Devri

Recherche 'diveg...' : 12 mots trouvés

Page 1 : de diveg (1) à divegon (12) :
  • diveg
    diveg

    adj.

    (1) (Sabot) sans pointe.

    ●(18--) SBI ii 108. Unan dizeul, un all divec, tr. «L’un sans semelle, l’autre sans pointe.»

    (2) Sans pointe, sans bec.

    ●(1962) EGRH I 67. diveg a., tr. « sans pointe, sans bec. »

  • divegadur
    divegadur

    m. –ioù Taille (de haie).

    ●(1732) GReg 928b. Tonture des bouïs, tr. «divegadur.»

  • divegal
    divegal

    v. intr. Roter.

    ●(1942) VALLsup 152b. Roter, tr. «divegal (L. ar Floc'h).»

  • divegamant
    divegamant

    m. Entretien, propos, pourparlers.

    ●(1968) LIMO 26 octobre. Rérall euè e vo reit en tu dehè d'obèr un divegemant benag [ér radio]. ●Divegemant, tr. «entretien, propos.» ●(1974) YABA 02.03. A gement-sé, Yann nen des ket groeit divegemant erbet d'ein. ●27.04. Divegemant e zo laket étré en deu Aotrou. ●YABAlevr 243. Divegamant m. pourparler, entretien, explication ; Bout a zo divegamant etreze : il y a des pourparlers entre eux, ils se sont entretenus. ●(1974) YABA 06.07. aveit kavout divegemant get er hansort Visant.

  • divegañ / divegiñ
    divegañ / divegiñ

    v. tr. d.

    (1) Écimer, étêter.

    ●(1732) GReg 48b. Decouronner un arbre, en ôter la cime, tr. «Divega ur vezen.»

    ●(1857) CBF 113. Divegit ar wezen-ze, tr. «Coupez la tête de cette arbre.» ●(1877) EKG I 55. An avel a c'houeze ken na zivege ar guez dre ma'z ea.

    ●(1962) EGRH I 67. divegañ v., tr. « ôter le sommet. »

    ►absol.

    ●(1922) BUBR 13/10. tad ha mab gant ar chelp hag an hach / A ziskour, a ziveg, a zivrank, a zivach.

    (2) Épointer.

    ●(1744) L'Arm 139a. Epointer, tr. «Diveêguein ur beennhuêc bénac.»

    ●(1931) VALL 572a. Enlever la pointe à, tr. «divega.» ●(1939) MGGD 60-61. divega gar ar bluenn gant e gontell. ●(1962) EGRH I 67. divegañ v., tr. « ôter la pointe. » ●(1982) PPBA 92. (Argol) divega, tr. «enlever la pointe.»

    (3) Défaire (le haut d'une meule).

    ●(1942) HERV 54. krapet evel eur marmouz da zivega ar bern bras.

    (4) Aplanir.

    ●(1905) IVLD 237. abalamour ma oa red divega ar roc'h evit gellout diazeza ann iliz.

    (5) Décapiter (une église, etc.).

    ●(1883) MIL 149. Tour Lambaol (...) diveget diou pe deir guech gant ar gurun.

    (6) Tondre (haie, etc.).

    ●(1732) GReg 928a. Tondre des buissons, des bouïs de jardin, tr. «Divega. pr. diveguet.»

    (7) Ôter le bec.

    ●(1962) EGRH I 67. divegañ v., tr. « ôter le bec. »

  • divegañs
    divegañs

    f. Mépris.

    ●(1929) RECe xxxxvi 153. une forme de la Haute-Cornouaille (Le Faouët, Morbihan) : devegans (devegãs), mépris. ●(1931) VALL 461b. Mépris, tr. «devegañs h[aute] C[ornouaille] (Rev. Celt Vol. 46, p. 153) f.» ●(1942) VALLsup 115a. Devegañs manifestation de mépris, affront, donné comme de h[aute] C[ornouaille] (Le Faouët), «Rev. Celt.», serait mieux divegañs.

  • diveget .1
    diveget .1

    adj. Épointé.

    ●(1732) GReg 932b. Tournoi, ancien exercice de Cavaliers bien montez lestement parez & armez de lances, tr. «Stourmérez gand al lançzou diveguet.»

    ●(1838-1866) PRO.tj 179. E lostic coant / (…) Voa diveguet.

  • diveget .2
    diveget .2

    adj. Exprimé.

    ●(1933) ALBR 23. penôs e oa hi eur plac'h atout hag a lavare e begement da bep hini diveget mat.

  • divegiñ .1
    divegiñ .1

    v.

    (1) V. intr. =

    ●(1936) DIHU 295/6. Bourus e vè cheleuet doh en duchentil-sé, meur a ùéh, dreistol a pe ziveg tud fin èl Mazé.

    (2) V. tr. d. Prononcer, dire.

    ●(1895) FOV 250. Divég en orémus ag ur pen bet en al, tr. «prononcer la formule d'un bout à l'autre.»

    ●(1934) MAAZ 51. ne hel ket divegein rah er chongeu e saù d'é spered. ●(1935) DIHU 283/206. En ur dremén étalonn é tiveg, get trouz ur fust e vér é houlé : «On les aura, fourrier !» ●(1942) DHKN 251. hep divégein ur gir.

    ►[au narrat. indir.]

    ●(1942) DIHU 377/156. Malloh ru arnoh ! anstu, e zivègé er iondr.

  • divegiñ .2
    divegiñ .2

    voir divegañ

  • diveglemmañ
    diveglemmañ

    v. tr. d. Épointer.

    ●(c.1718) CHal.ms i. espointer, tr. «torrein er bec, moussein, diueclemein venat de beclem qui signifie pointe.»

  • divegon
    divegon

    adj.

    (1) (en plt d'un organisme vivant) Qui a peu d'énergie vitale.

    ●(1935) DIHU 293/267. arnehon ur bodad man benak, divegon, keijet get ur geoten hesk e vehé laret trohet en un tam parlak merglet.

    (2) sens fig. (en plt d'un travail) = (?) De peu d'envergure, de courte haleine (?).

    ●(1937) DIHU 314/308-309. Mâl é d'er skrivagnerion a Vreih dileskel en troidigeheu hag el labourieu divegon, ha diskoein é hellant, ind eùé neijal get ou diùaskel ou unan.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...