Devri

Recherche 'dizenor...' : 5 mots trouvés

Page 1 : de dizenor (1) à dizenorus (5) :
  • dizenor
    dizenor

    m. Déshonneur.

    (14--) N 1424. Nedeo disenor dam orin, tr. «Ce n'est pas un déshonneur pour ma race.» ●(1499) Ca 64b. Disenor. g. deshonneur. ●(1612) Cnf 75b. na permettet bizuiquen ez grahen nep tra è disenor d'an hanu santel eves à Christen.

    (1659) SCger 68a. ignominie, tr. «disenor.» ●86a. opprobre, tr. «disenor.» ●143b. disenor, tr. «deshonneur.» ●(1710) IN I 38. dan disprigeanç, dan disenor. ●(1732) GReg 275a. Deshonneur, tr. «Disenor

    (1856) VNA 172. c'est un grand déshonneur, tr. «un disinour bras-é.»

    (1915) MMED 98. eur strinkad benag euz dishenor ar gerent. ●(1921) GRSA 249. hep dizinour aveidomp. ●(1941) DIHU 356/214. é redek get jourdoul ar hent er revin, en dizinour hag er marù.

  • dizenorapl
    dizenorapl

    adj. Déshonorant.

    (1710) IN I 184. etre an adversiteou ha controliezou pere a souffromp, ez eus darn hac a so dismegus ha disenorabl.

    (1934) BRUS 116. Déhonorant, tr. «dizinourapl

  • dizenoret
    dizenoret

    adj.

    (1) Déshonoré.

    (17--) TE 145. Haval vehai é hoai disinourét en Arh santel é couéh itré deourn er Philistinèt.

    (18--) SAQ II 104. Petra eo eur vuez dizenoret.

    (2) (en plt d'unne femme) Déshonorée.

    (1824) BAM 298. Ur plac'h disenoret.

  • dizenoriñ
    dizenoriñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Déshonorer.

    (1659) SCger 143b. disenori, tr. «deshonorer.» ●(1710) IN I 43. ec'his ur c'hreg pehini e deffe (…) disenoret he friedelez gant peb seurt crimou abominabl. ●173. ar squiant a zeu da zizenori un den andal ma quemer vanite. ●(1732) GReg 275b. Deshonnorer, faire, ou causer, du deshonneur, tr. «Disenori. pr. disenoret.» ●Cet homme deshonnore l'Eglise, tr. «an dèn hont a zisenor an Ilis.»

    (1849) LLB 1938. N'ou dizinouret ket dré zirolemanteu. ●(1868) KMM 15. disenori ano Mam Doue.

    (2) spécial. Déshonorer (une femme).

    (1732) GReg 275b. Deshonnorer une fille, tr. «Disenori ur verc'h. Van[netois] disinoureiñ ur verh.» ●(17--) EN 1853. (ar) groaige eteus disinored, tr. «les femmes tu les as déshonnorées.»

    (1867) FHB 130/203b. plac'het iaouanc casset da diez fall o sonjal ho dishenori.

    (3) Dénigrer.

    (1659) SCger 42a. denigrer, tr. «disenori

    II. V. pron. réfl. En em zizenoriñ : se déshonorer.

    (1790) MG 34. hui e hum zizinour. ●(17--) VO 21. É hét de hum zizinourein, e lar lod.

    (1869) SAG 83. en em zizenori a reot oc'h ober ar pez a ra an haillouned.

  • dizenorus
    dizenorus

    adj. Déshonorable.

    (1732) GReg 275b. Déshonorable, non honorable, tr. «Disenorus

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...