Recherche '"ec'h"...' : 15 mots trouvés
Page 1 : de ech-1 (1) à ec_hwedez-ec_hweder (15) :- ec'h .1ec'h .1
m. & interj.
I. M.
(1) Excrément.
●(1732) GReg 383b. Excrément, ce qui sort après la digestion faite, tr. «hec'h. eac'h.» ●617a. Merde, excrément d'homme, tr. «(En termes honnêtes, on dit : eac'h.»
(2) enfant. Caca, chose sale.
●(1732) GReg 128a. Caca, terme qu'on dit aux petits enfans, tr. «Eac'h. an eac'h.» ●C'est du caca, tr. «Eac'h an dra-ze. ema an eac'h aze, va mabic-me.»
●(1876) TDE.BF 178b. Eac'h, s. m., tr. «Merde, toute saleté. Ce mot est employé en parlant à de petits enfants.»
●(1927) GERI.Ern 125. e(a)c'h m., tr. «Caca, chose sale. mot enfantin.»
II. Interj.
A. Beurk.
●(1890) MOA 266. Fi ! interj. Eac'h !
●(1924) ZAMA 170. An diou all a hanter-zodas. Sonjit !! Eur mevel o pokat d'ezo ! Ec'h ! ●(1932) ALMA 129. Ec'h ! Perak komz eus an traou sklabezus-se ? ●(1932) OALE 40/424. haghen da c'hrosmolat ha da dufa : «Ec'h, tuf !» emezan. ●(1952) LLMM 32-33/134. (Douarnenez) ec'h da verkañ an doñjer. ●(1962) EGRH I 74. ec’h ! excl., tr. « fi ! »
B. enfant.
(1) Caca.
●(1934) BRUS 103. Caca ! tr. «èh ! (cris pour exprimer la répulsion pour quelque chose de sale, de répugnant, de mauvais.» ●(1982) LIMO 4 juin. Chetu kourz er pred. Mar nen dé ket mad e vo kleùet «èh» ! Mar dé mad, groeit e vo «ham» dehon.
(2) Interj. Ec'h kaka ! : c'est sale !
●(1901) ADBr 3. en Petit Tréguier ec'h-kaka, caca, c'est sale ! (aux petits enfants).
- ec'h .2ec'h .2
voir e 4.
- ec'haon / ehaonec'haon / ehaon
adj.
I. Attr./Épith.
(1) Hardi, audacieux.
●(1530) Pm 281 (Mab Den). Ouz an re ehanffn condamnet / goal amouc ouz drouc hambroguet, tr. Herve Bihan « Aux audacieux condamnés, / Faute de secours, menés au mal. »
(2) Sans peur.
●(1921) LABR VII. Deusto dehon bout kalonek hag ehaon, tr. « Quoiqu’il fut vaillant et sans peur. »
II. Adv.
(1) Hardiment.
●(1575) M 2146. A creff hac an deffoul, ara diaoulou, / Ehaffn dan re daffnet, tr. «Et le violent tourment que font les diables / Hardiment aux damnés.» ●tr. R. Hemon (Pm p. 161) «le tumulte que font les diables audacieusement aux damnés.»
(2) Suffisament, assez.
●(1557) B I 246. pa on eux ehaffn (variante : ehafn) a danfuez, tr. «puisque nous avons assez de matériaux».
- ec'hoazec'hoaz
m.
I. (en plt d'animaux)
(1) Repos du bétail le midi.
●(1659) SCger 104a. les bestes se reposent à midy, tr. «ema ar saut en ehoaz.» ●146a. ehoaz, tr. «le repos des bestes.» ●(c.1718) M 325/422) (N 1/31 - O 32/70 - P 71/219 - Q 220/242 - R 242/426) (S 1/138 - T 149/251 - U/V/W 252/343 - Y 343/344 - Z 344/345)">CHal.ms ii. Voici comm[en]t se partage La Iournée du berger Iusqu'a dix heures s'appelle quent ehoai, depuis 10 h. Iusqu'a 3. h. c'est ehouai, le betail va au repos du midy er seut eha d'en ehoüai depuis 3. h. Iusqu'au soir en anderu'. ●(1732) GReg 808a. Le repos des bêtes à midi, au temps des mouches, en Eté, tr. «Ehoaz. ehoa (Van[netois] ahé. ahoé.» ●Mener les bêtes à cornes à leur repos, tr. «Caçz ar saoud d'an ehoa. (Van[entais] caçzein er seüd d'én ahé. caçz er seüd d'en ahoé.»
