Recherche 'distroñs...' : 9 mots trouvés

Page 1 : de distrons-1 (1) à distronsus (9) :

• distroñs .1
  distroñs .1

  adj.

  I. Attr./Épith.

  (1) (en plt d'un véhicule) Bien suspendu.

  ●(1868) FHB 198/334a. ar seurt kirri-ze a zo calz eassoc'h ha distrounsoc'h eget ar c'hirri all.

  ●(1924) KANNgwital 263/195. eur c'harr distrons a gasas an dijentil gouliet da di e dud.

  (2) (en plt d'un chemin) Non accidenté, sans ornières.

  ●(1869) FHB 247/297b. an hent a heuillit a zo distrons ha diboagn. ●(1869) FHB 253/351b. ma en devezo amzer vad hag hentchou distrons.

  ●(1901) FHAB Meurzh 236. Ni a ell ober hirio an henchou-ze distrounssoc'h ha disclabessoc'h egetho.

  II. Adv. (en plt de qqn) Sans trébucher.

  ●(1874) FHB 493/183a. E kerze distrons.

• distroñs .2
  distroñs .2

  adj.

  I. Adj. Rabattues (en plt des coiffes des femmes) qui les portaient ainsi en signe de deuil.

  ●(18--) GBI II 382. Petra 'zo a-newez aman, / M'eo distrons ar c'hoeffo er gis-man ? tr. «Qu'y a-t-il donc ici de nouveau, / Que les coiffes (des femmes) sont ainsi rabattues ?»

  ●(1955) STBJ 212. Ar merc'hed a yee d'eun interamant ha, zoken, d'ar zervijou, a veze distroñs o c'hoef ganto. ●222. Distrons (koef) : dibintet, an troñsou anezañ en-istrilh war ar bruched.

  II. M. & adj. Stroñs-distroñs.

  (1) M. Cahots répétés.

  ●(1931) VALL 90a. Cahots répétés, tr. «stroñs-distroñs.»

  (2) Adj. Cahoté.

  ●(1931) VALL 90a. stroñs-distroñs, tr. «adj. cahoté.»

• distroñs .3
  distroñs .3

  m. Cahot, contre-coup.

  ●(1876) TDE.BF 152a. Distroñs, s. m., tr. «Cahot de voiture.»

  ●(1914) DFBP 64b. contre coup, tr. «Distrons.»

• distroñsañ .1
  distroñsañ .1

  v. tr. d.

  (1) Retrousser.

  ●(1895) GMB 183. tréc[orois] distroñsañ retrousser.

  ●(1925) FHAB Mezheven 228. o tistronsa he manchou. ●(1977) PBDZ 771. (Douarnenez) distroñsiñ, tr. «retourner (un parapluie, par ex.).»

  (2) Relever (un rideau).

  ●(1950) KROB 31-32/16. Hag unan eus an teir c'hoar a oa en traoñ ha distroñsa ar gouel-prenestr.

• distroñsañ .2
  distroñsañ .2

  v.

  (1) V. tr. d. Amortir (une chute).

  ●(1964) BAHE 38/64. en doare da zistroñsañ al lamm.

  (2) V. intr. Loc. v. Troñsañ ha distroñsañ : cahoter beaucoup.

  ●(1876) TDE.BF 152a. Troñsa (lire : distroñsa) ha distroñsa a ra ar c'harr, tr. «la voiture cahote beaucoup.» ●596a. Stroñsa ha distroñsa a ra ar c'harr, tr. «la charrette cahote beaucoup.»

  ●(1931) VALL 90a. Cahoter, tr. «stroñsa(-distroñsa).»

• distroñsenn
  distroñsenn

  f. (jeu) Retourne.

  ●(1931) VALL 656a. Retourne, au jeu de cartes, tr. «distroñsenn f.»

• distroñset .1
  distroñset .1

  adj. Retroussé.

  ●(1924) ZAMA 171. eun tamm fri savet ha distronset..

• distroñset .2
  distroñset .2

  adj. (en plt d’un véhicule) Renversé par un cahot.

  ●(1941) ARVR 9/3a. Eur c’hamionad tud a zo bet distroñset war hent Konk-Leon.

• distroñsus
  distroñsus

  adj.

  (1) Attr./Épith. (Place) où on n'est pas secoué.

  ●(1905) IVLD 16. er plas soupla ha distronsusa. ●264. enn eun train blotoc'h, distronsusoc'h eget ar re all.

  (2) Adv. Sans être secoué par les cahots.

  ●(1905) IVLD 305. hag ez ejot d'ar gar distronsusa ma oe gellet.