Devri

Recherche 'distronk...' : 5 mots trouvés

Page 1 : de distronk (1) à distronkin (5) :
  • distronk
    distronk

    adj.

    (1) Blême, pâle.

    (1874) FHB 491/166b. castis ha distronc meurbet. ●(1876) TDE.BF 152a. Distroñk, adj., tr. «Décoloré, blême.» ●(1878) EKG ii 93-94. breman eo distrounk evel eur c’hi klan.

    (1907) KANngalon Genver 299. Kastiz oa he zivoc’h, he zaoulagad tenval, he izili distrounk. ●(1915) KANNlandunvez 49/349. mes en he zaoulagad egaret, var e vizaj distrounk. ●(1927) GERI.Ern 113. distronk, adj., tr. «Décoloré, blême, exténué.» ●(1931) VALL 188b. Décoloré, tr. «distronk

    (2) Avili, défiguré.

    (1872) ROU 80a. L’âge défigure, tr. «distronc e teuer gant an oad.» ●(1890) MOA 205a-b. L’âge défigure, surtout quand on perd les dents, tr. «distronk e teuer gant ann oad, muia tout pa goller ann dent.»

  • distronkadur
    distronkadur

    m. Lividité.

    (1732) GReg 579b. Lividité, tr. «Distroncqadur

  • distronkañ / distronkiñ
    distronkañ / distronkiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Faire pâlir.

    (1732) GReg 251a. Decolorer, faire perdre de la couleur, tr. «distroncqa. pr. distroncqet

    (1907) AVKA 84. na n-am c'hret ket trist evel an hypocritet, a distronk ho bizaj evid ma welo mad an dud emaint o yun.

    (2) =

    (1925) BUAZmadeg 640-641. he gorf, distrounket gant ar binijen.

    (3) Essanger.

    (1896) GMB 664. Le pet[it] tréc[orois] distronkañ, essanger.

    (1927) GERI.Ern 113. distronka (lien) v. a., tr. « faire le premier lavage.» ●(1947) TNOG I et TNOG II).">TNOG 5/22. (Tregor ha Goelo) Distronkañ, verb. : damgannañ dilhad ha lienaj a-raok o lakaat er c'houez.

    (4) Nettoyer (des boyaux, etc.).

    (1904) DBFV 61b. distronkein, v. a., tr. «nettoyer.» ●(1947) TNOG I et TNOG II).">TNOG 5/22. (Tregor ha Goelo) Distronkañ, verb. : gwalc'hiñ lastez. Stronk a zo lastez, koc'hion. Distronkañ tor moc'h.

    (5) Laver le linge pour la première fois.

    (1962) EGRH I 65. distronkañ v., tr. « laver le linge pour la première fois (= digaotañ). »

    II. V. intr.

    (1) Devenir livide, pâle.

    (1732) GReg 579b. Devenir livide, tr. «distroncqa. pr. distroncqet

    (1876) TDE.BF 152a. Distroñka, v. n., tr. «Devenir décoloré, devenir exténué, parlant des personnes.»

    (1927) GERI.Ern 113. distronka v. n., tr. «devenir tel [décoloré, blême, exténué].» ●(1962) EGRH I 65. distronkañ v., tr. « devenir blême. »

    (2) Se décomposer.

    (1880) SAB 41. goude tezi, distronca, pervreina er vered.

    (3) Avilir, défigurer.

    (1872) ROU 80a. L'âge défigure, tr. «distronca a reer gant an oad.» ●(1890) MOA 205a-b. L'âge défigure, surtout quand on perd les dents, tr. «distronka a reer gant ann oad, muia tout pa goller ann dent.»

    (4) Distronkañ o ouelañ : pleurer à chaudes larmes, se fendre de chagrin (cœur).

    (c.1718) CHal.ms i. il pleure a chaudes larmes, tr. «distronquet é é oüilein.» ●(17--) SP I 737-738. Mon bije anzavet ar wirione ontan / Ewa bet distronqet e galon o welan, tr. «Si nous lui avions avoué la vérité / son cœur se serait fendu à force de pleurer.»

    (1904) DBFV 61b. distronkein, v. a., tr. «mouiller (de pleurs).»

  • distronket
    distronket

    adj.

    (1) Blême.

    (1859) SAVes 2. lounqerrien distronqet / Ha Mezierezet divezet. ●(1866) FHB 64/94b. Ar paour keas den iaouank a ioa distrounket bras. ●(1868) FHB 186/237a. he zivoc'h a ioa distrounket-oll. ●(1876) TDE.BF 152a. Distroñket, adj., tr. «Décoloré, pâle, exténué comme un homme qui a fait des orgies.» ●(1877) BSA 74. Pa erruas er c'hraou, oa distrounket oll ; a veac'h ma talc'he var he zreid.

    (1907) PERS 95. hag a gav an Aot. Person ken distronket, ma kred ez eo klanv. ●(1927) GERI.Ern 113. distronket, adj., tr. «Décoloré, blême, exténué.» ●(1928) BFSA 176. distronket e oa e zivoc'h. ●(1928) LEAN 120. he dremm, drouklivet ha distrounket araok, a zeuas da veza laouen. ●(1945) GPRV 77. skoelfet, melenet ha distroñket e fas.

    (2) Qui est revenu d'un évanouissement.

    (1933) TREM 95. Pa zavis distronket, tr. «Quand je revins à moi.»

    (3) Décomposé, défiguré.

    (1659) SCger 37b. defiguré, tr. «distronquet

    (1872) ROU 80a. Décomposé, tr. «Distronked

    (1925) BUAZmadeg 764. korf distrounket ha spontus eun den maro brudet dre he c'hened en he amzer.

    (4) Distronket o ouelañ : qui pleure à chaudes larmes.

    (1904) DBFV 61b. distronket é é ouilein, v. a., tr. «il pleure à chaudes larmes.»

  • distronkiñ
    distronkiñ

    voir distronkañ

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...