Devri

Recherche 'diharak...' : 1 mots trouvés

Page 1 : de diharak (1) à diharak (1) :
  • diharak
    diharak

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqc.)

    (1) Mauvais, méchant, affreux à voir.

    (1904) DBFV 53a. diharak, tr. «mauvais, méchant, affreux.» ●(1925) SFKH 16. falgoutant é huélet un dén doh hum lezel en ur stad ken diharak.

    (2) (météorologie) Très mauvais, épouvantable, affreux.

    (1904) DBFV 53a. amzér diharak, tr. «mauvais temps.» ●(1912) DIHU 81/45. en aùel diharak ou falafors de dostat d'en inizen. ●(1921) GRSA 233. é tioéla en amzér hag é ta de vout diharak. ●(1939) KOLM 70. en amzér diharak-man. ●(1982) PBLS 446. (Langoned) diharag, tr. «épouvantable (temps).»

    (3) (en plt d'une action, etc.) Affreux.

    (1921) GRSA 56. éh obér un dra ken diharak. ●375. me féhed diharak. ●(1935) DIHU 292/238. hañni ne hra fariadenneu ken diharak. ●(1936) DIHU 300/85. éh obér ken diharak. ●(1939) RIBA 54. paod a hujaoteu diharak aral. ●(1944) DIHU 391/35. un druhégeh ken diharak.

    (4) (en plt d'un lieu) (?) Effrayant (?).

    (1921) BUFA 182. Er léh-sé, diharak ha didrouz.

    (5) Mal conformé.

    (1931) FEZO 14. ret é laret eùé é ma diharak paùé Henbont.

    B. (en plt de qqn)

    (1) Méchant, mauvais.

    (1910) ISBR 225. Guerhet ou doé ou bro (…) Diés e vehé bet kavet diharakoh tud !

    (2) Dépenaillé, débraillé.

    (1904) DBFV 53a. dén diharak, tr. «homme débraillé, mal mis (Kerv.).» ●(1925) SFKH 16. falgoutant é huélet un dén doh um lezel en ur stad ken diharak.

    (3) (en plt d'un animal) Mal conformé, pas beau à voir.

    (1913) DIHU 94/251. Chetu seud diharak amen alkent.

    II. Adv. Affreusement.

    (1939) DIHU 336/291. D'anderù-noz é strak er hanon, diharak. ●(1941) ARVR 12/4d. un azen é vleija diharak. ●(1943) DIHU 384/277. é ma divuhé er velin aùél ha kampennet diharak get diavezerion amoet. ●(1976) LIMO 19 juin. deustou d'en houarnaj chourikal diharag.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...