Devri

Recherche 'eme...' : 12 mots trouvés

Page 1 : de eme (1) à emeus (12) :
  • eme
    eme

    v.

    (1) Dit.

    ●(1821) SST 85. e met sant Paul. ●(1829) HBM 2. eme Pêr da Baul. ●(1869) BEN 913a. E leal, eme Venedisite, ne dal ket ar boan.

    ●(1902) PIGO I 11. «Ma ! Biken n'am bije kredet !» 'me unan. ●(1907) AVKA 125. N'eo tam red ebed, eme Jesus. ●(1911) BUAZperrot 467. Ar pab, aotrou, eme gerkent ar bugel.

    (2) Blason populaire : emeeaned, surnom des habitants de Belz.

    ●(1947) BRMO 31. ceux [= habitants] de Belz, Leuiged (petits poux) ou Eméeaned (car ils répétaient souvent en parlant "Emé ean", "disait-il").

    ►[form. conju.]

    S1 emezon / emedon / emezon-me / emedon-me

    ●(1659) SCger 146b. emiounme, tr. «dis-je.»

    ●(1834) SIM 119. Hopal-la, emedòn-me.

    S2 emezout / emedout

    ●(1924) FHAB Du 406. Te'zo o vont kuit, emedout ?

    S3m emezañ

    ●(1650) Nlou 65. Me gray rez é mezaff, ambuig do dystrugaff, tr. «Je ferai facilement, dit-il, une embuscade pour les détruire.»

    ●(1659) SCger 146b. emeza, tr. «dit-il,.» ●(1763-1767) SE 5. emeza, tr. «dit-il.»

    ●(1878) EKG II 71. Livirit dign, maouez, emez-han.

    ●(1942) DHKN 70. Damezél ker, emé ean, laret hou poè dein er uéh aral, é voureh bras é lenn romanteu.

    S3f emezi

    ●(1659) SCger 146b. emezi, tr. «dit-elle.»

    ●(1763-1767) SE 2. emizi, tr. «dit-elle.»

    ●(1878) EKG II 172. va breur Per, emez-hi. ●265. deit d'am c'haout, emez-hi.

    P2 emezoc'h-hu / emedoc'h

    ●(1905) BOBL 15 juillet 43/3a. Petra, emoc'h-hu.

    ●(1924) FHAB Du 402. Chom unanet a dlefent ober, emedoc'h ?

    P3 emezo

    ●(1763-67) SE 10. emezo, tr. «dirent-ils.»

    ►[form. comb.]

    S1 eme-me / emeve

    ●(17--) VO 51. Allas ! é-mé-mé dehou.

    ●(1869) SAG 15. Va mam geaz, eme-ven. ●(1878) BAY 34. E mé-mé, tr. «dis-je, disais-je, ai-je dit.» ●(1878) EKG II 31. Sell-ta, eme-ve dign va-unan. ●37. Asa ! eme-ve. ●121. Ne vezign ket pell eme-ve ouzign va-unan.

    ●(1925) SFKH 34. Pas, pas emé-mé.

    S2 eme-te / emede

    ●(1763-67) SE 73. mout habil. eme-dé.

    ●(1867) FHB 152/382a. Da vihana, eme de, ma vije eat an eil eus ar merc'het. ●(1878) BAY 34. E mé-té, tr. «dis-tu, disais-tu, as-tu dit.» ●(18--) MIL.ms (d’après BUBR 23/362). pa dle dont diou wech c’hoaz, eme-te.

    S3m eme-eñ

    ●(1878) BAY 34. E mé-eañ, tr. «dit-il, disait-il, a-t-il dit.»

    S3f eme-hi

    ●(1878) BAY 34. E mé-hi, tr. «dit-elle, disait-ell, a-t-elle dit.»

    P1 eme-ni

    ●(1878) BAY 34. E mé-ni, tr. «dîmes-nous, disions-nous avons-nous dit.»

    ●(1878) EKG II 15. Nann, nann, eme ni a-unan.

    P2 eme-c'hwi

    ●(1790) MG 190. fache vehai gueneoh, é-mé-hui.

    ●(1878) BAY 34. E mé-hui, tr. «dîtes-vous, disiez-vous, avez-vous dit.»

    P3

    ●(1878) BAY 34. E mé ou e ment-ind, tr. «dirent-ils, disaient-ils, ont-ils dit.»

    ø dit-on

    ●(1838) OVD 123. Er mandragore e daule, e m'ind-i, a ziabêl ur vlas huêc.

    ►[form. comb. avec le verbe être]

    S3m eme vezo / eme vezo-eñ

    ●(1710) IN I 235. eme vezo ar Roue eus ar beorien. ●463. ne servicho quet (…) d'an oll, emevezo-èn.

    P2 eme viot / eme vezo-c'hwi

    ●(1710) IN I 318. Mæs pebez droug a so er c'hoariou-se, eme viot-hu ? ●hoguen, eme vezo c'hui, contant oump an eil-tu hac eguile da c'hoari er gondition-se.

  • emell
    emell

    m.

    (1) Kaout an emell eus udb. : avoir la charge, la responsabilité de.

    ●(1752) BS 368. Ur Rouanes peini e deus an emmel eus ar rouantelez.

    ●(1906) KANngalon Du 263. N'o divije nag ar Pab, nag an Eskop, nag ar Persoun an emel euz an traou e deuz izoum an Iliz da gaout. ●(1912) KANNgwital 111/107. a vrema o deuz an emmel euz hon oberiou ha konsortiajou.

