennaj

    m. Dérèglement.

    ●(1904) DBFV 51a. diganpennaj, m., tr. «indocilité, dérèglement, excès.»

  • digempennidigezh
    digempennidigezh

    f. Malpropreté.

    ●(1732) GReg 597a. Malpropreté, saleté, ordure, tr. «diguempennidiguez. p. ou.»

  • digempenniñ / digempenn
    digempenniñ / digempenn

    v. tr. d. Mettre en désordre, désordonner.

    ●(1876) TDE.BF 127a. Digempenn, v. a., tr. «Mettre en désordre, déranger.» ●(1890) MOA 214a. Mettre en désordre, tr. «digempenn, v. a.»

    ●(1904) DBFV 51a. diganpennein, v. a., tr. «désagencer, décomposer.» ●(1931) VALL 204a. Déranger, tr. «digempenn.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...