Recherche 'dipit...' : 4 mots trouvés
Page 1 : de dipit (1) à dipitus (4) :- dipitdipit
m.
(1) Dépit.
●(1872) ROU 86. Devenir fou de dépit, tr. «scanbenni gant an dipit.»
●(1907) PERS 26. eun tam dipit ennhan. ●(1909) FHAB Gwengolo 283. e c'hell brema steki pounner e voutou gant an dipit.
(2) Kaout, kemer dipit : être dépité.
●(1847) MDM 404. ha dipid am eus defaut kaoud amzer da rei d'id var gement-se isplikasionou hir.
●(1923) KNOL 240. maouez ar pesketour a gemeras dipit hag a yeas e kounnar.
(3) Kaout dipit d'udb. : regretter qqc. de perdu.
●(1929) CDFi 5 janvier. lenva 'raen, gand va humor, kement a zipit em oa d'am gwenneien.
(4) Ober dipit d'ub. : faire envie à qqn.
●(1982) MABL II 71. (Lesneven) Ober dipit d'ub. : ober avi dezhañ, lakaat anezhañ da gaout keuz.
(5) [incise en fin d'énoncé] Un dipit : de quoi être dépité.
●(1973) SKVT II 9. yac'h en em gave Veig Trebern, un dipit.
- dipitaldipital
voir dipitañ
- dipitañ / dipital
- dipitusdipitus
adj.
(1) Désappointant.
●(1909) FHAB Mezheven 182. ne zeblant ket beza gwall gontroliet gant flemmadennou dipitus an Doktor. ●(1957) AMAH 100. Dipitus e kavemp evelato selloù a-dreuz ha brizh-c’hoarzh ar re a ranke hon daremprediñ.
(2) Komz dipitus : invective.
●(1633) Nom 9b. Inuectiua : inuective : coumps depitus.
(3) Malveillant.
●(1838) CGK 4. Clevet prepoziou dipitus.