Devri

Recherche 'diwisk...' : 8 mots trouvés

Page 1 : de diwisk-1 (1) à diwiskin (8) :
  • diwisk .1
    diwisk .1

    adj.

    I. (en plt de qqn)

    (1) Sans habits, nu.

    (1732) GReg 274b. Deshabillé, non habillé, tr. «Divisq. Van[netois] diusq.» ●663b. Me a yoa divisq. ●(1857) HTB 116. en eur stad digempenn, diwisk ha hudur.

    (18--) SAQ I 314. ar vugaligou divisk ha divara !

    (1904) DBFV 54b. dihusk, dihuisk, diùisk, diusk, adj., tr. «déshabillé, sans habits.» ●(1920) AMJV 63. Daou pe dri euz an dud-sot-se a iea hag a deue divisk dre an ti.

    (2) Diwisk-kaer : dans le plus simple appareil.

    (1907) BSPD I 275. Er gouarnour e hras ou has ar el len, épad en noz, dihusk kaer, hag ou lezel de verùel get en aneouid.

    II. par ext.

    (1) Dépouillé.

    (1859) MMN 46. Hoc'h Iliz parrez a zo paour ha divisk. ●(1879) MGZ 250. pegen divisk ha digempen e c'helfe beza al leac'h-ze.

    (1920) FHAB Mezheven 362. an ôteriou diwisk. ●(1924) FHAB Kerzu 467. ar girsier a oa sec'h ha diwisk.

    (2) Nu, sans arbre.

    (1909) NOAR 71. er c'horn-ze eus ar vro (…) ken diwisk, ken dispak.

    III. (blason populaire) Tud diwisk Plougastell.

    (1995) PLTZ 111. Plougastelliz / tud divisk / tokou kolo / rêriou briz ! (Klevet er Forest-Landerne).

    (2003) TRMOR 46. Plougastelliz / Tud diwisk / Tokoù kolo / Revrioù brizh.

  • diwisk .2
    diwisk .2

    m. – Dépouille.

    (1866) LZBt Gouere 149. evit kaout diwisko (depouillo) ar merzer. ●(1867) BUE 134. Iliz vraz Landreger a c'houlennaz ann diwisko zantel-ze. ●(1874) POG 175. He ziwisk a zo lodennet.

  • diwisk-tog
    diwisk-tog

    m. Action de se découvrir par politesse.

    (1867) FHB 135/242a. ep ober an distera divisc tog. ●(1870) FHB 263/9b. goude beza great he zivisk tog. ●(1889) ISV 450a. Ar C'hannad, goude he zivisc-tog / A goms outho gant he vouez rog.

  • diwiskadur
    diwiskadur

    m. Dépouillage, dépouillement.

    (1904) DBFV 54b. dihuskadur, m., tr. «action de dépouiller ou de se dépouiller.»

  • diwiskañ / diwiskiñ
    diwiskañ / diwiskiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    A.

    (1) Diwiskañ e zilhad (digant ub.) : ôter ses vêtements (à qqn).

    (1575) M 2435-2438. Homan en guisquamant (…) / nep heny : ne guell (…) / Nep guis he diuisquaff, tr. «C'est le vêtement (…) / Jamais nul ne peut (…) / D'aucune façon le dépouiller.» ●(1612) Cnf 80b. ha goudé maz diuisquet an mantel.

    (1659) SCger 41b. deshabiller, tr. «diuisca.» ●(1792) CAg 77. Ur rum guet divergondiss / E-zehuesque ten-de-denn / É zillad. ●(17--) TE 161. ean e ziusquas é zillad caër hag é armage, eit ou gusquein dehou.

    (1838-1866) PRO.tj 189. Divisq da vraguezen. ●(1856) VNA 215. Déchaussez-moi, déshabillez-moi, tr. «Dihusquet me botteu ; dihusquet men dillad.» ●(1869) HTC 250. Neuze ar zoudardet a ziviskas he zillad diganthan. ●(1861) BSJ 211. Ean (…) e zihusquas lod ag é zillad.

    (2) Diwiskañ ub. : dépouiller qqn.

