Recherche 'dihent...' : 9 mots trouvés

Page 1 : de dihent (1) à dihentin (9) :

• dihent
  dihent

  adj. Sans chemin, sans route.

  ●(1890) MOA 213a. Pays désert, tr. «bro dihent.»

  ●(1931) VALL 698a. Solitaire (lieu), tr. «dihent.» ●(1943) TRHS 92. ur c'harr bihan evit charreat er broioù dihent.

• dihentadur
  dihentadur

  voir diheñchadur

• dihentañ .1
  dihentañ .1

  voir diheñchañ

• dihentañ / dihentiñ .2
  dihentañ / dihentiñ .2

  v.

  I. V. intr.

  (1) Changer de chemin.

  ●(17--) VO 57. hi e zihentas guet eun a voud obligét de gonze dohemb.

  ●(1838) OVD 187. En azennicgueu a p'en dint scuéh é querhet, e glasque perpet dihentein.

  ●(1904) DBFV 53b. dihentein, v. n., tr. «changer de route.»

  (2) Se fourvoyer, s'égarer.

  ●(1904) DBFV 53b. dihentein, v. n., tr. «se fourvoyer, s'égarer.»

  (3) sens fig. Dévier.

  ●(1918) LILH 8 a Vezheven. Ha n'en des meit er garanté-sé ne zihent ket. ●(1921) GRSA 243. hep dihentein a gemenneu en Iliz.

  II. V. tr. d. Égarer.

  ●(17--) VO 32. ind e assai dihentein er-ré e ya d'hé havouét. ●33. dihentein paud a ineanneu.

  ●(1904) DBFV 53b. dihentein, v. a., tr. «dérouter, égarer.»

• dihenter
  dihenter

  voir diheñcher

• dihenterezh
  dihenterezh

  voir dihencherezh

• dihentet
  dihentet

  adj.

  (1) Qui s’est trompé de chemin, égaré, fourvoyé.

  ●(1856) GRD 88. chairrrein bêg en amoêd ha dihentet. ●(1861) BSJ 135. en deveden dihentet.

  ●(1921) BUFA 121. chetu mé dihentet.

  ●(1937) DIHU 310/242. Penaos é vo d’hor bro adkavet hé hent get ur iouankiz dihentet ?

  (2) sens fig. Dévoyé, perverti.

  ●(1856) GRD 357. er merhèd dihentet-cé péré ne hanàuant mui na méh nac honestis. ●372. a pe zisinourehemb en hanhue santel-zé dré ur vuhé dihentet.

• dihentidigezh
  dihentidigezh

  voir diheñchidigezh

• dihentiñ
  dihentiñ

  voir dihentañ .2