Devri

Recherche 'enor...' : 11 mots trouvés

Page 1 : de enor (1) à enorusted (11) :
  • enor
    enor

    m. –ioù

    I.

    (1) Honneur.

    (14--) N 219. Dre cals enor deoch ez vezo coruo, tr. «Vous aurez cet avantage, avec beaucoup d'honneur.» ●(1499) Ca 76b. [enoraff] ga. honneur. b. enor. ●(c.1500) Cb 77a. [enoraff] g. honneurs. b. enorou. ●(1575) M 1202. Ha tizaff hep cafou, brudou, enorou'n bet, tr. «Et atteindre sans regrets les gloires, les honneurs du monde.» ●(1580) G 411. Gloat ha stat ha madou hac enorou affet, tr. «Domaines, gloire et biens et honneurs en masse.» ●(1612) Cnf 50a. en enor, en hanu mat. ●(1650) Nlou 552. Na gounit enor, na coruo, tr. «ni gagner honneur ni profit.»

    (1659) SCger 66b. honneur, tr. «enor, p. iou.» ●(c.1680) NG 98. En inour dan hanf a Jesus. ●(1790) Ismar 3. un inour bras aveit-t'ai. ●(1792) BD 1298. cuitat serten ochenorio, tr. «Et quitter certes vos honneurs.» ●2684. Chuy ho peso enor ha merit en tyman, tr. «Vous aurez honneur et mérite en cette maison.» ●(17--) TE 172. en inourieu e changeas é galon.

    (1856) VNA 97. J'ai l'honneur d'être connue d'eux, tr. «En inour e mès de vout hanàuet guet-hai.» ●(1857) HTB 205. henor an Tad a oe hadsavet. ●(1877) BSA 217. enor ha doujans d'an tad coz ha d'ar vam goz. ●(1889) SFA 175. N'hon euz (...) efer ebed nag euz ho merc'hed, nag euz hoc'h enoriou.

    (1909) FHAB Mae 132. an henoriou a zach d'ho heul goarizi hag erez. ●(1911) SKRS II 5. henoriou goullo ar bed. ●(1921) BUFA 100. en inourieu ag er bed-men. ●(1911) BUAZperrot 272. Karet a rea an henor hag ar renk. ●(1925) SFKH 15. en inour groeit d'où farréz.

    (2) Lakaat (udb.) en enor : honorer qqc.

    (1935) FHAB Ebrel 147. lakat [ar maen-aoter] a-nevez el labour hag en enor.

    (3) Ur vogedenn a enor =

    (1894) BUZmornik 210. eur vogedenn a henor hag a c'hloar.

    (4) Enor da : honneur à.

    (1921) PGAZ 106. Enor eta da dud Lochrist !

    (5) Bali an enor =

    (1911) BUAZperrot 56. Henman a oa eun den e karg ; eur mignon bras d'an impalaër ; bali an enor a oa digor dirazan, alc'houez an danvez a oa etre e zouarn (lire : zaouarn).

    II. [en locution]

    (1) Ober enor da ub. : honorer qqn.

    (1576) Cath p. 6. dn (lire : da) dignite a vurz hac da officc a deuscuenz (lire : descueuz) penaos heruez raison ez dleez beza saludet ha groeat enor dit, tr. «La dignité de ton rang et de ta charge montre qu'en toute raison tu dois être salué et honoré.»

    (2) Gounit enor =

    (1650) Nlou 552. Na gounit enor, na coruo, tr. «ni gagner honneur ni profit.»

    (3) Rentañ an enor =

    (1824) BAM 278. an dra-se ne zispans quet an dut lic da renta an enor-se dezo [d'ar Veleyen].

    (1909) NOAR 7. Pedi a ra ac'hanoc'h da renta henor d'ezan dirak an dud o kemeret skouer dioutan, o vale war e roudou.

    (4) Resev enor =

    (1824) BAM 71. Ur plac'h a fallo dezi tremen evit brao, gret mad, a vezo quiqlet en esper da receo enor er balyou.

    (5) Dilufrañ enor ub. : ternir l'honneur de qqn.

    (17--) ST 340. Dilufra he enor, tr. «ternir son honneur.»

    (6) Salv hoc'h enor : sauf votrre honneur.

    (1659) SCger 108a. sauf vostre honneur, tr. «salvv oc'h enor

    III. A enor.

    (1) D'honneur.

    (1633) Nom 7a. Literæ honorariæ, sacræ : lettres d'honneurs ou d'offices par l'Empereur, Roy, ou autre : lizerou á enor, digant vn Impalaezr pe vn Rouè bennac.

    (1909) FHAB Eost 229. an aotr. Duc, chaloni a enor.

    (2) Kroaz a enor : croix d'honneur.

    (1931) KANNgwital 338/17. An Ao. 'N Eskop bet dezan ar groaz a enor.

    (3) Den a enor : homme d'honneur.

    (1923) FHAB Gouere 266. tud a enor ha tud a c'her int.

