Devri

Recherche 'dirañj...' : 7 mots trouvés

Page 1 : de diranj (1) à diranjin (7) :
  • dirañj
    dirañj

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Dissipé, turbulent.

    ●(1839) BESquil 462. é ma hou pugalé dissènt, libertin ha dirange. ●(1841) IDH 62. ur youancquis dirange.

    ●(1934) BRUS 118. Dissipé, tr. «diranj.» ●174. Turbulant, tr. «diranj.» ●(1942) DHKN 17. Er ouréz péchanj e hrè dehi bout diranj elsé.

    (2) (en plt de qqc.) =

    ●(1942) DHKN 212. Un dra vat, diranj ne oè ket.

    (3) Grand, important.

    ●(1906) BOBL 02 juin 89/2f. ober eun tor diranj d'ar barrez. ●(1906) BOBL 21 juillet 96/3c. Eun tan gwall diranj a zo straket disul.

    II. Adv.

    (1) Très.

    ●(18--) SAQ II 100. Ne voa ket mad diranj.

    ●(1905) BOBL 19 août 48/3c. Ar prozision (…) a zo bet ar bla-ma kaër diranj ive. ●(1906) BOBL 06 octobre 107/1a. siou braz diranj. ●(1906) BOBL 15 décembre 116/2f. Fin eo diranj. ●(1956) LLMM 55/17. ne voe laket en gwerzh nemet un nebeudik anezho, o vezañ ma oant ker dirañj.

    (2) Beaucoup.

    ●(1929) MKRN 177. (Gourin, ar Faoued, Skaer) Diranch… Beaucoup : Hen en em blij diranch er skol.

  • dirañjamant
    dirañjamant

    m. –où Désordre.

    ●(1790) Ismar 126. Honnéh-è er ourièn ag en dirangemand én tiegueaheu.

  • dirañjeal
    dirañjeal

    v. tr. d. Déranger.

    ●(1977) PBDZ 780. (Douarnenez) dirañjeal, tr. «déranger.»

  • dirañjennet
    dirañjennet

    adj. Désenchaîné.

    ●(1821) SST iii. Direngennet u ol en diaulet.

  • dirañjenniñ
    dirañjenniñ

    v. tr. d.

    (1) Désenchaîner.

    ●(1732) GReg 249a. Dechaîner, ôter la chaîne, tr. «Van[netois] dirañgenneiñ. pr. et.»

    ●(1904) DBFV 56b. diranjennein, v. a., tr. «déchaîner.» ●(1907) VBFV.fb 26b. déchaîner, tr. «diranjennein.» ●(1921) GRSA 361. Hag er paian gourhemennein diranjennein Jojeb.

    (2) par ext. Libérer.

    ●(1905) LZBg Gwengolo 198. a pe zas er Fransizion de ziranjennein Aljériis.

  • dirañjet
    dirañjet

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Débauché, dissolu.

    ●(1790) MG 370. Ur voès dirangét, pé ur verh libertin.

    ●(1839) BESquil 27. bugalé diranget ha libertin.

    (2) (Vie) dissolue.

    ●(1804) RPF 12. A ùerso é conduyai Augusten ur vuhé forh diranget. ●(1839) BESquil 27. é tonnet de vout devot ha vertuus, goudé ur vuhé diranget.

    (3) Grossier, impoli, obscène.

    ●(1838) OVD 97. hum accusein ag ur gueu distér, ag ur gonze un tamicg diranget.

  • dirañjiñ
    dirañjiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Déranger (qqn).

    ●(1901) LZBg 59 blezad-2l lodenn 80. kement-sé e ziranj en dud aral.

    (2) Déranger (qqc.).

    ●(1821) SST 35. Jesus-Christ e sortias ag er bé hemp dirangein er mein pehani e ouai clos mat ar nehou.

    II. V. pron. réfl. En em zirañjiñ : se déranger.

    ●(1838) OVD 54. hum zirangein un tamicg.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...