Devri

Recherche 'dilav...' : 19 mots trouvés

Page 1 : de dilav (1) à dilavregin (19) :
  • dilav
    dilav

    m.

    (1) Eau qui s'élève sur le dessus d'aliments qui détrempent.

    ●(1927) GERI.Ern 107. dilao m., tr. «Eau qui s'élève au-dessus de la bouillie en détrempe.» ●(1957) ADBr lxiv 4/454. Dilao, cité dans ER. p. 107, avec le même sens [que dilaoienn] ne s'applique à l'H[opital]-C[amfrout] qu'à des liquides autres que la bouillie.

    (2) Eau de trempage, de décantation.

    ●(1927) GERI.Ern 107. diloèu m., tr. «Eau qui a servi à tremper qch.» ●(1931) VALL 185b. eau de décantation, tr. «dilav m.»

  • dilavadenn
    dilavadenn

    f. –où =

    ●(1908) FHAB Gwengolo 263. ma ne z-eo hon ene nemet eun dilavaden bennag a zouar.

  • dilavadur
    dilavadur

    m.

    (1) Eau de trempage, de décantation.

    ●(1931) VALL 75b. eau de bouillie, où la farine d'avoine a trempé, tr. «dilavadur-yod.» ●(1931) VALL 185b. eau de décantation, tr. «dilavadur m.»

    (2) Décantation.

    ●(1931) VALL 185b. Décantation, tr. «dilavadur.»

    (3) (chimie) Défécation.

    ●(1931) VALL 191b. Défécation (chimie), tr. «dilavadur m.»

  • dilavañ
    dilavañ

    voir dilaviñ

  • dilavar .1
    dilavar .1

    adj.

    (1) Qui ne dit rien.

    ●(1659) SCger 82a. muet, tr. «dilauar.» ●142b. dilauar, tr. «qui ne parle plus.»

    ●(1905) KANngalon Du 534. an den toc'hor eat dilavar. ●(1924) FHAB Gouere 261. demzigor e c'henou, dilavar... ●(1942) DRAN 141. En eur bignat gant diribin ar c’hamp, e-kichen e gompagnun dilavar bremañ.

    (2) Qui ne veut rien dire.

    ●(1904) BOBL 24 septembre 1/1a. n'eo ket eun hano ven ha dilavar. ●(1906) BOBL 28 avril 84/1b-c. la Liberté, l'Egalité et la Fraternité ne seront pas de vains mots, tr. «ar giriou a Frankiz, a Henvelidigez, a Vreudeuriez, na vezint ket giriou kleuz ha dilavar.»

  • dilavar .2
    dilavar .2

    m. Dédit.

    ●(1904) DBFV 55a. dilar, m., tr. «dédit.»

  • dilavaradoe
    dilavaradoe

    adj. Indicible, ineffable.

    ●(19--) RNDL 74. Dirag hou kened dilavaradoé, tr. «Devant votre beauté inexprimable.» ●(1914) RNDL 113. é klod dilavaradoé er Baraoues, tr. «dans la gloire indicible du Paradis.»

  • dilavaradus
    dilavaradus

    adj. Indicible, ineffable.

    ●(1931) VALL 385a. Indicible, tr. «dilavar(ad)us.» ●387a. Ineffable, tr. «dilavar(ad)us.»

  • dilavaret
    dilavaret

    voir dilavarout

  • dilavariñ
    dilavariñ

    voir dilavarout

  • dilavarout / dilavaret / dilavariñ
    dilavarout / dilavaret / dilavariñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Contredire.

    ●(1913) AVIE 271. ma n'hellou rah hous éneberion na derhel pen d'oh nak ou tilaret.

    (2) Dédire.

    ●(1904) DBFV 55a. dilarein, v. a., tr. «dédire.»

    II. V. intr. Se dédire.

    ●(1904) DBFV 55a. dilarein, v. n., tr. «se dédire.»

    III. V. pron. réfl. En em zilavarout : se dédire.

    ●(1790) MG 195. ou fedein de hum zilarét. ●(17--) TE 42. é-léh hum zilarét, ean e gonfirmas hoah er péh en doa groeit.

  • dilavarus
    dilavarus

    adj. Indicible, ineffable.

    ●(1931) VALL 385a. Indicible, tr. «dilavar(ad)us.» ●387a. Ineffable, tr. «dilavar(ad)us.»

  • dilavenn / dilavienn
    dilavenn / dilavienn

    f.

    (1) Eau qui vient au dessus de la bouillie d'avoine en détrempe.

