Recherche 'diwisk...' : 8 mots trouvés
Page 1 : de diwisk-1 (1) à diwiskin (8) :- diwisk .1diwisk .1
adj.
I. (en plt de qqn)
(1) Sans habits, nu.
●(1732) GReg 274b. Deshabillé, non habillé, tr. «Divisq. Van[netois] diusq.» ●663b. Me a yoa divisq. ●(1857) HTB 116. en eur stad digempenn, diwisk ha hudur.
●(18--) SAQ I 314. ar vugaligou divisk ha divara !
●(1904) DBFV 54b. dihusk, dihuisk, diùisk, diusk, adj., tr. «déshabillé, sans habits.» ●(1920) AMJV 63. Daou pe dri euz an dud-sot-se a iea hag a deue divisk dre an ti.
(2) Diwisk-kaer : dans le plus simple appareil.
●(1907) BSPD I 275. Er gouarnour e hras ou has ar el len, épad en noz, dihusk kaer, hag ou lezel de verùel get en aneouid.
II. par ext.
(1) Dépouillé.
●(1859) MMN 46. Hoc'h Iliz parrez a zo paour ha divisk. ●(1879) MGZ 250. pegen divisk ha digempen e c'helfe beza al leac'h-ze.
●(1920) FHAB Mezheven 362. an ôteriou diwisk. ●(1924) FHAB Kerzu 467. ar girsier a oa sec'h ha diwisk.
(2) Nu, sans arbre.
●(1909) NOAR 71. er c'horn-ze eus ar vro (…) ken diwisk, ken dispak.
III. (blason populaire) Tud diwisk Plougastell.
●(1995) PLTZ 111. Plougastelliz / tud divisk / tokou kolo / rêriou briz ! (Klevet er Forest-Landerne).
●(2003) TRMOR 46. Plougastelliz / Tud diwisk / Tokoù kolo / Revrioù brizh.
- diwisk .2
- diwisk-tog
- diwiskadurdiwiskadur
m. Dépouillage, dépouillement.
●(1904) DBFV 54b. dihuskadur, m., tr. «action de dépouiller ou de se dépouiller.»
- diwiskañ / diwiskiñdiwiskañ / diwiskiñ
v.
I. V. tr. d.
A.
(1) Diwiskañ e zilhad (digant ub.) : ôter ses vêtements (à qqn).
●(1575) M 2435-2438. Homan en guisquamant (…) / nep heny : ne guell (…) / Nep guis he diuisquaff, tr. «C'est le vêtement (…) / Jamais nul ne peut (…) / D'aucune façon le dépouiller.» ●(1612) Cnf 80b. ha goudé maz diuisquet an mantel.
●(1659) SCger 41b. deshabiller, tr. «diuisca.» ●(1792) CAg 77. Ur rum guet divergondiss / E-zehuesque ten-de-denn / É zillad. ●(17--) TE 161. ean e ziusquas é zillad caër hag é armage, eit ou gusquein dehou.
●(1838-1866) PRO.tj 189. Divisq da vraguezen. ●(1856) VNA 215. Déchaussez-moi, déshabillez-moi, tr. «Dihusquet me botteu ; dihusquet men dillad.» ●(1869) HTC 250. Neuze ar zoudardet a ziviskas he zillad diganthan. ●(1861) BSJ 211. Ean (…) e zihusquas lod ag é zillad.
(2) Diwiskañ ub. : dépouiller qqn.
●(1499) Ca 67b. Diuisquaff. g. despoiller. ●(c.1500) Cb 65b. Disaesizaff pe diguischaff. ga. dessaisir / ou desuetir. ●(1576) Cath p. 16. an tirant carguet a furor agourchemenas ez vihe diuisquet ha gand scourgezou fouetet, tr. «le tyrant plein de fureur ordonna qu'elle fût dépouillée de ses vêtements et fouéttée de verges.»
●(1659) SCger 42b. depouiller, tr. «diuisca.» ●146b. diuisqua, tr. «dépouiller.» ●(1732) GReg 269b. Depouiller, ôter les habits à quelqu'un, tr. «Divisqa ur re-bennac. pr. divisqet.»
●(1896) HIS 139. Er soudarded er has enta geté, en dihusk. ●(18--) SBI II 122. diwiski ma mamm en noaz, tr. «déshabiller ma mère toute nue.»
(3) Diwiskañ ub. a : dévêtir qqn de.
●(1854) PSA I 320. ind en dihusq ag é zillad. ●(1854) PSA II 13-14. a pe oé arrihue Jesus ar lein er manné Calvar, en en dihusquér ag é zillad.
(4) Ôter (ses chaussures, son chapeau, etc.).
●(1790) MG 38. ne brezai quet diusq é doq d'en dud izelleq.
●(1857) HTB 59. diwiska he votou. ●(1857) CBF 25. Diwiskit ho potou. ●(1867) FHB 135/242a. an dud-ze (...) a zivisc deoc'h ho zog ker brao ha tra. ●(1877) EKG I 232. Ar persoun (…) a ziviskaz he zillad oferenna.
●(1911) BUAZperrot 678. diwiska a reas e voutou. ●(1949) ENRO 294. Distagit hi ! eme E Veurded an Ijinour Lemel-Eneoù, o tiwiskañ e vaskl.
(5) Loc. verb. Gwiskañ-diwiskañ : passer son temps à se changer.
●(1977) PBDZ 784. (Douarnenez) gwiskiñ-diwiskiñ, tr. «passe son temps à se déshabiller.»
B. par ext. (religion) Diwiskañ an aoter : dépouiller l'autel.
●(1904) KANNgwital 17/134. Neuze e vez divisket ann aoter vraz. ●(1914) FHAB Gouere 202. araok an oferen-bred e oue divisket an Aoter vras.
C. sens fig. =
●(1576) Gk II 123. E sicour da diguisquafu an ignorancz.
II. V. intr.
(1) Se dévêtir, se déshabiller.
●(1766) MM 380. abarz commanç e tivisqué, tr. «Avant de commencer il se dévêtait.»
●(1905) BOBL 24 juin 40/1c. Corret a lammaz er mor, hep diwiska.
(2) sens fig. (en plt des arbres) Perdre ses feuilles.
●(1872) ROU 80b. Les arbres vont se dépouiller, tr. Ar gvez a zivisco dizale.»
III. V. pron. réfl. En em ziwiskañ : se déshabiller.
●(1633) Nom 135a. Apodyterium, spoliarium : le lieu où on laisse les habillements, quand on se veut deuestir, chambre aux habillements : an læch ma lesser an habillamantou, pa fell en em diuisquaff, cambr an guiscamantou.
●(1732) GReg 275a. Se déshabiller, tr. «Hem divisqa. Van[netois] him diusqeiñ.»
●(1856) VNA 93. Déshanillez-vous et mettez-vous au lit, tr. «Hum zishusquet ha quêrhet én hou culé.»
●(1936) PRBD 93. Dirazan, kouls lavaret bep tro, e rankit en em ziviska.
- diwisker
- diwisket
- diwiskiñdiwiskiñ
voir diwiskañ