Devri

Recherche 'faeüs...' : 2 mots trouvés

Page 1 : de faeus (1) à faeusaet (2) :
  • faeüs
    faeüs

    adj.

    I.

    (1) Attr./Épith. Dédaigneux, de dédain.

    ●(1732) GReg 253b. Dedaigneux, tr. «Faëus.»

    ●(1847) FVR 386. Eunn den hep dellid, eur pec'her / A vo bepred ar faeusan. ●(1877) EKG I 268. hor bale dichek ha faeuz. ●(1878) EKG II 319. Ar Berthou a reaz eur zell faeuz ouc'h an dud. ●(1889) ISV 473. Ha cavet oc'h eus-hu loen ebet ker faeüs. ●(1890) MOA 123b. Arrogant, tr. «Faeuz oc'h u. b.»

    ●(1903) MBJJ 13. e teue o c'henvroiz da vean fæus e-kenver yez koz o zado.

    (2) Adv. Dédaigneusement.

    ●(1868) FHB 164/57a. ec'h hej faeüs ar stribillen guig a so oc'h he fri, pe he veg.

    II. (blason populaire) Tud faeüs Priel : les gens dédaigneux de Plouguiel.

    ●(2005) HYZH 244/39. Tud faeüs Priel.

    III. Faeüs evel ur pipi : voir pipi.

  • faeüsaet
    faeüsaet

    adj. Devenu dédaigneux.

    ●(1869) EGB 159. faeuséed eo ouz-iñ, tr. «il est dédaigneux ou plus dédaigneux à mon égard.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...