●(1927) GERI.Ern 126. ec'hoaz m., V[annetais] ahoé, tr. «Repos des animaux au milieu du jour.»
(2) Lieu de repos ombragé pour les animmaux.
●(1927) GERI.Ern 126. ec'hoaz m., V[annetais] ahoé, tr. «lieu ombragé propre à ce repos [des animaux au milieu du jour].»
II. (en plt de qqn)
(1) Repos.
●(1575) M 1234. Arryu eu pep ehoaz, à bloaz en bloaz da den, tr. «Chaque heure suprême arrive, d'année en année, à l'homme.»
(2) Ober ec'hoaz : faire la sieste.
●(1912) BUEV 13. Arlerh er pred me ié de ziskuéh ha d'hober ahoé èl er réral.
- ec'hoazañec'hoazañ
v. intr.
(1) (en plt du bétail) Prendre le repos de midi.
●(1499) Ca 74a. Ehoazaff. g. reposer a mydi. ●(c.1500) Cb 74a. Ehoazaff. g. reposer a mydi. ●(1521) Cc. Ehoazaff. g. reposer a mydi.
●(1659) SCger 146a. e hoaza, tr. «reposer.» ●(1732) GReg 808a. Mener les bêtes à cornes à leur repos, tr. «Caçz ar saoud da ehoaza.»
(2) (en plt de qqn) Faire la sieste, la méridienne.
●(1939) RIBA 46. Goudé kreisté éh oent oeit d'ahoéiat. ●(1940) DIHU 345/42. ahoéa (v.) diskuih épad en ahoé. Chom hep obér nitra.
- ec'hoazet / ec'hoazietec'hoazet / ec'hoaziet
adj. Reposé à midi.
●(c.1500) Cb 74b. Inde meridiatus / ta / tum. b. ehoazet. ●(1521) Cc. Inde meridiatus ta tum. g. reposé a midy. bri. ehoazyet.
- ec'hoaziadec'hoaziad
m. Sieste, méridienne.
●(1919) DBFVsup 1b. ahoéiad, f., tr. «tout le temps de la méridienne.»
- ec'hoaziataec'hoaziata
v. intr. Faire la sieste, la méridienne.
●(1919) DBFVsup 1b. ahoéiatat (B[as] v[annetais]), tr. «faire la méridienne.»
- ec'hoazietec'hoaziet
voir ec'hoazet
- ec'honec'hon
adj.
I. Attr./Épith. Vaste, spacieux
●(1732) GReg 885a. Spacieux, euse, ample, de grande étenduë, tr «ec'hon.»
●(1890) MOA 250b. Spacieux, – large. En Bas-Léon on dit aussi : ec'hon (anc.)
●(1916) KZVr 160 - 26/03/16. Ec'hon, tr. «vaste.» ●An ti-man a zo ec'hon, tr. «cette maison est vaste, Loeiz ar Floc'h.» ●(1927) GERI.Ern 126. ec'hon adj., tr. «Très large, spacieux, vaste.»
II. Attr.
(1) Bezañ ec'hon da ub. : avoir de la place, de l'espace.
●(1732) GReg 221a. Avoir les coudées franches, tr. «B[as] Leon. beza ec'hon da un den.»
(2) Ec'hon eo dezhañ : il a de la place, de l'espace.
●(1732) GReg 563b. Il est logé au large, tr. «(B[as] Leon : ec'hon eo dezañ.»
- ec'honaat
- ec'honded
- ec'honderec'honder
m. Grande étendue.
●(1916) KZVr 160 - 26/03/16. Ec'honder, tr. «grande étendue, Loeiz ar Floc'h.» ●(1921) PGAZ 83. ar Prusse a gave d'ezhi beza re vian, hag ehonder e doa c'hoant da gemeret divar gouzt ar France. ●92. rei ehonder d'ar foennok. ●(1926) FHAB Eost 291. Daoust ma n'eo ket kement he ec'honder ha meur a vro all. ●(1927) FHAB Genver 23. er vro-se hag a zo koulz lavaret kement a ec'honder dindani hag a zo gand an Europ a-bez. ●(1931) KANNgwital 345/103. dre ziouer ear yac'h hag e c'honder (sic). ●(1941) FHAB Gwengolo/Here 83. en eur barrez hag ez eus kement all a ehonder dindani. ●(1942) LANB 7. 1800 dervez-arat ec'honder.
►sens fig.
●(1924) FHAB C'hwevrer 44. E zell en em goll en ec'honder divent a zant etrezan ha Doue.
- ec'hwederec'hweder
voir ec'hwedez
- ec'hwedez / ec'hweder