Devri

Recherche 'divar...' : 39 mots trouvés

Page 1 : de divar (1) à divarvrec_h (39) :
  • divar
    divar

    adj. Sans danger.

    ●(1575) M 3493-3494. euit dellit victoar : / Enhy diuar, tr. «pour gagner victoire / Là, sans danger.»

  • divara
    divara

    adj. Sans pain.

    ●(18--) SAQ I 314. ar vugaligou divisk ha divara !

  • divaradozañ
    divaradozañ

    v. [empl. comme subst.] =

    ●(1941) FHAB Du/Kerzu 95. taolit evez ouz lorgnez an divaradoza.

  • divarblev
    divarblev

    adj. Qui n'a pas de poils follets.

    ●(1924) NFLO. poil. sans poil, tr. «divarbleo.»

  • divarc'h
    divarc'h

    adj.

    (1) Sans gond.

    ●(1732) GReg 462b. Sans gond, tr. «divarc’h.»

    ●(1876) TDE.BF 154a. Divarc’h, adj., tr. «Sans gonds.»

    ●(1931) VALL 338b. sans gonds, tr. «divarc’h.» ●(1962) EGRH I 66. divarc’h a., tr. « sans gonds. »

    (2) (Porte) qui n’est pas sur ses gonds.

    ●(1962) EGRH I 66. divarc’h a., tr. « qui n’est pas sur ses gonds (porte). »

  • divarc'hañ
    divarc'hañ

    v.

    I. V. tr. d.

    A. Désarçonner.

    ●(1732) GReg 265b. Demonter, ôter la monture à quelqu’un, tr. «divarc’ha ur re.» ●273a. Desarçonner, tr. «Divarc’ha. pr. divarchet. H[aute] Corn[ouaille] divarc’ho. pr. et.»

    ●(1924) BILZbubr 43-44/1033. Bidoullig en divarc’has. ●(1962) EGRH I 66. divarc’hañ v., tr. « désarçonner, jeter à bas de cheval. »

    B.

    (1) Défoncer, enfoncer (une porte, etc.).

    ●(1847) FVR 272. divarc’ha a reont ann doriou. ●(1877) EKG i 117. Ma ne zigor ket ni a zivarc’ho an nor. ●121. divarc’homp breman an or. ●(1878) EKG ii 40. oa red dign divarc’ha an nor (…) Divarc’ha an nor ! Arabat oa dign hen esaat, rag re skuiz ha re zinerz oan breman. ●119. Terri pe divarc’ha an or a rankan da ober-ta neuze.

    ●(1909) NOAR 49. Divarc’ha a reas an arbeliou, an tiretennou. ●(1928) FHAB Mezheven 220. hag e klaskas a daoliou dourn hag a daoliou troad divarc’ha an nor.

    (2) Dégonder (une porte, etc.).

    ●(1962) EGRH I 66. divarc’hañ v., tr. « jeter à bas, enlever de ses gonds (une porte). »

    (3) =

    ●(1659) SCger 144a. diuarc’ha, tr. «desregler.»

    ●(1893) IAI 141. Divarc’het neat e voe ar bed ganto (...) ha n’oar den pegoulz e vo koumpez ha distorlok.

    (3) Divarc’hañ udb. eus : défaire qqc. de.

    ●(1905) CDFi janvier-février (d’après KBSA 40). Bec’h ma c’hell ar roue divarc’ha e dreid eus ar steugou.

    C. sens fig. Déconcerter, prendre qqn de court.

    ●(1962) EGRH I 66. divarc’hañ v., tr. déconcerter, prendre de court.

    II. V. intr.

    (1) (en plt de l’esprit de qqn) S’égarer.

    ●(17--) ST 144. Rak o sonjal enn-han [al lizer], e tivarc’h ma spered, tr. «mon esprit s’égare quand je songe à ce qu’elle dit.»

    (2) Démettre, déboîter (un membre).

    ●(1870) FHB 283/174a. divarc’het eur scoas dezhan.

  • divarc'herez-dorojoù
    divarc'herez-dorojoù

    f. Femme drôlement habillée.

    ●(1879) ERNsup 163. femme drôlement habillée, tr. « divarc’heres-dorejo. »

  • divarc'het
    divarc'het

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Déstabilisé, mis en difficulté.

    ●(1862) JKS 330. Ha pa ve lavaret pe great gwasoc'h tra c'hoaz, ne dlefac'h ket beza divarc'het tamm e-bed.

    (2) Dérangé.

    ●(1659) SCger 40a. estomac débauché, tr. «estomac diuarc'het.»

    ●(1877) MSA 157. He foull-galoun divarc'het a zo pareet.

    (3) (Yeux) écarquillés.