    ●(1955) STBJ 65. ar goell a veze eur banne dilavenn pe dour treñket diwar doaz koz. ●(1957) ADBr lxiv 4/454. (An Ospital-Kammfroud) Dilaoienn : n. f. – Ne s'emploie qu'au sing. Désigne l'eau qui s'élève au-dessus de la bouillie d'avoine en détrempe (...) : N'hellan ket ken ober youd kerh : êt eo va dilaoienn da 'fall.

    (2) Eau qui a servi à tremper qqc.

    ●(1927) GERI.Ern 107. diloèuenn f., tr. «Eau qui a servi à tremper qch.»

  • dilavet
    dilavet

    adj.

    (1) (Visage) défait.

    ●(1877) EKG I 49. he zaoulagad ruz-glaou hag he zremm dilavet.

    (2) Décanté.

    ●(1879) ERNsup 151. dilavet (cidre) qui a déposé, Trév[érec].

    (3) Détrempé.

    ●(1902) MBKJ 58. an douar dilavet gant ho koad sakr !

    (4) fig.

    ●(1970) BRUD 35-36/143. Evid an nebeud barzonegou on-eus digantañ, ken dilavet ha ma’z int, chom a reom gand on naon diwarno.

  • dilavienn
    dilavienn

    voir dilavenn

  • dilaviñ / dilavañ
    dilaviñ / dilavañ

    v.

    I. V. intr.

    (1) (en plt d'un liquide) Reposer, décanter, se dépouiller.

    ●(1920) KZVr 366 - 07/03/20. dilava, tr. «reposer en parlant des liquides.» ●lezet ar jistr-ze da zilava hag e vo gwelloc'h ha kaeroc'h, Treger. ●(1931) GWAL 136-137/426. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Dislaw pe dislawi : dilavi (reposer en parlant d'un liquide). ●(1957) ADBr lxiv 4/454. (An Ospital-Kammfroud) dilavi = décanter.

    (2) (en plt d'un solide) Se déposer.

    ●(1923) ADML 42. ar mor, a zo sall dreizhan he unan hag a losk da zilava ar c'hoalen pa vez tommet gant an eol war ar c'herrek.

    II. V. tr. d.

    (1) Décanter.

    ●(1732) GReg 559a. Verser le petit lait d'un pot, sans troubler le gros lait, tr. «Dilava læz. pr. dilavet.»

    ●(1910) BOBL 01 janvier 262/2c. lezet da ziloaï. ●(1927) GERI.Ern 107. dilavi v. a., tr. «tirer cette eau [qui s'élève au-dessus de la bouille en détrempe], décanter.»

    (2) Faire écouler (l'eau qui a servi à tremper qqc.).

    ●(1927) GERI.Ern 107. di(s)luèu, disloèu, tr. «faire écouler cette eau [qui a servi à tremper qch] V[annetais].»

    (3) Mettre à tremper.

    ●(1990) TTRK 72. ret e oa dilaviñ ar bleud, e silañ hag e lezel da c'hoiñ.

  • dilavreg
    dilavreg

    adj. Sans pantalons.

    ●(1876) TDE.BF 132a. Dilavrek, adj., tr. «Qui n'a pas de culotte.» ●(18--) TVG 7. eun ozac'h dilavrec.

  • dilavregañ / dilavregiñ
    dilavregañ / dilavregiñ

    v.

    (1) V. tr. d. Déculotter.

    ●(1659) SCger 142b. dilaurega, tr. «abaisser son haut de chausse.» ●(1732) GReg 253a. Deculoter, tr. «dilavrega. pr. dilavreguet. Van[netois] dilavregueiñ.»

    ●(1904) DBFV 55a. dilavregein, v. a., tr. «ôter les culottes.» ●(1934) BRUS 54. Déculotter, tr. «dilavregein.» ●(1962) EGRH I 60. dilavregañ v., tr. « déculotter. »

    (2) V. intr. Enlever ses pantalons.

    ●(c.1718) CHal.ms i. mettre chausse bas, tr. «dilaureguein.» ●(1723) CHal 56. Dilàvrêguein, tr. «Mettre culotte bas.» ●(1732) GReg 158b. Quitter ses chausses, tr. «dilavrega. pr. et. Van[netois] dilavregueiñ. pr. et.»

    ●(1904) DBFV 55a. dilavregein, v. n., tr. «ôter les culottes.»

    (3) V. pron. réfl. En em zilavregañ : enlever ses pantalons.

    ●(1659) SCger 23b. mettre haut de chausse bas, tr. «en em dilavrega.»

  • dilavregiñ
    dilavregiñ

    voir dilavregañ

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...