Devri

Recherche 'divergont...' : 6 mots trouvés

Page 1 : de divergont-1 (1) à divergontiz (6) :
  • divergont .1
    divergont .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqn)

    (1) Dévergondé.

    (1659) SCger 48b. effronté, tr. «diuergont.» ●69b. insolent, tr. «divergont.» ●(1732) GReg 283a. Devergondé, ée, tr. «Divergondd.» ●(1744) L'Arm 21a. Audacieux, tr. «Divergontt

    (1838) CGK 14. O velt eur pez quen divergont. ●(1847) BDJ 171. Mitiçzien a zo hamzend, rendaëlus divergond. ●(1883) IMP 9. Gant eun ear avelet, otus a divergont. ●(1893) IAI 37. sulvuy ma vezet divergount. ●(1896) HIS 92. er grolleréz divergoñt.

    (1908) FHAB Mae 139. Ar ganfarted diskurpul ha divergont-se.

    (2) Déhonté, éhonté.

    (1659) SCger 41b. dehonté, tr. «diuergont.» ●144b. diuergont, tr. «impudent.»

    B.

    (1) Impudique (?).

    (1936) PRBD 111. ar c’hoantegeziou divergont hon defe dalc’het en hor c’halon.

    (2) (Mer) déchaînée.

    (17--) ST 94. aoun am euz n’hor bezo / Mor divergont en-berr, tr. «je crains que nous n’ayons bientôt mauvaise mer.»

    II. Adv. Effrontément.

    (17--) TE 10. ean e rescondas divergond.

    (1871) KTB.ms 15 p 61. Komzet out-han divergont zoken.

    (1932) BSTR 183. An hini a c’houlenne c’hoari a respontas divergont. ●(1963) LLMM 99/268. Tapet gant e zorn er sac’h, e oa bet Arequipa gaezh tanfoeltret e-maez an arme dre ma laere re zivergont arc’hant ar gouarnamant.

  • divergont .2
    divergont .2

    m. Homme dévergondé, éhonté.

    (1856) VNA 194. un insolent qui m'a insulté, tr. «un devergond péhani en dès m'insultet.» ●(1871) CST 29. Petra a zellid an divergont-mañ ?

    (1911) BUAZperrot 307. an divergont-ze. ●(1934) PONT 140. eun divergont, ar falla den a zo bet morse. ●(1945) DWCZ 44. eun divergont hep feiz na reiz.

  • divergontadell
    divergontadell

    f. –ezed Femme effrontée.

    (1744) L'Arm 21a. Audacieuse, tr. «Divergondadell.. lézétt. f.»

  • divergontaj
    divergontaj

    m. Insolence.

    (c.1718) CHal.ms ii. Insolence, tr. «diuergondag' diuergontis, diuehtet, Insolanç.»

  • divergontiñ
    divergontiñ

    v. tr. i.

    (1) Divergontiñ ouzh ub. =

    (1744) L'Arm 203a. Insulter, tr. «Divergondein doh unan-bénac.»

    (1909) FHAB Gwengolo 278. ma teuont da zivergonti ouzoc'h.

    (2) =

    (1744) L'Arm 19b. Attenter, tr. «Divergondein éneip.»

  • divergontiz
    divergontiz

    f.

    (1) Effronterie, insolence.

    (1659) SCger 48b. effronterie, tr. «diuergontis.» ●(c.1718) CHal.ms ii. Insolence, tr. «diuergondag' diuergontis, diuehtet, Insolanç.»

    (1856) GRD 286. dégass en divergontis, er chican, en dissantion.

    (1912) BUEV 35. mui a zivergondiz eit a zevosion. ●(1962) EGRH I 67. divergontiz f., tr. « effronterie, impudence. »

    (2) Acte d'effronterie.

    (1744) L'Arm 19b. Attentat, entreprise hardie, tr. «Divergontisse. f.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...