    (2) Bezañ an emell eus udb. gant, da ub. =

    ●(1868) FHB 200/349a. an tad a ioa an emel euz an arc'hant gantha.

    ●(1906) KANngalon Here 235. hag a vezo dezho epken an emel euz ar madou a zo red d'an Iliz da gaout.

    (3) Kaout emell gant udb. =

    ●(1937) LZBl Genver/C'hwevrer 29. N'o deus emmel ebet gant ar pez a dremen en-dro d'ezho.

    (4) Kemer emell (ouzh udb.) : prendre soin (de qqc.).

    ●(1866) HSH 39. quemerit an hemel oc'h va rouantelez.

    ●(1911) BUAZperrot 599. Sebezus eo an emmell a gemeras hag ar boan a c'houzanvas o kas ar skoliou-ze en dro.

    (5) Kemer emell gant ub. : s'occuper de qqn.

    ●(1912) FHAB Ebrel 105. hag ar re a zo e karg a gemer emell gantan.

    (6) Reiñ an emell da ub. : charger qqn (de faire qqc.).

    ●(1882) BAR 202. D'ar Pab e oe roet an emell da gass al labour da benn.

    (7) Reiñ an emell da ub. war udb. : charger qqn de qqc.

    ●(1882) BAR 247. pa en devoe [jesus] roet d'he Vam an emel var an urz santel-ze.

    (8) En emell eus : en charge de.

    ●(1889) ISV 67. P ho guelit en emell eus o afferiou.

    (9) (droit) Ober an emell : transférer une propriété.

    ●(1984) EBSY 360. (Sant-Ivi) ober an emell, tr. «transferrer (sic) une propriété.»

  • emelladur
    emelladur

    m. Ingérence.

    ●(1914) DFBP 184b. ingérence, tr. «Emelladur.»

  • emellañ
    emellañ

    voir emellout

  • emeller
    emeller

    m. –ioù Celui qui emmêle.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 208). Emeler an or.

  • emellout / emellañ
    emellout / emellañ

    v.

    I. V. tr. i. Emellout ouzh : s'occuper de.

    ●(1499) Ca 75a. Emellaff. g. entremettre.

    ●(1939) PABI 68. 'Vid emmel ouz al loened.

    II. V. pron. réfl.

    (1) En em emellout a, eus, ouzh, diouzh : s'occuper de.

    ●(1530) J p. 225b. Nem emellaf tam ho rambre, tr. «Je ne m'occupe point de leurs rêveries.»

    ●(1659) SCger 79a. se mesler de quelqu'vn, tr. «en em emellout eus vre benac.» ●146a. en em emellout, tr. «se mesler.» ●(1752) PEll 272. En em-emmellout, se mêler de quelque affaire. ●(1774) AC 57. an amiegueset ne dleont quet eun eum emel aneso, tr. «les sages-femmes ne doivent pas s'en méler.»

    ●(1882) BAR 246. carget em euz va Mam d'emmellout euz ho ruz.

    ●(1911) BUAZperrot 321. chom heb en em emmell eus an tabut. ●372. en em emmell eus netra. ●(1915) HBPR 104. d'en em emmel deuz ar veleien na douent ket. ●123. ar superiorez hag an hini en em emelle deuz madou ar gouent. ●(1924) ZAMA 178. Plougastel a-bez en em emelle outo. ●(1926) FHAB Kerzu 443. Ar beleg n'en deus ket aotre d'en em emell diouz doare ar brezoneg.

    (2) [empl. devant un v. amené par la prép. «da»] Se mêler de.

    ●(1915) HBPR 105. beleien ar c'houarnamant ho deuz ranket sina na en em emellent mui da ober netra. ●(1936) PRBD 51. Hag ar galon a vezo ken stag eus ar pleg fall-se, o speret a vezo ken dallet gantan, ma na zonjont ket, zoken, en em emmel da gaout keuz d'ezan.

    (3) absol. Travailler.

    ●(1924) ZAMA 177. hag ouz hen gwelout oc'h en em emellout evel-se.

  • emeret
    emeret

    adj. Lié.

    ●(1889) SFA 173. Kaset e ouent d'ar prizoun, emmerret ho divesker hag ho daouarn gand chadennou pounner.

  • emerilhon
    emerilhon

    m. –ed (ornithologie) Émérillon.

    ●(1499) Ca 75a. Emerillon. g. idem. ●(1633) Nom 37b. Æsalo : esmerilon, smerlin : emerilloun.

  • emerod
    emerod

    m. / emerodenn f. (minéralogie) Émeraude.

    ●(1633) Nom 255b. Smaragdus, viridis lapis : esmeraude : emeraut, emerauden.

  • emerodenn
    emerodenn

    voir emerod

  • emetik
    emetik

    m. Émétique.

    ●(1834) SIM 130. pemp greunen emetiq.

  • emeus
    emeus

    prép. De. cf. ames, aves, dimeus, eus, eveus

    ●(1633) Nom 303a. Meteroscopus : vn deuineur par la face : vn diuiner è mæs an facs. ●Chiromantis, vel chiromanticus : vn chiromancien, ou deuineur par la main : igrommancian, vn diuiner è mæs an dorn.

    ●(1688) DOctrinal 36. ma desguez se yuez ezoa Mestr eux an ær hac ameux an effaou. ●(1727) HB 85. pell so emeus a amser.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...