    (4) Soniri a enor : sonnerie d'honneur.

    (1910) MBJL 92. eur zoniri a enor.

    (5) Gwin a enor : vin d'honneur.

    (1633) Nom 63b. Vinum honorarium : von d'honneur : an guin á ènor.

  • enorañ
    enorañ

    voir enoriñ

  • enorapl
    enorapl

    adj.

    (1) Honorable.

    (c.1500) Cb 77a. [enoraff] g. honnorable. b. enorabl.

    (1790) Ismar 1. en Hanhue inourabl a Grechén.

    (1856) GRD 208. Mar e hoès danné pe cargueu inourabl. ●(1861) BSJ 64. ur fameil forh inourabl.

    (1915) HBPR 236. Beza int an hanoiou kaera hag enorapla deuz hor bro.

    (2) fam. Honorable.

    (1944) EURW I 77. Gant ur min ruz, un divjod bougennek, ur c'hof enorabl.

  • enoraplted
    enoraplted

    f. Honorabilité.

    (c.1500) Cb 77a. [enoraff] g. honnorablete. b. honorabldet.

  • enorer
    enorer

    m. –ion Celui qui honore qqn.

    (1964) LLMM 107/417. disammet da vat diouzh enorerien Biltrotik.

  • enoret
    enoret

    adj. Honoré.

    (c.1500) Cb 77a. [enoraff] g. honnorez. b. enoret. ●(1530) Pm 179. Heman en tensor enoret / Nep a mir guir ne pirill quet, tr. «Ceci est le trésor honoré, / (Tel) que quiconque conserve fidèlement ne périt point.»

    (1896) HIS 47. biskoah roué nen dé bet inouretoh eit hoñ. ●69. nag inouretèt on-mé !

    (1935) BREI 409/1b. eun den enoret.

  • Enori
    Enori

    n. pr. Éléonore.

    (1732) GReg 328a. Eleonore, tr. «Enory. henory

  • enoriñ / enorañ
    enoriñ / enorañ

    v. tr. d. Honorer.

    (14--) N 995. Ma guir fillor a enorif, tr. «J'honorerai mon bon filleul.» ●(1499) Ca 76b. Enoraff. g. honnorer. ●(c.1500) Cb 77a. [enoraff] venerandus / a / um g. honnore. b. da enoriff. ●(1530) Pm 264. An hol cosquor daz enoraff, tr. «Les seuls familiers à t'honorer.» ●(1575) 3336. enoriff Doe, tr. «honorer Dieu.» ●(1621) Mc 80. da meuliff, da binizien, ha da enoriff ho madelez. ●(1650) Nlou 110. Rouanes an Tensor, cosquor, enoromp, tr. «honorons en cœur la reine du trésor.»

    (1659) SCger 66a. honorer, tr. «enori.» ●103b. renommer, tr. «enori.» ●(1732) GReg 255b-256a. Déferer des honneurs à quelqu'un, tr. «enori ur re. Van[netois] inoureiñ.» ●(1792) CAg 23. Hac ind ë rid par-ivie / Eit donnet d'en inourein.

    (1868) FHB 156/411b. ar brezegen greet da enori maro ar zoudard benniged. ●(1877) BSA 7. eur miz evit ho enori. ●(1879) GDI 35. inourein majesté en Eutru Doué.

    (1928) FHAB Mezheven 208. Pell a zo abaoe ma enorer sant Tujen e Preveilh. ●(1931) GUBI 71. inourein hur bro santél.

  • enorm
    enorm

    adj. Énorme.

    (1499) Ca 76b. Ennorm. g. ennormez sans riegle. ●(1576) H 49. An casou reseruet dan Escop, pe a re ne ell quet an beleg simpl absoluifu mar enorm int. Nemet en cas a necessite.

    (c.1680) NG 1840-1841. Er pouinieu aves en Iffern / Zo merbet cruel hac enormë. ●(1790) MG 166. péhedeu énorm. ●400. eit hanàuein gùel-ar-uel er gouli énorm en dès groeit.

  • enorus
    enorus

    adj.

    (1) Honorable, digne d'honneur.

    (c.1500) Cb 69a. [doe] g. honnourant dieu. b. enorus da doe. ●(1575) M 368. haz cosquor enorus, tr. «et ton honorable entourage de vassaux.»

    (1866) LZBt Ebrel 123. Gwelet a ret, kenvreur enoruz, pegen skler e teu prim hon renko.

    (2) Avec honneur.

    (c.1500) Cb 77a. [enoraff] g. honorificence. b. enorus.

    (3) Qui amène de l'honneur.

    (1910) MBJL 116. Respont an oferen, emean, a zo eun dra meurbet enorus. ●(1926) KANNgwital 286/431. kargou enorus, dilabour ha paët mad.

  • enorusted
    enorusted

    f. Honorabilité.

    (1931) VALL 364a. Honorabilité, tr. «enorusted f.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...