Devri

Recherche 'dihet...' : 5 mots trouvés

Page 1 : de dihet-1 (1) à dihetus (5) :
  • dihet .1
    dihet .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqn)

    (1) Indisposé.

    (14--) N 1301. Meurbet dihaet ha claffet ezedy, tr. «Elle est bien défaite et malade.» ●(1580) G 1044. ma mam so claff bras ha dyhaet, tr. «Ma mère est très malade et mal à l'aise.»

    (1908) PIGO ii 16. an den dihet a gorf pe a galon. ●(1912) BUAZpermoal 459. dihet en em gave. ●(1935) BREI 439/4a. Dihet eur pennad a oa, gwasaet d'ezan eun neve 'zo.

    (2) Bezañ dihet gant : être indisposé par.

    (1950) KBSA 7. dihet e veze alïes gant ar verr-alan.

    B. (en plt d'animaux) Malade.

    (1790) MG 116. quemènt lòn hun ès e zou dihaitt.

    (1904) DBFV 53a. dihat, dihet, adj., tr. «(bête) malade.» ●(1919) DBFVsup 16b. dihet, adj., tr. «malade (en parlant des bêtes).» ●(1929) MKRN 177. (Gourin, ar Faoued, Skaer) Dihet… Malade ; en parlant des bêtes. Eur jao dihet. ●(1982) PBLS 3. (Langoned) dihet, tr. «malade (se dit d'une bête).»

    C. Désagréable, qui ne plaît pas.

    (1876) TDE.BF 130b. Dihet, adj. V[annetais], tr. «Qui ne plaît pas.»

    II. Adv.

    (1) Désagréablement.

    (1904) DBFV 53b. dihet, adv., tr. «désagréablement.»

    (2) Avec désagrément.

    (1963) LLMM 99/267. Neuze en devoa Vasili klozet e zaoulagad da brederiañ dihet kaer war reolennoù ken dic’hortoz.

  • dihet .2
    dihet .2

    m. Désagrément.

    (1847) FVR 98. derou ho holl dihet.

    (1904) DBFV 53b. dihet, m., tr. «désagrément.»

  • dihetañ
    dihetañ

    voir dihetiñ

  • dihetiñ / dihetañ
    dihetiñ / dihetañ

    v. intr. Déplaire.

    (1904) DBFV 53b. dihetein, v. n., tr. «déplaire.» ●(1962) EGRH I 58. dihetañ v., tr. « déplaire, être désagréable (L. G.). »

  • dihetus
    dihetus

    adj. Déplaisant, désagréable.

    (17--) ST 300. eun den dihetuz d'am spered, tr. «un homme que j'ai en horreur.»

    (1825) COSp 251. bout dihaittus de Zoué. ●(1838) OVD 107. Er musique (..) e zou attàu néhançus ha dihaittus én un ty e béguin.

    (1904) DBFV 53b. dihetus, adj., tr. «désagréable.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...