Recherche '"dizenoriñ"...' : 1 mots trouvés

Page 1 : de dizenorin (1) à dizenorin (1) :

• dizenoriñ
  dizenoriñ

  v.

  I. V. tr. d.

  (1) Déshonorer.

  ●(1659) SCger 143b. disenori, tr. «deshonorer.» ●(1710) IN I 43. ec'his ur c'hreg pehini e deffe (…) disenoret he friedelez gant peb seurt crimou abominabl. ●173. ar squiant a zeu da zizenori un den andal ma quemer vanite. ●(1732) GReg 275b. Deshonnorer, faire, ou causer, du deshonneur, tr. «Disenori. pr. disenoret.» ●Cet homme deshonnore l'Eglise, tr. «an dèn hont a zisenor an Ilis.»

  ●(1849) LLB 1938. N'ou dizinouret ket dré zirolemanteu. ●(1868) KMM 15. disenori ano Mam Doue.

  (2) spécial. Déshonorer (une femme).

  ●(1732) GReg 275b. Deshonnorer une fille, tr. «Disenori ur verc'h. Van[netois] disinoureiñ ur verh.» ●(17--) EN 1853. (ar) groaige eteus disinored, tr. «les femmes tu les as déshonnorées.»

  ●(1867) FHB 130/203b. plac'het iaouanc casset da diez fall o sonjal ho dishenori.

  (3) Dénigrer.

  ●(1659) SCger 42a. denigrer, tr. «disenori.»

  II. V. pron. réfl. En em zizenoriñ : se déshonorer.

  ●(1790) MG 34. hui e hum zizinour. ●(17--) VO 21. É hét de hum zizinourein, e lar lod.

  ●(1869) SAG 83. en em zizenori a reot oc'h ober ar pez a ra an haillouned.