    ●(1903) LZBg Du 247. deulagad divarhet.

    (4) Démesuré.

    ●(1659) SCger 42a. demesuré, tr. «diuarc'het.» ●51a. enorme, tr. «diuarc'het.»

  • divarch
    divarch

    v. intr.

    (1) Commencer, recommencer à marcher.

    ●(17--) CCn 2037-2038. Nen de mu cam na dal, nag yue ympotant / diuarch a ra breman, tr. «... il marche maintenant.» (...) diuarch, emprunt au haut breton démarcher, qui se dit des enfants qui commencent à faire des pas.

    (2) Avancer.

    ●(17--) BMa 1619. Memeus ne allan muy divarchan, tr. «Je ne peux même plus avancer.»

  • divarchañ
    divarchañ

    voir divarchiñ

  • divarchet
    divarchet

    adj.

    (1) Déréglé.

    ●(1659) SC 97. pa vezomp temptet gant ar froudennou divarchet-se. ●(1790) MG 346. un dra-benac divarchét ém ziegueah.

    (2) (en plt de chevaux) Qui à la mémarchure.

    ●(1691) CF 32. ar roncet divarchet, tr. «les chevaux qui ont la mémarchure.»

    (3) (en plt de qqn) Effronté.

    ●(1977) PBDZ 715. (Douarnenez) ur plac'h divarchet, tr. «une servante effrontée.»

  • divarchiñ / divarchañ
    divarchiñ / divarchañ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Divarchiñ ag : s'égarer, s'écarter de, du (chemin).

    ●(1790) Ismar i. de zivarchein ag en hènd drèd. ●339. de zivarchein ag en hènd mad.

    ●(c.1802-1825) APS 137-138. guet eun ne zivarchehen ag er gùir hent. ●(1821) SST 16. pe zivarcher ur ueh ag er fé.

    ●(1922) EOVD 114. ean e hersé er geh tud iouank-sé get kement a hèr én hent ag er santeleh, ma ou laké de gol kalon ha de zivarchein anehou. ●(1943) DIHU 380/202. hep divarchein ag en hent e heuliamb a houdé eih vlé ha tregont.

    (2) Divarchiñ a-ziàr : s'égarer de, du (chemin).

    ●(1855) BDE 114. eit ne zivarchein quet a ziar en hent.

    ►absol.

    ●(1911) SPON 9. nen don ket mui ar en hent mat divarchet em es get en amzér tioél-men. ●(1976) LIMO 18 septembre. D'en dud enta héli en hént heb diverchein. ●Heb diverchein, tr. «sans se déporter.»

    (3) (en plt de l'esprit de qqn) S'égarer.

    ●(1790) MG 248. ne lausquet meit bihannan ma heèllehait, hou speret de zivarchein.

    (4) Se démentir, se contredire.

    ●(1907) VBFV.fb 28a. (se) démentir, tr. «divarchein.»

    II. V. tr. d.

    (1) Écarter, détourner (qqn du droit chemin).

    ●(17--) TE 112. Ne oai nitra capabl d'en divarchein ag é zeværieu.

    ●(c.1802-1825) APS 91. Er pehet, pehani em divarche ag er guir hent.

    (2) Débaucher.

    ●(1659) SCger 40a. debaucher, tr. «diuarcha.»

    (3) Déranger (qqn).

    ●(1856) VNA 194. Excusez-moi, monsieur, si je vous dérange de vos occupations, tr. «Escuset-mé, eutru, mar hou tivarchan a hou labourieu.»

    (4) =

    ●(1838) OVD 70. dihoallet ne zehé tregasse digampèn er bed de zivarchein hou calon.

    (5) Démonter.

    ●(1872) ROU 80b. Démonter, un meuble, tr. «divarcha.»

  • divarded
    divarded

    f. Certitude.

    ●(1931) VALL 106a. Certitude, tr. «divarded f.»

  • divare
    divare

    adj.

    (1) Adj. = (?).

    ●(1863) GOM 205. Ar voyen d’en em viret oc’h an dromplerez-ze eo, diouall mad, ne deus fors e pe sort souffrançou en em gavac’h, da zesirout morze ober œuvr-vad ebet, mar deo divare. ●(1880) SAB 151. n’oa ket eno ur plass difoul na divare da ziscuiza.

    (2) M. Contre-saison.

    ●(1931) VALL 151a. Contre-saison, tr. «divare m.»

    (3) Adv. Innoportunément, mal à propos.

    ●(1876) TDE.BF 154a. Divare, adv., tr. «A contre-temps, à contre-saison, hors saison.» ●Divare oc'h deut, tr. «vous être venus à contre-temps.»

