Devri

Recherche 'divad...' : 13 mots trouvés

Page 1 : de divad (1) à divadou (13) :
  • divad
    divad

    adj. Sans bien.

    (1962) EGRH I 66. divad a., tr. « sans bien. »

  • divadañ .1
    divadañ .1

    v. intr. Revenir d'un évanouissement.

    (1580) G 1073. Ma mam quer groet cher mat haznat ha dybadet, tr. «Ma chère mère, réjouissez-vous publiquement et sortez d'évanouissement.»

    (1962) EGRH I 66. divadañ v., « revenir d'un évanouissement. »

  • divadañ .2
    divadañ .2

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Ôter ce qui fait la valeur de.

    (1872) ROU 80a. Dégarnir, une ferme de ce qui en augmente la valeur actuelle, bois, etc., tr. «divada un tiegez, abars e guitaat.»

    (2) (en plt d'une maladie) Mettre qqn à mal.

    (1936) IVGA 208. Eur souez penaos e oa bet divadet gant e gleñved !

    II. V. intr. [empl. comme subst.] Perte de ses biens propres.

    (1949) KROB 13/13. an divada a zo diaes da zistaga.

  • divadaouet
    divadaouet

    adj. Dessoûlé, dégrisé.

    (1958) BRUD 3/26. Diambaf-kaer e oa neuze an Dich : treh e oa bet e gorvad aon da nerz an evaj ha divadaouet-krenn an den.

  • divadaouiñ
    divadaouiñ

    v. intr.

    (1) Revenir à soi.

    (1923) FHAB C'hwevrer 64. Divadaoui a ris gant trouz moueziou o kana. ●(1977) PBDZ 767. (Douarnenez) divadaouiñ, tr. «se remettre d'un étourdissement.»

    (2) Dessoûler, dégriser.

    (1903) KZVr Du-Kerzu. Divadaoui a ra Job neuze. (d'après KBSA 21). ●(1977) PBDZ 767. (Douarnenez) divadaouiñ, tr. «désenivrer.»

  • divadelezh
    divadelezh

    f. Méchanceté.

    (1847) FVR 278. Venjans enn da enep, / Ha da zivadelez.

  • divadez .1
    divadez .1

    adj.

    (1) Qui n'est pas baptisé.

    (1612) Cnf 22a. Nep ho deues clasquet caffout, pé à fell dezo clasq. vn Dyaoul familier, autramant hannet heruez an langaig eues an pobl, map dyuadez à pech maruelamant.

    (2) par ext. Qui n'est pas chrétien.

    (1867) FHB 130/2202a. dindan an dud divadez. ●(1877) BSA 87. an iliz veur a ioa bet saotret gant an dud divadez-se. ●(1889) SFA 118. el leac'h m'eman herrio bugale divadez Mahomet oc'h ober o reuz. ●(1893) IAI 110. d'ar Varbared, a yoa divadez hag eretik ?

    (1904) BSAB 5. an dud divade. ●(1910) FHAB Gwengolo 266. Ha ganet oud-te en eur vro zivadez ? ●(1914) KANNgwital 144/481. gant eur roue divadez.

    ►[empl. comme subst.]

    (1904) KANngalon Du 246. Penaoz e varv an divadez ? ●(1945) DWCZ 38. Ha setu perak, da wener, e lonk kig evel eun digredenn hag eun divadez.

    (3) fam. (en plt d'une boisson alcoolisée) Pur, sans eau.

    (1732) GReg 961a. Vin pur, tr. «guïn divadez

    (1929) SVBV 63. bannac'hou gwin divadez. ●(1954) VAZA 132. gwin Porto peurwirion ha divadez.

  • divadez .2
    divadez .2

    m. Personne non baptisée.

    (1847) BDJ 126. daoust ma zoa eun divadez.

    (1904) KANngalon Du 246. Penaoz e varv an divadez.

  • divadezañ
    divadezañ

    voir divadeziñ

  • divadezet
    divadezet

    adj. Débaptisé.

    (1868) FHB 178/172b. bretoned divouennet, bastardet ha divadezet.

  • divadeziñ / divadezañ
    divadeziñ / divadezañ

    v.

    (1) V. tr. d. Débaptiser.

    (1847) FVR 201. Ar c'heariou a oe divadezet evel ann traou all. ●(1876) TDE.BF 153a. Divadeza, v. a., tr. «Débaptiser.»

    (1920) MVRO 53/1b. da zivadezi e vag. ●(1931) VALL 182b. Débaptiser, tr. «divadezi, divadeza

    (2) V. pron. réfl. En em zivadeziñ : se faire débaptiser.

    (1732) GReg 245b. Depabtiser, renoncer à la grace du Baptême reçû, tr. «Hem divadeza

  • divadin
    divadin

    adj. Sérieusement, sans badiner.

    (1872) ROU 102b. Sérieusement, tr. «Divadin.» ●(1890) MOA 135a. Qui ne badine pas, tr. «divadin, (sans badiner).»

    (1903) MSLp xii 276. pet[it] tréc[orois] divadin «sans blague, plaisanterie à part » = sérieusement. ●(1903) MBJJ 206-207. Mes unan anê an euz pæet kalz keroc'h : hanter kant lur. – «Divadin a laro din ma lenner. ●(1909) BROU 227. (Eusa) Sérieusement, tr. «Divádin.» ●(1957) BLBR 103-104/21. Divadin = heb farsèrèz, e gwirionez.

  • divadoù
    divadoù

    adj. Qui n'a pas de biens.

    (1931) VALL 200b. Dénué de biens, tr. «divadou

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...