Devri

Recherche '"divigiñ"...' : 1 mots trouvés

Page 1 : de divigin (1) à divigin (1) :
  • divigiñ
    divigiñ

    v. cf. diviañ

    I. V. intr.

    (1) Dépérir.

    ●(c.1718) CHal.ms i. Voila un arbre qui deperit, tr. «dihuïguein ara er c'huen man.» ●le grain deperit, tr. «tesquein, diannein, goannat goahat, fallat, disterat, dehuiguein ara en et.» ●(c.1718) CHal.ms iii. Les batiments qu'on n'occupe point deperissent, tr. «dehuiguein ara un ti abé ne chomm' deen abarh.» ●Voila des arbres qui sont sur leur retour, tr. «dehuiguein ara, disterat ara er guée se.»

    ●(1904) DBFV 54b. dihuigein, dihuigiein, dehuigein, v. n., tr. «dépérir, s'épuiser.» ●(1907) VBFV.bf 15b. dihuigein, dihuiein, v. n., tr. «n'en plus pouvoir, succomber.» ●(1908) AVES 47. Mar ou hasan d'er gér, ar iun, é tihuigeint ar en hent.

    (2) Décliner, déchoir.

    ●(1904) DBFV 54b. dihuigein, dihuigiein, dehuigein, v. n., tr. «décliner, déchoir.»

    (3) Perdre haleine, être essoufflé.

    ●(1904) DBFV 54b. dihuigein, dihuigiein, dehuigein, v. n., tr. «perdre haleine.» ●(1907) VBFV.fb 38b. essouflé (être), tr. «dihuigein.»

    II. V. pron. réfl. En em zivigiñ : s'épuiser.

    ●(1790) MG 274. ne fal quet dehi ma hum zihuigueint, ha ma hum laheint. ●416. hum zihuiguein e rér é coroll.

    ●(1856) GRD 110. Hum zihuiguein e hrér doh ou dastum.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...