    ●(1957) BRUD 1/52. e hellfen kredi on deut divare. ●(1962) EGRH I 66. divare a., tr. « mal à propos, sans raison spéciale. »

  • divarenniñ
    divarenniñ

    voir divarennañ

  • divarn .1
    divarn .1

    adj.

    (1) Qui manque de jugement.

    ●(1860) BAL 61. da veza bet ken dall a ken divarn !

    (2) Cruel.

    ●(1867) FHB 120/126a. Debri kig d'an oll deisiou / Eo giz an den divarn. ●(1872) ROU 79b. Qu'il est cruel ! tr. «Ac ê zo criz ha divarn ! ●(1890) MOA 300b. Impitoyable, tr. «divarn.»

    ●(1909) KTLR 114. Ar vugaligou geiz en em lakeaz var ho daoulin en eur c'houlen truez. Mez ar Rouf a ioa kris ha divarn. ●(1915) HBPR 158. Dirak al lezennou divarn oa bet great. ●178. eun den divarn mar d'oa unan.

    (3) Insubordonné.

    ●(1872) ROU 89b. Insubordonné, tr. «divarn.»

  • divarn .2
    divarn .2

    v. tr. d. (droit) Juger des causes contradictoires.

    ●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. Divarn, tr. «juger des causes contradictoires.»

  • divarr .1
    divarr .1

    adj. Émondé.

    ●(1982) PBLS 180. (Sant-Servez-Kallag) divarr, tr. «sans branches.»

  • divarr .2
    divarr .2

    m. Émondes.

    ●(c.1718) CHal.ms i. esmondes, tr. «discourr' diuarr' bouscalm'.»

    ●(1962) EGRH I 66. divarr m., tr. « émondes. »

  • divarr .3
    divarr .3

    adj. Qui n’est pas comble. cf. barr .1

    ●(1962) EGRH I 66. divarr a., tr. « non comble. »

  • divarradeg
    divarradeg

    f. –où Émondage en commun.

    ●(1879) ERNsup 146. divarradek (gwe) réunion pour émonder les arbres Trév[érec].

  • divarradur
    divarradur

    m.

    (1) Émondes.

    ●(1732) GReg 333a. Emondes, branches coupées, tr. «divarradur.»

    ●(1931) VALL 250a. Émondes, tr. «divarradur m.» ●(1934) BRUS 260. Des émondes, tr. «divaradur.» ●(1962) EGRH I 66. divarradur m., tr. « émondes. »

    (2) Élagage.

    ●(1962) EGRH I 66. divarradur m., tr. « élagage. »

  • divarrañ / divarriñ
    divarrañ / divarriñ

    v. tr. d.

    I. Émonder.

    ●(1499) Ca 66b. Diuarraff vide in discourraff. cest tout vn.

    ●(1659) SCger 46b. ebrancher, tr. «divarra.» ●144a. diuarra, tr. «emonder.» ●(c.1718) CHal.ms i. Esbrancher, tr. «discourrein, diuarrein, bouscalm'.» ●(1732) GReg 312b. Ebrancher, couper les branches d'un arbre, tr. «Divarra. pr. divarret.» ●333a. Emonder, tr. «Van[netois] divarreiñ.»

    ●(1857) CBF 82. Divarrit ar gwez frouez, tr. «Taillez les arbres fruitiers.» ●(1876) TDE.BF 154a. Divarra, v. a., tr. «Ebrancher, émonder, tailler les arbres.»

    ●(1922) EOVD 16. mal é divarein ha taillein er gué. ●(1924) DIHU 162/190. divarein er hoed taill. ●(1930) DIHU 231/139. é tivarein koed. ●(1935) BREI 400/4b. o tivarra eur wezenn. ●(1962) EGRH I 66. divarrañ v., tr. « émonder, élaguer. »

    II. par ext.

    (1) Enlever les extrémités.

    ●(1909) BROU 227. (Eusa) Enlever les extrémités, tr. «Divarra ar bléo, ar baro…»

    (2) Ôter (ce qui forme le comble).

    ●(1932) BRTG 78. er hah e ia ar ur chudellad de zivârein er hoastel anehi. ●(1962) EGRH I 66. divarrañ v., tr. « enlever le trop plein. »

    III. sens fig. =

    ●(1942) DHKN 69. aveit divarein leuiné ou halon. ●(1942) DIHU 376/143. divarein é galon.

  • divarrañsañ
    divarrañsañ

    v. tr. d. Émonder.

    ●(1982) PBLS 92. (Langoned) divarrañsañ, tr. «élaguer les petites branches sur le tronc, ou les branches maîtresses d'un arbre.» ●247. divarrañsañ semble être le mélange de deux vb. de S-Servais synonymes divarrañ et dirañsañ.

