Devri

Recherche '"disodiñ"...' : 1 mots trouvés

Page 1 : de disodin-disodan (1) à disodin-disodan (1) :
  • disodiñ / disodañ
    disodiñ / disodañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Déniaiser.

    ●(1732) GReg 266a. Deniaiser, tr. «Van[netois] disodeiñ. pr. disodet.»

    ●(1904) DBFV 59a. disodein, v.a., tr. «dénaisier.» ●(1907) VBFV.bf 16b. disodein, v. a., tr. «déniaiser.» ●(1926) FHAB Ebrel 131. Er skol laïk ar vugale a vezo dizodet.

    (2) Faire passer l'envie à qqn (de faire qqc.).

    ●(1906) HIVL 84. hui e hrei guellan ma helleet eit ou disodein de vonet d'inou.

    (3) Faire cesser l'amour chez qqn.

    ●(1957) DSGL 24. Betag en dé, plahig, ho poè men disodet.

    (4) Disodiñ ub. diouzh : faire cesser qqn de s'enticher (de qqn d'autre).

    ●(1912) FHAB Ebrel 100. d'am c'henvroiz (...) d'o dizodi dioc'h an oll saeou du a zo o veva divar o c'houst.

    (5) =

    ●(1904) DBFV 59a. disodein, v.a., tr. «dégourdir, désinfatuer.»

    II. V. intr.

    (1) Se déniaiser.

    ●(1732) GReg 266a. se deniaiser, tr. «Van[netois] disodeiñ. pr. disodet.»

    (2) S'assagir.

    ●(1924) FHAB Du 413. o lakaat er c'hloz da zizoda.

    III. V. pron. réfl. En em zisodiñ (eus udb.) : faire en sorte de cesser de s'adonner (à l'alcool, etc.).

    ●(1847) MDM 46. hag en em zizodid eus ar guin-ardant.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...