Devri

Recherche 'eston...' : 10 mots trouvés

Page 1 : de eston-1 (1) à estonus (10) :
  • eston .1
    eston .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Étonnant.

    (1893) IAI 194. e reant eur vad estoun er bed oll.

    (2) N'eo ket eston : ce n'est pas étonnant.

    (1893) IAI 92. Evese n'e ket estoun e teuas meur a vobl payan d'en em gonvertisa.

    (1934) PONT 24. N'eo ket eston e teufe da deuler war ar pec'her malloz.

    (3) Épouvantable.

    (1650) Nlou 466. é aruest voa eston, tr. «qu'il était épouvantable de la (lire : le) contempler.»

    (4) Énorme.

    (1659) SCger 51a. enorme, tr. «eston

    II. Adv. Très.

    (1659) SCger 121a. tres ou fort, tr. «meurbet, eston

    (1834) SIM 80. lous eston.

    (1970) BHAF 52. doanig eston.

  • eston .2
    eston .2

    f.

    (1) Etonnemment.

    (1580) G 1118. hep eston, tr. «sans mal.»

    (1659) SCger 147a. eston, tr. «estonnement.» ●(c.1660-1670) VEach 17. Ar Roué memes à impligeas é daou dourn Royal euit remui ar mein diuar ar cauarnse, pe en hini, euel mauoé digoret é guelsont vr scleryen bras, dré moyen vr lamp ardant allumet dirac ar Relegou sacrsé, antrasé à crescas meürbet an eston ames an oll assistantet. ●(1752) PEll 286. Estonn, tr. «Etonnement, surprise.»

    (18--) GUI 5. Ne voe qet nebeut e eston.

    (1902) TMJG 349. Ha Mari-Job manet battet gant an eston. ●(1903) MBJJ 302. ha setu æt e eston endro. ●(1943) HERV 98. Denouel a selle gant eun tamm eston ouz ar plac’h yaouank.

    (2) Kaout eston : être étonné.

    (17--) ST 182. Ma oufac'h ma doare, me gred ho pe eston, tr. «si vous connaissiez mon malheur, vous seriez étonnée.»

    (3) Kaout eston rak, ouzh : avoir peur de.

    (1792) BD 1690. raout em eus eston, tr. «devant toi je suis effrayé.» ●(17--) EN 1306. a nol a neus eston ous ma falagries, tr. «et tous sont effrayés de ma méchanceté.»

    (4) Ober eston = (?) ober van (?).

    (1916) LIKA 15. (Groe) Kar em ès lart did nen donn ket kotant ma kasès pakadeu d'en ken liès, ne rès chet estonn.

    (5) Effroi.

    (17--) EN 2166. eb dougans nac eston a Doue ma hrouer, tr. «sans craindre ni redouter Dieu mon créateur.» ●2687. ne meus a neb eston, tr. «je n'ai aucun effroi.» ●3531. pariuis ne gichen a moay eun eston vras, tr. «quand j'arrivai auprès, j'avais grand effroi.»

  • estonamant
    estonamant

    m. Étonnement.

    (1633) Nom 257a. Stupor : estonnement : estounamant.

    (1727) HB 176. Hennez eo va estonamant !

    (1849) SBI II 188. calz a estonamant, tr. «un vif étonnement.»

  • estonañ / estoniñ
    estonañ / estoniñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Étonner.

    (1752) PEll 286. Estonni, tr. «Étonner, surprendre, causer de la surprise.»

    (1854) MMM 130. ar pes am eston eo guelet tud pere a ra ar profession da vesa devot. ●(1860) BAL 155. Francez Zavier, an ini a estonas ar bed oll. ●(1877) BSA 104. kement-ma ne dle estouni den.

    (2) Assommer.

    (14--) N 1913-1914. Dre gourchemenn Doe guir roen tron / Gant ma bourdon ho estonaff, tr. «Par l'ordre de Dieu vrai roi du ciel / De mon bâton je les assommerai.»

    II. V. intr. S'ébahir.

    (1659) SCger 46b. s'ebahir, tr. «estonni

    III. V. pron. réfl. En em estoniñ : s'effrayer.

    (17--) EN 2686. balamourd da Doue ne nem estoned qued, tr. «pour l'amour de Dieu ne vous effrayez pas !» ●3306. mes, o pedin (a) reomb, nen em estoned qued, tr. «mais, nous vous prions, ne vous effrayez pas.»

    (1854) MMM 143. N'en-em estonan mui goude qement-se.

  • estonapl
    estonapl

    adj. Étonnant.

    (1827/29) VSA 931. estonab eo beved queid ner hen rust pinigen. ●(1834) SIM 132. estonapl bras eo. ●(1866) FHB 64/92b. eur vuez all hag a zo c'hoaz estonaploc'h. ●(1877) BSA 267. Hag estounabl eo (…) guelet Breiz-Izel oc'h he c'haret.

  • estoneg
    estoneg

    m. Estonien (langue).

    (1941) ARVR 30/4a. Kar-pell eo d'an hungareg ha kar-tost d'an estoneg.

  • estonet
    estonet

    adj. Étonné.

    (1621) Mc 89. ez ve estonet. ●(1633) Nom 268b. Attonitus : estonné : vn den estounet.

    (1752) PEll 286. Estonnet, étonné, surpris.

    (1854) MMM 130. n'hon qet estonnet.

  • estoni
    estoni

    f.

    (1) Étonnement.

    (1884) LZBt Mae 82. pegement en devoa (...) a anaoudegez hag a estoni o klevet komz euz madoberou ar Vretonet.

    (2) Chose étonnante.

    (1867) BBZ III 2. Edrec'hit an estoni ! tr. «voyez la merveille !»

    (1904) BOBL 03 décembre 11/3d. Eur bern tud a oa deut, vel just, da weled an estoni. ●(1905) BOBL 08 avril 29/3c. hostaleri an Ao. Leclerc (…) a zo c'hoarvezet estoniou ennhi.

    (1933) OALD 45/211. Edrec'hit an estoni !

  • estoniñ
    estoniñ

    voir estonañ

  • estonus
    estonus

    adj.

    (1) Étonnant.

    (1847) MDM 207. eunn ententamand avisiou estonus. ●(1852) MML 79. efejo qen estonus. ●(1854) MMM 104. ners estonus eus an habitujou fall ! ●(1883) MIL 150. Estonus eo e ve bet roet e Lambaol al liou guer da skeudenn sant Villiau hag al liou ruz da hini Rivod. ●163. N'eo ket estonus e deffe kemmeret Ploumilliau sant illiau evit patron. ●(18--) SAQ I 107. N'eo ket estonus.

    (2) Effrayant.

    (17--) EN 2635. gand an deualigen a sou estonus bras, tr. «par les ténèbres qui sont grandement effrayantes.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...