    (1499) Ca 67b. Diuisquaff. g. despoiller. ●(c.1500) Cb 65b. Disaesizaff pe diguischaff. ga. dessaisir / ou desuetir. ●(1576) Cath p. 16. an tirant carguet a furor agourchemenas ez vihe diuisquet ha gand scourgezou fouetet, tr. «le tyrant plein de fureur ordonna qu'elle fût dépouillée de ses vêtements et fouéttée de verges.»

    (1659) SCger 42b. depouiller, tr. «diuisca.» ●146b. diuisqua, tr. «dépouiller.» ●(1732) GReg 269b. Depouiller, ôter les habits à quelqu'un, tr. «Divisqa ur re-bennac. pr. divisqet

    (1896) HIS 139. Er soudarded er has enta geté, en dihusk. ●(18--) SBI II 122. diwiski ma mamm en noaz, tr. «déshabiller ma mère toute nue.»

    (3) Diwiskañ ub. a : dévêtir qqn de.

    (1854) PSA I 320. ind en dihusq ag é zillad. ●(1854) PSA II 13-14. a pe oé arrihue Jesus ar lein er manné Calvar, en en dihusquér ag é zillad.

    (4) Ôter (ses chaussures, son chapeau, etc.).

    (1790) MG 38. ne brezai quet diusq é doq d'en dud izelleq.

    (1857) HTB 59. diwiska he votou. ●(1857) CBF 25. Diwiskit ho potou. ●(1867) FHB 135/242a. an dud-ze (...) a zivisc deoc'h ho zog ker brao ha tra. ●(1877) EKG I 232. Ar persoun (…) a ziviskaz he zillad oferenna.

    (1911) BUAZperrot 678. diwiska a reas e voutou. ●(1949) ENRO 294. Distagit hi ! eme E Veurded an Ijinour Lemel-Eneoù, o tiwiskañ e vaskl.

    (5) Loc. verb. Gwiskañ-diwiskañ : passer son temps à se changer.

    (1977) PBDZ 784. (Douarnenez) gwiskiñ-diwiskiñ, tr. «passe son temps à se déshabiller.»

    B. par ext. (religion) Diwiskañ an aoter : dépouiller l'autel.

    (1904) KANNgwital 17/134. Neuze e vez divisket ann aoter vraz. ●(1914) FHAB Gouere 202. araok an oferen-bred e oue divisket an Aoter vras.

    C. sens fig. =

    (1576) Gk II 123. E sicour da diguisquafu an ignorancz.

    II. V. intr.

    (1) Se dévêtir, se déshabiller.

    (1766) MM 380. abarz commanç e tivisqué, tr. «Avant de commencer il se dévêtait.»

    (1905) BOBL 24 juin 40/1c. Corret a lammaz er mor, hep diwiska.

    (2) sens fig. (en plt des arbres) Perdre ses feuilles.

    (1872) ROU 80b. Les arbres vont se dépouiller, tr. Ar gvez a zivisco dizale.»

    III. V. pron. réfl. En em ziwiskañ : se déshabiller.

    (1633) Nom 135a. Apodyterium, spoliarium : le lieu où on laisse les habillements, quand on se veut deuestir, chambre aux habillements : an læch ma lesser an habillamantou, pa fell en em diuisquaff, cambr an guiscamantou.

    (1732) GReg 275a. Se déshabiller, tr. «Hem divisqa. Van[netois] him diusqeiñ

    (1856) VNA 93. Déshanillez-vous et mettez-vous au lit, tr. «Hum zishusquet ha quêrhet én hou culé.»

    (1936) PRBD 93. Dirazan, kouls lavaret bep tro, e rankit en em ziviska.

  • diwisker
    diwisker

    m. –ion Celui qui déshabille les autres.

    (1499) Ca 67b. Diuisquer. g. despoilleur.

  • diwisket
    diwisket

    adj. Déshabillé.

    (14--) Jer.ms 250. Dyvysquet noaz hennoaz quezyen, tr. «Dévêtus, nus, ce soir, captifs.» ●(1499) Ca 67b. Diuisquet. g. despoillez.

    (1732) GReg 274b. Deshabillé, ée, tr. «Divisqet. Van[netois] diusqet

  • diwiskiñ
    diwiskiñ

    voir diwiskañ

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...