Recherche 'dijabl...' : 3 mots trouvés
Page 1 : de dijabl-1 (1) à dijablin (3) :- dijabl .1dijabl .1
adj.
I. Attr./Épith.
(1) Qui a du temps libre.
●(1906) DIHU 10/170. péker bourabl e vezé dehon gueharal é hoarn é loñned, dijabl kaer, hemp ankin. ●(1912) BUEV 22. hum gavet hoah ur huéh disorb ha dijab é ti en Eutru Doué.
(2) Débarrassé, sans occupation.
●(1904) DBFV 54b. dijabl, adj., tr. «débarrassé, qui n'est plus occupé.» ●(1922) EOVD 64. nen doh ket sur a hum gavet dijab épad un ér. ●(1927) DIHU 188/224. Dijapl, tr. «(adj.) débarrassé, sans occupation.»
(3) Libre.
●(1913) HIVR 40. biùein dalbéh dijab ha digabestr.
(4) Dijabl diouzh : débarrassé de.
●(1908) DIHU 32/29. Dijapl doh er Fransizion, Nominoé e lakas é spi de ziazéein é vestroni. ●(1908) DIHU 35/70. pe veemb dijab doh en treu-men.
(5) Tiré d'affaire.
●(1910) ISBR 36. Siouah ! ne oent ket dijab hoah.
(6) Pratique, facile.
●(1982) LIMO 04 juin. Ne oé named flutein eid gobér «kekah». Un dra dijapl !
II. Adv. Libre dans ses mouvements.
●(1904) DBFV 54b. dijabl, adj., tr. «libre dans ses mouvements.» ●(1922) EOVD 8. ean e gerh dijab ha joéius én hent digor a hourhemenneu Doué.
- dijabl .2dijabl .2
m.
(1) Débarras.
●(1917) LILH 10 a Ebrel. A pe chomehè hemb donet endro é vehè ur braù a zijabl aveidomb. ●(1927) DIHU 188/224. Dijapl (subs.) : Un dijapl mat e vo kement-sé aveidein. ●(1942) DIHU 368/31. Un dijab mat avei[t] huéh suhuniad.
(2) Ober un dijabl (d'un dachenn) : débarrasser (un terrain) de ce qu'il l'encombre.
●(1980) LIMO 19 avril. Mal e oè enta gobér un dijabl.
- dijabliñdijabliñ
v.
I. V. tr. d.
(1) Délivrer (un endroit de qqc., qqn).
●(1908) DIHU 35/68. adseùel é Vro ha d'he dijabein a zamani ponnér er Fransizion. ●(1910) ISBR 33. dijabein er vro anehé.
●(1974) YABA 21.06. Yann er Baluhenn (…) en doè dijablet kornad Berné ag en Diaoul.
(2) Délivrer (qqn) de prison.
●(1910) ISBR 263. péein tauseu dehon aveit bout dijablet. ●(1913) AVIE 54. laret d'er brizonerion é veint dijabet.
(3) Débiter (des prières).
●(1925) BILZ 151. eman en iliz, o ruza he inou, o tijaba paterou a-hed an de.
II. V. intr. Dijabliñ ag, diouzh ub., udb. : se débarrasser de qqn, de qqc.
●(1904) DBFV 54b. dijabein, v. n., tr. «se débarrasser, se séparer (doh, de), vendre ce qu'on amène à la foire.» ●(1918) LILH 11 a Vezheven. Arhoah vitin é ha er mestr koh arauk get er hetan trén. Chetu ni dijablet anehon enta. ●(1932) BRTG 162. de glah penaus obér aveit dijablein anehon. ●(1939) RIBA 27. Met her erbet n'en des arnonn de zijabein a me merh. ●(1942) DIHU 371/77. penaos é hellehè ean dijabein ag en huéh ugent mil lur en des én é di.
III. V. pron. réfl. En em zijabliñ ag ub., udb. : se débarrasser de qqn, de qqc.
●(1902) LZBg Gwengolo 213. Guel e véhé d'emb hum zijabein a nehi. ●(1910) ISBR 87. hum zijabein a iaù er Franked. ●(1921) GRSA 347. aveit em zijablein fonaploh ag en eskob. ●(1922) EOVD 185. hum zijablein ag en ol sieu. ●(1925) SFKH 27. eit hum zijablein ag ur stad ken divalaù. ●37. koutant bras d'um zijablein ag er peurkeh. ●(1974) YABA 21.06. Gwell é doh um zijablein ag er lévr-sé. ●(1975) YABA 31.05. ha gellet hon es em zijablein elsé.