Devri

Recherche 'distilh...' : 7 mots trouvés

Page 1 : de distilh-1 (1) à distilhin (7) :
  • distilh .1
    distilh .1

    m. –où

    (1) Prononciation, diction.

    ●(1744) L'Arm 129b. Emphase, tr. «Conzeu ha disstill foenhuéd ha quenn ihuéle, ma vurlêtte unn deine doh ou hléhuétt.»

    ●(1838) OVD 209. dré un distil sontil ha farçus.

    ●(1904) DBFV 61a. distilh, m. pl. eu, tr. «prononciation.» ●(1940) DIHU 346/64. Un tammig éh on souéhet de zistill gallek en dud.

    (2) Prononciation, action de prononcer.

    ●(1904) DBFV 61a. distilh, m. pl. eu, tr. «action de prononcer, d'énumérer.» ●distilh ag ur ro, tr. «émission de vœux.»

    (3) Aisance, facilité de parole, élocution.

    ●(1732) GReg 246a. Debit, facilité de parler, tr. «Van[netois] distilh.» ●Il a le debit agréable, tr. «(Van[netois] un distilh mad èn des.»

    ●(1904) DBFV 61a. distilh, m. pl. eu, tr. «débit, facilité de parole.»

    ●(1927) GERI.Ern 113. distilh m., tr. «Prononciation (facile), élocution, débit.»

    (4) Action d'énumérer.

    ●(1927) GERI.Ern 113. distilh m., tr. «action d'énumérer.»

  • distilh .2
    distilh .2

    voir distilhañ .1

  • distilhañ .2
    distilhañ .2

    voir dishiliañ

  • distilhañ / distilhiñ / distilh .1
    distilhañ / distilhiñ / distilh .1

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Distiller.

    ●(1633) Nom 134b. Turbo, clibanus : campane : vn fourn pe vn chapel da distilaff dour.

    (2) Fabriquer.

    ●(1972) LIMO 30 décembre. Er guénen ne gavant ket mui danué erhoalh aveit distilh ou mél.

    (3) (grammaire) Conjuguer.

    ●(1856) VNA 125. Le verbe auxiliaire ou de secours, sert à conjuguer les autres verbes, tr. «Er verb auxiliér, pé a secour, e chervige de zistillein er verbeu aral.»

    ●(1904) DBFV 61a. distilhein, distilh, v. a., tr. «conjuguer (un verbe).»

    (4) Détailler.

    ●(1904) DBFV 61a. distilhein, distilh, v. a., tr. «détailler.»

    (5) Prononcer, articuler.

    ●(1904) DBFV 61a. distilhein, distilh, v. a., tr. «débiter, prononcer.» ●(1906) DIHU 18/293. hanùeu ha n'hel ket en dén ou distill a féson. ●(1927) GERI.Ern 113. distilh et distilhein, tr. «prononcer, débiter, s'exprimer.»

    II. V. intr.

    (1) S'écouler, goutter, dégoutter.

    ●(1633) Nom 99a. Lachryma : l'eau, ou l'humeur, le pleurement de la vigne : an dour á distil ves an guiniez.

    ●(1710) IN I 65. e c'hoad precius o tistilla a bep-tu.

    ●(1880) SAB 320. e tinavont, e tistillont, e tiredont, evel ar voaziou dour eus ar funten.

    ●(1906) KANngalon Eost 185. E kement berad goad a zistille euz an Hosti, e velet fas eun den.

    (2) Suppurer.

    ●(1872) ROU 104b. Suppurer, tr. «Distilla.»

    (3) Parler aisément.

    ●(1732) GReg 246a. Debiter, parler facilement & agréablement, tr. «Van[netois] distilheiñ. distilheiñ-caër.»

    (4) S'énoncer.

    ●(1904) DBFV 61a. distilhein, distilh, v. a., tr. «s'énoncer (bien, facilement).»

  • distilhasion
    distilhasion

    f. Écoulement.

    ●(1633) Nom 258b. Catharrus, distillatio : catharre, distillation des humeurs : catharr, distilation á humeuryou. ●Grauedo : distillation du cerueau, pesanteur de teste : distilation á ceruell, p avez pounner pen vn dent (lire : den) gant humeuryou.

  • distilher
    distilher

    m. –ion Homme qui a une élocution bonne, mauvaise, etc.

    ●(1732) GReg 146b. Disert, qui a une belle élocution, & une grande facilité de parler, tr. «Van[netois] distilhour-mad. p. distilheryon-vad.»

    ●(1904) DBFV 61a. distilhour, m. pl. –lerion, tr. «celui qui parle bien.» ●distilhour kaer, tr. «homme éloquent, disert.» ●(1934) BRUS 290. Un homme disert, tr. «un distillour mat.»

  • distilhiñ
    distilhiñ

    voir distilhañ .1

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...