  • divarregezh
    divarregezh

    f. Incompétence.

    ●(1931) ANDO 11. kavout abeg em divarregez.

  • divarrek
    divarrek

    adj. Incapable, infoutu.

    ●(1929) SVBV 62. gouezidi peurzu, divarrek, ar c'halz anezo, da ober eur c'hraf. ●(1936) IVGA 87. divarrek, peurliesa, pe zic'hoant, da lakaat o huñvre da zont da wir... ●(1960) PETO 87. Daouarn youd : Daouarn gourd, dinerz, divarrek da zerc'hel peg. ●(1968) BAHE 56/7. ur bagad bajaneien divarrek da uhelaat, divarrek da zeskiñ mann.

  • divarrennañ / divarrenniñ
    divarrennañ / divarrenniñ

    v. tr. d.

    (1) Enlever les barres.

    ●(1914) DFBP 76b. débarrer, tr. «Divarrenna.» ●(1977) PBDZ 768. (Douarnenez) divarrenniñ, tr. «enlever les barres.»

    (2) spécial. Ôter la bâcle, la barre de fermeture intérieure.

    ●(1659) SCger 40a. debarrer, tr. «diuarenna.»

    ●(1876) TDE.BF 154a. Divarrenna, v. a., tr. «Ouvrir, parlant d'une porte fermée avec une barre intérieure.»

    ●(1931) VALL 183a. Débarrer, tr. «divarrenna.»

  • divarrer
    divarrer

    m. –ion Émondeur.

    ●(1732) GReg 333a. Emondeur, celui qui émonde les arbres, tr. «divarrer. p. yen. Van[netois] divarrour. p. yon, yan.»

    ●(1939) RIBA 84. Peh mechér é hou hani ? Diskarour ? Divarour ? Fagotour ? Divrazour ? Heskennour ? Hanochour ? Kordennour ?...

  • divarret
    divarret

    adj. Bezañ evel ur wezenn divarret : voir gwezenn.

  • divarriñ
    divarriñ

    voir divarrañ

  • divarteze
    divarteze

    adv. Certain.

    ●(1931) VALL 106a. Certain, tr. «divarteze.»

  • divarv
    divarv

    adj. Imberbe.

    ●(1732) GReg 79b. Sans barbe, qui na point de barbe, tr. «divarv.» ●(1744) L'Arm 26a. Sans barbe, tr. «Divarhuë.»

    ●(1876) TDE.BF 154b. Divarv, divaro, adj., tr. «Imberbe.» ●(1878) EKG II 88. eun tammik ofiser bian, divarf.

    ●(1914) DFBP 173b. imberbe, tr. «Divaro.»

  • divarvañ
    divarvañ

    v. tr. d. Arracher la barbe.

    ●(1732) GReg 79b. Arracher la barbe à quelqu'un, tr. «Divarva ur re. pr. divarvet.»

    ●(1876) TDE.BF 154b. Divarva, v. a., tr. «Ebarber.»

  • divarveg
    divarveg

    m. Homme imberbe.

    ●(1732) GReg 79b. Sans barbe, qui na point de barbe, tr. «divarveq. pp. divarvegued, divarvéyen.»

  • divarvek
    divarvek

    adj. Imberbe.

    ●(1876) TDE.BF 154b. Divarvek, adj., tr. «Imberbe.»

  • divarvel
    divarvel

    adj. Immortel.

    ●(1909) BLYA 11. ma breiz-Izel, / A vo er bed-all divarvel. ●(1913) PRPR 106. e ober divarvel. ●(1919) BUBR 2/42. hag o deus gounezet eur vrud divarvel. ●(1911) BUAZperrot 590. an doueou divarvel. ●(1921) FHAB Du 304. eur wrizienn divarvel. ●(1924) FHAB Genver 3. evel ma oa arôk ar pec'hed, yac'h, gwerc'h divarvel. ●(1943) FHAB Mezheven 309. Dirak 'n Doue Roue, dinammer hon nammou, / A ro d'it diveni testeni divarvel.

  • divarvelezh
    divarvelezh

    f. Immortalité.

    ●(1920) MVRO 37/1b. kreden divarvelez an ene. ●(1924) FHAB Genver 3. ar yec'hed, an nerz, an divarvelez.

  • divarvet
    divarvet

    adj. Qui a perdu sa barbe.

    ●(1732) GReg 79b. Qui n'a point de barbe ; parce qu'il l'a perduë, tr. «Divarvet. tud divarvet.»

    ●(1924) ZAMA 205. hag e lipas eus an daou du e vourrou divarvet.

  • divarvrec'h
    divarvrec'h

    d. arvrec'h

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...