Devri

Recherche 'diven...' : 10 mots trouvés

Page 1 : de diven (1) à diventur (10) :
  • diven
    diven

    adj. Non taillé.

    ●(1923) SKET I 143. beziou graet a vein bras diven.

  • diveni
    diveni

    adj. Sans faire de façons.

    ●(1943) FHAB Mezheven 309. Dirak 'n Doue Roue, dinammer hon nammou, / A ro d'it diveni testeni divarvel. (...) diveni : hep geizou, hep ardou.

  • divenn .1
    divenn .1

    adj. Sans volonté.

    ●(1941) SAV 19/31. roue divenn ha lezober. ●(1957) BRUD 2/37. Hirvoudi a rae, mantret ha divenn, hag eur pouez ankeniuz a waske he halon. ●(1958) BRUD 3/105. Divenn : Heb youl. ●(1977) LLMM 181/115. Bremañ her c'havan divenn da enebiñ outi.

  • divenn / divennañ .2
    divenn / divennañ .2

    v. tr. d.

    (1) Demander, mander.

    ●(c.1500) Cb [mennat]. Jnde competo / is. g. competer / conuenir. b. diuennaff. ●(1530) J p. 229a. Leueret huy me ouz dimenn / Pe da penn ezouf quemennet, tr. «veuillez m'apprendre, je vous le demande, pourquoi vous m'avez adressé un message.» ●(1557) B I 653. An dra man crenn a diuennaff, tr. «Voici ce que je vous demande.» ●(1580) G 497. reyt dezy quelen en lem poz dymennaf, tr. «donnez-lui instruction sérieusement, quand je vous en conjure.»

    (2) Commander.

    ●(1580) G 123. dre ma dymennet, tr. «comme vous le commandez.»

    (3) Mander.

    ●(1575) M 475-476. mar meru en vn pechet / Hep ober Pynigenn, na he bout diuennet, tr. «s'il meurt avec un péché, / Sans faire pénitence, et qu'il soit mandé (là-haut).» ●509. pan düy daz dyuenn, tr. «quand il viendra à te mander.»

  • divennañ
    divennañ

    voir divenn .2

  • divennerezh
    divennerezh

    m. Aboulie.

    ●(1931) VALL 3b. Aboulie, tr. «divennerez m.»

  • divennig
    divennig

    adj. Qui n'a pas été bénit.

    ●(1872) ROU 60. Divinnig, tr. «non béni, profane.»

  • divennigañ
    divennigañ

    v. tr. d. Profaner.

    ●(1934) BRUS 77. Profaner (un lieu saint), tr. «divénegein.»

  • divent
    divent

    adj.

    (1) Énorme, immense.

    ●(1860) BAL 58b. paleziou hag ilizou divent. ●(1876) TDE.BF 155a. Diveñt, adj., tr. «Démesuré, immense.» ●(1889) ISV 11. ar bolojou divent-ze.

    ●(1919) FHAB Here 112. Nag er moriou divent nag e kleuz ar steriou. ●(1921) PGAZ 5. kerreg huel ha divent o skora an enezen. ●(1963) LLMM 99/264. met nec’het bras gant o heuzoù hag o c’hentroù divent e seblante ur strollad archerien pilpasañ.

    (2) Divent a : une grande quantité de.

    ●(1867) BUE 141. Divend a dud e oa enn-hi.

    (3) Un niver divent a : un grand nombre de.

    ●(1911) BUAZperrot 87. eun niver divent a zoueou. ●226. eun niver divent a bec'herien.

    (4) (en plt de qqc. d'abstrait) Immense.

    ●(1912) MMKE xvii. karante divent ar Zalver. ●(1921) FHAB Even 147. Eur vad divent a rafec'h d'in ! ●(1935) SARO 29. ar vad divent a reas sant Ronan da Voleniz. ●(1936) PRBD 53. Ar c'heuz, ive, a rank beza divent, heb muzul.

    (5) Illimité.

    ●(1926) FHAB Genver 24. ne lakin ket a vec'hiou re vras d'it, rak nerz eul loen n'eo ket divent.

    II. Adv. intens. Énormément.

    ●(1867) FHB 127/179a. Ar guez-ze a so teo divent. ●(1889) ISV 344. eun doare prenved bras divent.

    ●(1929) FHAB C'hwevrer 54. Al loened bras divent.

  • diventur
    diventur

    adj. D'une manière brutale.

    ●(1835) COS 358. Int el laca itré deourn soudardet barbar, péré en dihusque én ur fæçon diventur.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...