Devri

Recherche 'digounnar...' : 3 mots trouvés

Page 1 : de digounnar-1 (1) à digounnarin (3) :
  • digounnar .1
    digounnar .1

    adj.

    (1) (en plt de la faim) Grande.

    ●(1866) SEV 138. gouzanv a ra ar re zaonet eunn naoun digounnar.

    (2) Incommensurable.

    ●(1870) MBR 106. eur brezel hag eur freuz digounnar, tr. «une guerre et une destruction acharnée.»

  • digounnar .2
    digounnar .2

    f. (botanique) Colchique d'automne.

    ●(1633) Nom 86a. Hermodactylus, bulbus agrestis : mort au chien : an igounnar.

    ●(1732) GReg 156a. Chasse-rage, ou passe rage, tr. «An digounnar. an igonnar.» ●213a. Corne de Cerf sauvage, plante, tr. «An digonnar.»

    ●(1876) TDE.BF 129a. Digounnar, s. f., tr. «Passe-rage, colchique, corne de cerf, mort-aux-chiens, plantes.» ●(1879) BLE 56. Colchique. (Colchucum. L.) Digounar.

    ●(1931) VALL 131a. Colchique, tr. « digounnar m. » ●(1935) BREI 390/2b. eur yeoten danjerus, hanvet an Digounnar (Calchique d’automne). ●(1962) EGRH I 58. digounnar m., tr. « colchique (Vallée). »

  • digounnariñ
    digounnariñ

    v.

    (1) V. intr. Décolérer.

    ●(1911) BUAZperrot 562. Ar prefed ne zigounnare ket. ●(1922) FHAB Here 300. Trihouart ne zigounnare ket. ●(1935) TRAG 58. An tad kaes ne zigounnaras ket epad tri devez.

    (2) V. tr. d. (?) Pacifier (?).

    ●(1939) KOLM 36. aveit digounnarein, plégein, ha konvertisein en inéañneu paian.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...