Recherche 'distronk...' : 5 mots trouvés
Page 1 : de distronk (1) à distronkin (5) :- distronkdistronk
adj.
(1) Blême, pâle.
●(1874) FHB 491/166b. castis ha distronc meurbet. ●(1876) TDE.BF 152a. Distroñk, adj., tr. «Décoloré, blême.» ●(1878) EKG ii 93-94. breman eo distrounk evel eur c’hi klan.
●(1907) KANngalon Genver 299. Kastiz oa he zivoc’h, he zaoulagad tenval, he izili distrounk. ●(1915) KANNlandunvez 49/349. mes en he zaoulagad egaret, var e vizaj distrounk. ●(1927) GERI.Ern 113. distronk, adj., tr. «Décoloré, blême, exténué.» ●(1931) VALL 188b. Décoloré, tr. «distronk.»
(2) Avili, défiguré.
●(1872) ROU 80a. L’âge défigure, tr. «distronc e teuer gant an oad.» ●(1890) MOA 205a-b. L’âge défigure, surtout quand on perd les dents, tr. «distronk e teuer gant ann oad, muia tout pa goller ann dent.»
- distronkadur
- distronkañ / distronkiñdistronkañ / distronkiñ
v.
I. V. tr. d.
(1) Faire pâlir.
●(1732) GReg 251a. Decolorer, faire perdre de la couleur, tr. «distroncqa. pr. distroncqet.»
●(1907) AVKA 84. na n-am c'hret ket trist evel an hypocritet, a distronk ho bizaj evid ma welo mad an dud emaint o yun.
(2) =
●(1925) BUAZmadeg 640-641. he gorf, distrounket gant ar binijen.
(3) Essanger.
●(1896) GMB 664. Le pet[it] tréc[orois] distronkañ, essanger.
●(1927) GERI.Ern 113. distronka (lien) v. a., tr. « faire le premier lavage.» ●(1947) TNOG I et TNOG II).">TNOG 5/22. (Tregor ha Goelo) Distronkañ, verb. : damgannañ dilhad ha lienaj a-raok o lakaat er c'houez.
(4) Nettoyer (des boyaux, etc.).
●(1904) DBFV 61b. distronkein, v. a., tr. «nettoyer.» ●(1947) TNOG I et TNOG II).">TNOG 5/22. (Tregor ha Goelo) Distronkañ, verb. : gwalc'hiñ lastez. Stronk a zo lastez, koc'hion. Distronkañ tor moc'h.
(5) Laver le linge pour la première fois.
●(1962) EGRH I 65. distronkañ v., tr. « laver le linge pour la première fois (= digaotañ). »
II. V. intr.
(1) Devenir livide, pâle.
●(1732) GReg 579b. Devenir livide, tr. «distroncqa. pr. distroncqet.»
●(1876) TDE.BF 152a. Distroñka, v. n., tr. «Devenir décoloré, devenir exténué, parlant des personnes.»
●(1927) GERI.Ern 113. distronka v. n., tr. «devenir tel [décoloré, blême, exténué].» ●(1962) EGRH I 65. distronkañ v., tr. « devenir blême. »
(2) Se décomposer.
●(1880) SAB 41. goude tezi, distronca, pervreina er vered.
(3) Avilir, défigurer.
●(1872) ROU 80a. L'âge défigure, tr. «distronca a reer gant an oad.» ●(1890) MOA 205a-b. L'âge défigure, surtout quand on perd les dents, tr. «distronka a reer gant ann oad, muia tout pa goller ann dent.»
(4) Distronkañ o ouelañ : pleurer à chaudes larmes, se fendre de chagrin (cœur).
●(c.1718) CHal.ms i. il pleure a chaudes larmes, tr. «distronquet é é oüilein.» ●(17--) SP I 737-738. Mon bije anzavet ar wirione ontan / Ewa bet distronqet e galon o welan, tr. «Si nous lui avions avoué la vérité / son cœur se serait fendu à force de pleurer.»
●(1904) DBFV 61b. distronkein, v. a., tr. «mouiller (de pleurs).»
- distronketdistronket
adj.
(1) Blême.
●(1859) SAVes 2. lounqerrien distronqet / Ha Mezierezet divezet. ●(1866) FHB 64/94b. Ar paour keas den iaouank a ioa distrounket bras. ●(1868) FHB 186/237a. he zivoc'h a ioa distrounket-oll. ●(1876) TDE.BF 152a. Distroñket, adj., tr. «Décoloré, pâle, exténué comme un homme qui a fait des orgies.» ●(1877) BSA 74. Pa erruas er c'hraou, oa distrounket oll ; a veac'h ma talc'he var he zreid.
●(1907) PERS 95. hag a gav an Aot. Person ken distronket, ma kred ez eo klanv. ●(1927) GERI.Ern 113. distronket, adj., tr. «Décoloré, blême, exténué.» ●(1928) BFSA 176. distronket e oa e zivoc'h. ●(1928) LEAN 120. he dremm, drouklivet ha distrounket araok, a zeuas da veza laouen. ●(1945) GPRV 77. skoelfet, melenet ha distroñket e fas.
(2) Qui est revenu d'un évanouissement.
●(1933) TREM 95. Pa zavis distronket, tr. «Quand je revins à moi.»
(3) Décomposé, défiguré.
●(1659) SCger 37b. defiguré, tr. «distronquet.»
●(1872) ROU 80a. Décomposé, tr. «Distronked.»
●(1925) BUAZmadeg 764. korf distrounket ha spontus eun den maro brudet dre he c'hened en he amzer.
(4) Distronket o ouelañ : qui pleure à chaudes larmes.
●(1904) DBFV 61b. distronket é é ouilein, v. a., tr. «il pleure à chaudes larmes.»
- distronkiñdistronkiñ
voir distronkañ