Devri

Recherche 'eben...' : 8 mots trouvés

Page 1 : de eben-2 (1) à ebenouriezh (8) :
  • eben .2
    eben .2

    m. Ébène.

    (1919) LZBl Genver 18. e troket breman heol palmez, kaoutchouc, kakao, kafé, koat eben, akajou, etc.

  • eben / heben .1
    eben / heben .1

    pron. ind. f.

    (1) L'autre (f.).

    (1557) B I 619. A ru de ben, tr. «d'une rue à l'autre.» ●(1575) M 210. Ne aznafes enep, an eil gruec diouz he-ben, tr. «Tu ne reconnaîtrais le visage d'une femme de (celui) d'une autre.» ●2062. An eil poan gant heben, tr. «une peine avec l'autre.»

    (1732) GReg 250b. Une raison est plus decisive que l’autre, tr. « Resolvuçzoc’h eo an eil réson egued heben. »

    (1907) PERS 296. Eben ne oa ket bet ker mad.

    (2) Eben-all : l'autre.

    (1895) GMB 302. pet[it] Trég[uier] ibén-all, tr. «l'autre.»

    (3) An eil eben : l'une et l'autre.

    (1866) HSH 120. An diou arme a oa e præsanç an eil-eben.

    (4) An eil dre eben : l'un dans l'autre.

    (1907) PERS 328. var dro teir guech ar zizun, an eil dre eben.

    (5) Eus un … d'ében : d'une … à l'autre.

    (1907) AVKA 104. Jesus ac'h eas deus ur ger d'eben.

    (6) Eus an eil … d'eben : d'une … à l'autre.

    (1889) SFA 55. Mont a rankent euz an eil dor d'eben da c'houlen eun tamm bara da zibri.

    (1911) SKRS II 182. da vont euz an eil foar d'eben.

    (7) Eus an eil … en eben : d'un … dans l'autre.

    (1710) IN I 265. eus an eil calon en e-ben.

  • ebena
    ebena

    m. (botanique) Bois d'ébène.

    (1732) GReg 312a. Ebene, bois fort noir & dur, tr. «Ebena.» ●De l'ébene, tr. «Ebena. coad ebena

    (1931) VALL 234b. Ébène, tr. «ebena f. prenn-ebena m.» ●(1944) DGBD 183. an ebena hag an olifant.

  • ebeneg
    ebeneg

    m. –ed (botanique) Ébénacée.

    (1931) VALL 234b. Ébénacées (botan.), tr. «ebeneged pl.»

  • ebenenn
    ebenenn

    f. –ed Ébénier.

    (1732) GReg 312a. Ebenier, arbre des Indes, tr. «Ebenenn. p. ebenennou

    (1931) VALL 234b. Ébénier, tr. «ebenenn pl. ed

  • ebener / ebenour
    ebener / ebenour

    m. –ion Ébéniste.

    (1732) GReg 312a. Ebeniste, menuisier qui travaille en ébene tr. «Ebener. p. ebenéryen. ebenour. p. yen

    (1931) VALL 234b. Ébéniste, tr. «ebener, ebenour pl. ien.» ●(1962) EGRH I 73. ebenour m. -ien, tr. « ébéniste. »

  • ebenour
    ebenour

    voir ebener

  • ebenouriezh
    ebenouriezh

    f. Ébénisterie.

    (1931) VALL 234b. Ébénisterie, tr. «ebenouriez f.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...