Devri

Recherche '"divegañ"...' : 2 mots trouvés

Page 1 : de divegan-divegin (1) à divegans (2) :
  • divegañ / divegiñ
    divegañ / divegiñ

    v. tr. d.

    (1) Écimer, étêter.

    ●(1732) GReg 48b. Decouronner un arbre, en ôter la cime, tr. «Divega ur vezen.»

    ●(1857) CBF 113. Divegit ar wezen-ze, tr. «Coupez la tête de cette arbre.» ●(1877) EKG I 55. An avel a c'houeze ken na zivege ar guez dre ma'z ea.

    ●(1962) EGRH I 67. divegañ v., tr. « ôter le sommet. »

    ►absol.

    ●(1922) BUBR 13/10. tad ha mab gant ar chelp hag an hach / A ziskour, a ziveg, a zivrank, a zivach.

    (2) Épointer.

    ●(1744) L'Arm 139a. Epointer, tr. «Diveêguein ur beennhuêc bénac.»

    ●(1931) VALL 572a. Enlever la pointe à, tr. «divega.» ●(1939) MGGD 60-61. divega gar ar bluenn gant e gontell. ●(1962) EGRH I 67. divegañ v., tr. « ôter la pointe. » ●(1982) PPBA 92. (Argol) divega, tr. «enlever la pointe.»

    (3) Défaire (le haut d'une meule).

    ●(1942) HERV 54. krapet evel eur marmouz da zivega ar bern bras.

    (4) Aplanir.

    ●(1905) IVLD 237. abalamour ma oa red divega ar roc'h evit gellout diazeza ann iliz.

    (5) Décapiter (une église, etc.).

    ●(1883) MIL 149. Tour Lambaol (...) diveget diou pe deir guech gant ar gurun.

    (6) Tondre (haie, etc.).

    ●(1732) GReg 928a. Tondre des buissons, des bouïs de jardin, tr. «Divega. pr. diveguet.»

    (7) Ôter le bec.

    ●(1962) EGRH I 67. divegañ v., tr. « ôter le bec. »

  • divegañs
    divegañs

    f. Mépris.

    ●(1929) RECe xxxxvi 153. une forme de la Haute-Cornouaille (Le Faouët, Morbihan) : devegans (devegãs), mépris. ●(1931) VALL 461b. Mépris, tr. «devegañs h[aute] C[ornouaille] (Rev. Celt Vol. 46, p. 153) f.» ●(1942) VALLsup 115a. Devegañs manifestation de mépris, affront, donné comme de h[aute] C[ornouaille] (Le Faouët), «Rev. Celt.», serait mieux divegañs.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...