Devri

Recherche 'dihesk...' : 2 mots trouvés

Page 1 : de dihesk (1) à diheskus (2) :
  • dihesk
    dihesk

    adj. Intarissable, qui ne tarit pas.

    ●(1792) CAg 185. mamen perpet dihesque.

    ●(1825) COSp 91. er vammèn dihesque hont. ●(1857) GUG 166. er vamen dihesq. ●(1862) JKS 369. ar vammen dihesk-ze. ●(1876) TDE.BF 130b. Dihesk, adj., tr. «Qui nest pas à sec, inépuisable, intarrisable.»

    ●(1902) PIGO I 89. ar variken dihesk roet gant an diaoul. ●(1904) DBFV 53b. dihesk, adj., tr. «inépuisable, intarissable.» ●(1931) VALL 395a. Intarrisable, qui ne tarit pas, tr. «diheskus.»

    ►par ext.

    ●(1913) AVIE 194. un trezol dihesk.

    ►sens fig.

    ●(1879) GDI 253. Hou pêg e zou èl ur vamen dihesq a valiç.

    ●(1903) LZBg Du 249. donet e hra chonj d'ein a garanté dihesk er hristénion a Frans. ●(1905) IMJK 151. En ol, bras ha bihan, peur ha pinuik, e gav én on ur vammen dihesk. ●(1906) BOBL 08 décembre 115/2a. eur vammen dihesk a blijadur.

  • diheskus
    diheskus

    adj.

    (1) Intarissable, qu'on ne peut tarir.

    ●(1931) VALL 395a. Intarrisable, qu'on ne peut tarir, tr. «diheskus.»

    (2) Inépuissable.

    ●(1931) VALL 387b. Inépuisable, tr. «diheskus.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...