Recherche 'diskiant...' : 16 mots trouvés
Page 1 : de diskiant-1 (1) à diskiantus (16) :- diskiant .1diskiant .1
adj.
I. Attr./Épith.
A. (en plt de qqn)
(1) Fou, insensé.
●(1499) Ca 65b. Disquient. g. sans sens : ou sans memoyre.
●(1659) SCger 83b. niais, tr. «disquiant.» ●144a. disquiant, tr. «qui n'a de iugement.» ●(1744) L'Arm 209a. Qui n'a pas de jugement, tr. «Dissquienntt.»
●(1872) ROU 60. Diskiant, tr. «insensé.» ●(1876) TDE.BF 800. Eunn den diskiant ato a gred / Eze o an holl diskiantet.
●(1904) DBFV 58b. diskient, adj., tr. «sans raison insensé, fou, extravagant, impertinent.»
(2) Bezañ diskiant o : être insensé, inconscient de.
●(1862) JKS.lam 8. Diskiant braz omp o tilezel ann traou a zo mad ha red.
(3) (Enfant) qui n'a pas encore de raison.
●(1927) KANNkerzevod 5/7. soudarded digalon ha didruê o tiframma bugaligou diskiant eus tre divrec'h o mammou…
B. (en plt de qqc.) Fou, insensé.
●(1877) BSA 156. eun dra diskiant. ●(1878) EKG II 65. traou diskiant, disleal ha dizakret.
●(1911) BUAZperrot 490. Diskiant eo da aliou.
II. Adv. Follement.
●(1904) DBFV 58b. diskient, adv., tr. «follement.»
III. Bezañ diskiant da stagañ : être très insensé. Cf. bezañ mat da dreiñ ar rod.
●(1908) KMAF 39 E. Crocq. Droch a zo diskiant a-walc'h da staga.
- diskiant .2diskiant .2
m. –ed Fou, insensé.
●(1860) BAL 52. er c'hemerfe evit un diskiant. ●(1876) TDE.BF 800. Eunn den diskiant ato a gred / Eze o an holl diskiantet. ●(1894) BUZmornik 696. oc'h egari hag o pennfolli, evel eunn diskiant pe eunn diskiantez.
●(1907) AVKA 193. Diskiant a zo ac'hanout ! ●(1909) FHAB Ebrel 104. Doue n'eo ket edro evel eun diskiant. ●(1910) MAKE 48. e kasjont anezan da di an Diskianted da Gemper. ●(1924) FHAB Kerzu 452. an diskiant ma 'z eo. ●(1926) FHAB Gouere 257. eun diskiant, eur beleg foll.
- diskiantaat
- diskiantadenn
- diskiantadurdiskiantadur
m. Chose insensée.
●(1904) DBFV 58b. diskientadur, m., tr. «impertinence, extravagance.»
- diskiantaj
- diskiantañ / diskiantiñdiskiantañ / diskiantiñ
v.
I. V. tr. d.
(1) Rendre fou.
●(1521) Cc. [diboellaff] g. forsenner. b. disquientaff.
●(1904) DBFV 58b. diskientein, diskentein, v. a., tr. «affoler, rendre fou.» ●(1925) FHAB Mae 196. an «hini krenv» ne ra nemet droug. Kontammi a ra ar gwad (...) diskianta 'ra an den.
(2) Rendre fou de rage.
●(1861) BSJ 159. Er gonz-cé ou disquêntas gronce quen n'ou doé queméret mein aveit saquein én-hou.
II. V. intr.
(1) Devenir fou, perdre la raison.
●(1732) GReg 17b. Affolir, devenir fou, endéver, tr. «disqyanta. pr. et. Van[netois] disqyenteiñ.» ●427b. Devenir fou, tr. «disqyanta. pr. disqyantet.»
●(1870) FHB 271/76a. Hoghen, Aotrou Abbad, diskianta a rit. (...) Na ziskiantan ket. ●(1876) TDE.BF 143a. Diskianta, v. n., tr. «perdre la raison.»
●(1904) DBFV 58b. diskientein, diskentein, v. n., tr. «devenir fou.» ●(1920) KZVr 366 - 07/03/20. Peadra da ziskianti, kenvroïz ker.
(2) sens fig. Se mettre en colère.
●(1935) BREI 416/2c. lakaat ive ar vestrez-skol da ziskianti.
- diskianted
- diskiantegezh
- diskiantek
- diskianterezhdiskianterezh
m.
(1) Choses insensées, folles, absurdes.
●(1877) EKG I 180. da zellet ouc'h diskianterez eo. ●259. kement a fallagriez, a ziskianterez hag a grizder. ●260. an diskianterez a reant. ●(1889) SFA 26. e rebechaz dez-han c'houero he ziskianterez.
●(1910) FHAB Gwengolo 264. Lezomp o diskianterez, o c'homzou dizoue, gant ar re a zo savet fall a-walc'h evit o dislounka. ●(1953) BLBR 60/12. ne gavan nemet diskianterez pa lennan ez eus, er c'hêriou, strolladou merc'hed oc'h en em rei d'ar c'hoari-se.
(2) Acte insensé, fou, absurde.
●(1909) FHAB Gwengolo 270. Hag e kav d'eoc'h neuze n'eo ket eun diskianterez dizakr sarra ouz ar brezouneg dor ar skoliou.
- diskiantetdiskiantet
adj.
I. (en plt de qqn) Devenu fou, enragé, furieux.
●(1633) Nom 268a. Maniacus, furiosus, mente captus : enragé, furieux, forcené : vn den arraget, á ve collet ez squient, disquiantet, foll. ●268a-b. Lymphaticus, lympaticus, Ceritus quasi Cereris ira agitatus. Laruatus, velut. Laruarum incursitatione animo vexatus : furieux, hors de sens : vn den furius, vn den disquiantet.
●(1659) SCger 144a. disquiantet, tr. «qui n'a de iugement.» ●(1710) IN I 248. tud foll ha diskiantet. ●(1741) RO 1262. Penaos bouqin labasquennec me gret esout disquientet. ●(1744) L'Arm 209a. Qui a perdu le jugement, tr. «Dissquiéntétt.»
●(1838) OVD 210. ur péhour disquentet. ●(1872) ROU 60. Diskianted, tr. «devenu, ou rendu insensé.» ●(1877) BSA 238. evel eun den diskiantet. ●(1894) BUZmornik 334. iouc'hal evel pennou diskiantet.
●(1904) DBFV 58b. diskientet, tr. «qui a perdu l'esprit, insensé, extravagant.» ●(1909) NOAR 128. paotred diskiantet an dispac'h. ●(1918) LZBl Du 458. an tad a jomaz evel diskiantet gant ar glac'har.
►[empl. comme subst.]
●(1710) IN I 364. evel un disquiantet.
●(1909) NOAR 147. aspedi a reas evel eun diskiantet.
II. (en plt de qqc.)
(1) Insensé.
●(1838) OVD 218. lausquein en œvreu a zevotion é sigur pligeadurieu disquentet. ●(1861) BSJ 88. un avis quen disquêntet.
(2) (Geste) immodeste.
●(1904) DBFV 58b. diskientet, tr. «(geste) immodeste.»
- diskiantez
- diskiantiñdiskiantiñ
voir diskiantañ
- diskiantiz
- diskiantusdiskiantus
adj. Qui ne peut rien apprendre.
●(c.1500) Cb. [quelenn] g. cest celuy qui ne peut riens apprendre : non enseingnable / non doctrinable. b. didotrin / disquientus.